Φωτιά καταστροφή

    

Τρέμω στη θέα που θα δω
Σε εκείνο το πράσινο βουνό
Αύριο που η φωτιά θα σβήσει
Πώς θα το έχει καταντήσει

Δέντρο για ίσκιο δεν θα βρεις
Πέτρα άσπρη να καθίσεις
Όλα ένα κάρβουνο και στάχτη
Από τη μία έως την άλλη άκρη

Το μέλλον δυσοίωνα μας κοίτα
Κάτω από της στάχτης τη ματιά
Πόσο μας έχει για βιαστές
Στα φύσης τις τόσες ομορφιές

Βλέπω το αύριο μου με οργή
Με άδεια από πράσινο τη γη
Στις ράχες πάνω τις καμμένες
Οι ζωές μας  καταδικασμένες

Με τι καρδιά τη Κυριακή
Βόλτες θα πάω πια εκει;
Μαύρες ψυχές οι καρβουνιές
Φαντάσματα από τις καψαλιές

Σκοτώνετε όλη τη ζωή
Βρε ανθρωπάκια τι ντροπή
Μέρα ποτέ να μην χαρείτε
Μεσα στις φλόγες να καείτε

Κλαίω λοιπόν από τη συμφορά
Που εφερε τόση μια φωτιά
Και οι πυροσβέστες δεν μπορούν
Με άδεια χέρια να επέμβουν...

Skouliki

Τι να πω εγώ για αυτή;

  

Θέλω για σένα κάπως να μιλήσω
χωρίς να δεις που θα ριγήσω
Άνθρωποι σπάνιοι σαν κι εσένα
πάνω από όλα μου τα δεδομένα

Πάντα με λόγια καλοσύνης
Αλλά και πράξεις ελεημοσύνης
Χωρίς μια σκέψη θα προσφέρεις
Τα πάντα σου κι ας υποφέρεις

Με ένα χαμόγελο γλυκό
Φροντίζεις για όλων το καλο
Από ένα γατάκι ορφανό
Μέχρι τον ξένο νηστικό....

Όμως μου κρύβει μυστικά

Πίσω από χαμόγελα πλατιά

Κάτι από τον πόνο της να πει

Πόσο η ζωή την αδικεί

Μέσα σου παράπονα φωτιά

Γιατί σε κυνηγά η αναποδιά

Γιατί θεέ τόσο την κυνηγάς;

αμαρτίες ποιανού τάχα χρωστάς

Και αν υπάρχει κάτι εκεί ψηλά
Κάποιος Θεός να μας κοίτα
Ας δώσει σε σένα μια αγκαλιά
Να σου γλυκάνει τη καρδιά

Πώς να μιλήσω εγώ για αυτη
Τόσο μικρός για ρόλο κριτή
Λίγα λόγια από μένα θαυμασμού
Την προσοχή να έχει θεού.

Skouliki 

Πέλαγος εσύ

     

Μια βαρκούλα θα ναυλώσω
Τα πελάγη σου να οργώσω
Και αν το κυμα με κουνήσει
Ίσως και να με νανουρίσει

Ναύλωσα όμως εμένα
Σαν βαρκούλα στα χαμένα
Να οργώσω για θυμήσου
Το θεσπέσιο κορμί σου

Και με πιάνει κύμα πάνω εκεί
Μια ζαλάδα από ηδονή
Θεέ μου πέλαγος η αγκαλιά σου
Και ρουφήχτρες τα φιλιά σου

Πέλαγο  μη μου  θυμώνεις
Πέρα δώθε μη με σπρώχνεις
Πάνω σου πως να σταθώ
Σαν το κύμα σου θωρρώ 

Άσε με να σε αρμενίζω

Λίγο τα νερά σου σκίζω
Σαν μικρό βαρκάκι πλαστικό
Στα βαθιά νερά σου να χαθώ...

Skouliki 

Μεθυσμένου λόγια

  

Μεθυσμένου λόγια

Βάζε μου τσίπουρα να πίνω
Όλα για όλα παλι τα δίνω
Να ναι μονάχα το μυαλό μου
Γεμάτο ζάλη από το ποτό μου
Χικ
Κέρνα τους όλους τώρα
Όλα γυρίζουν από ωρα
Όχι δεν είμαι μεθυσμένος
Στα λόγια είμαι μπερδεμένος 

χικ
Γέμισε πάλι το ποτήρι
Σαν να μου κάνω χαρακίρι
Άλλος φροντίζει για εμένα
Δεν έχω βάσανο κανένα
Χικ
Έχω μάνα; Έχω αδερφή;

Τι να με νοιάζουνε αυτοί

Μάγκας  είμαι στο ποτήρι

δεν μου χαλάνε αυτές χατίρι

Χικ
Έχω μονάχα ένα καημό
Να μη με πούνε μαλακό
Ξεμέθυστο να μη με δούνε
Και οι  φίλοι μου να απορούνε:
Χικ
Που δεν τους κερνάω τα ποτά
Δεν πίνω τσίπουρο με το κουβά
Ξεμέθυστος είναι τρανό κακο
Να ζω έστω κι ένα λεπτό...

Χικ

Skouliki

Η θέρμη η δική σου

     

Φυσάει άνεμος καυτός
Και είμαι θαρρώ μοναδικός
Που όταν σε ακούω και μιλώ
περισσότερο να σε αγαπώ

Κι αν έχω κλείσει τις περσίδες
Της καρδιά μου που δεν τις είδες
Άνεμος δικός σου να μην μπει
Φίλοι να τάχα μείνουμε καλοί

Στο βούρκο μου να μη κυλιστώ
Μένω μόνος στη Θέρμη να καώ
Απ' τον άνεμο σου το θερμό
Αντίμετρα ψάχνω για να βρω

Μα όσο σε ακούω τι να πω;
Όλο βολτάρεις στο μυαλό
δύο φίλοι μονάχα καρδιακοί
Είπες να είμαστε από την αρχή

Φυσάει ο άνεμος σου ο ζεστός
Να πόσο να αντέξω ο φτωχός;
Μπήκε από τις περσίδες στη καρδιά
Και με καψάλιασε για τα καλα....

Skouliki

Ξεγραμμένη

     

Που ήσουν όταν σε ζητούσα

Όταν σε εκληπαρούσα

Μια κουβέντα  να βοηθήσει

Από σε δεν έχω ακούσει

Τώρα 
Δεν με νοιάζει αν μου μιλάς
Κάνε οτι θες να με πονάς
Οι δικές σου μαχαιριές
Με πλήγωναν μέχρι χθες

Τώρα έχω πια πετάξει
Έβαλα στις σκέψεις τάξη
Ποιος ξέρει να αγαπάει
Με τις πράξεις το μετράει

Τι να ακούσω τώρα πια
Που ήσουν μόνο στα χαρτιά
δίπλα μου γραμμένη
Στις ανάγκες μου χαμένη

Ούτε φίλη ούτε εχθρό
Δεν μπορώ πια να σε δω
Έχει πιάσει  παγωνιά
Της καρδιάς μου η γωνιά
Που σε είχε βολεμένη
Τώρα είναι  πληγωμένη
Από σένα τι να περιμένω
Ότι ένιωσα ειναι σβησμένο.

Δεν με νοιάζει τώρα αν μιλάς

Με όσα λες δεν με ακουμπάς

Είσαι πλέον ξεγραμμένη

Σε ότι πλέον κι αν συμβαίνει 

Skouliki

Να ανέβω στο φεγγάρι

  

Θα πάρω μια σκάλα ν ανέβω
Εκεί ψηλά στον ουρανό
Να αγκαλιάσω το φεγγάρι
το μυαλό σου που έχει πάρει

Θέλω να δω από ψηλά
Από τα παράθυρα σου τα κλειστά
Πώς το φεγγάρι μεσα μπαίνει
Και το κορμί σου στο φως πως πλένει

Μέ τις ακτίνες του τις χρυσές
αραδιάζει μπρος σου τις καρδιές
Που έχεις κάψει στη ζωή
Και στέκεις αμέριμνη εσύ
Στην αγκαλιά του φεγγαριού
Και δε με έχεις ούτε στο νου....

Με οδηγό το φεγγαράκι
Θα σου κάνω και καμάκι
Να κερδίσω τη καρδιά σου
Να μη με διώχνεις μακριά σου

Θα πάρω μιαν σκάλα για να δω
με το φεγγάρι μόνο οδηγό
Πως θα σου κλέψω το μυαλό
Για να σε έχω λίγο κι εγω....

Μα η σκάλα η δική μου
Φτάνει μέχρι την αυλή μου
Από κει κοιτώ ψηλά στον ουρανό
Το φεγγάρι να ναι μακρινό...

Πώς να φτάσω στη καρδιά σου
Να τρυοπώσω εκεί κοντά σου
Που η σκάλα η δική μου
Είναι μόνο η ψυχή μου.....
Skouliki

Φθινοπωρινό φεγγάρι

   

Το φεγγάρι του Σεπτέμβρη
Έψαξε κι εδώ να με έβρει
Φώτισε τα κύματακια
Και τα στέλνει για νανάκια

Σύννεφα δεν το εμποδίζουν

Το Βλέπουν και παραμερίζουν

Το αφήνουν να περάσει

Να φωτίσει όλη τη πλάση 

Το φεγγάρι χρυσαφίζει
Πάλι η φύση ζωγραφίζει
Ποια εικόνα και ποιο κάδρο
Ομορφότερο του να βρω;

Όσο πάει κι ανεβαίνει

Τα νερά τα ομορφαίνει

Δίνει χρώμα στο σκοτάδι

Κι ας κρυώνει πια το βράδυ

Κι αν φυσάει βοριαδάκι
Κι αν κρυώνω λιγουλάκι
Κάθομαι να απολαύσω
Το φεγγαρι στο σουλάτσο

Κρύο το αεράκι φτάνει
Μα του φεγγαριού η πλάνη
Με έκανε να στέκω έξω
Θεέ μου πόσο θέλω να χαζεψω...

Skouliki

Φθινοπωρινές αναπολήσεις

Φθινόπωρο κι αναπολώ
Το καλοκαίρι τι σκληρό
Όλα τα όνειρα καμένα
Κι απ τον ήλιο ξεβαμμένα

Κι αν ο καιρός στεναχωρεί
Ίσως η θλίψη υποχωρεί
Με μια βροχούλα αν πλυθεί
Και κάτι αισιόδοξο φανεί

Κι όμως Σεπτέμβρη ξεκινά
Μια νέα αρχή μια χρονιά
Αφού το καλοκαίρι έχει χαθεί
Κάτι καλό θεέ μου να μας βρει....

Κάθε φθινόπωρο μπορώ
Ξεκάθαρα να ασχοληθώ
Με του καλοκαιριού τα πτώματα
Που όλα έχουν ονόματα:

Όνειρα ελπίδες προσδοκίες
Πόσες χαμένες ευκαιρίες
Πόσα φεγγάρια πληγωμένα
Που ξέχασαν μόνο εμένα....

Φθινόπωρο με νέα αρχή
Με τ όνειρο να μη βραχεί
Σχέδια να κάνω στη ζωή
Μα μέσα σε όλα εισαι κι εσύ.
Skouliki

Φάντασμα τί θες

  

Ήρθε ένα φαντασματάκι
Και με τάραξε λιγάκι
Φώναζε με αγωνία
Από εκείνη τη γωνία

Είπε το όνομα μου δύο φορές
Γύρω δεν άκουγες άλλες φωνές
Σαν να ζήτησε βοήθεια
Τι να είναι στα αλήθεια;

 θέλει πια να λυτρωθεί
Από τούτη τη ζωή
Ποιος τη χάρη θα του κάνει
Στο μυαλό μου κάτι φτάνει...

Διάλεξε εμέ τον βλάκα
Που τα παίρνω όλα στη πλάκα;
Θέλει πάλι να μου πει
Πόσο σκάρτη είν' η ζωή;

Φαντασματακι
Τι με θέλεις; δεν φοβάμαι
Φάντασμα εγώ λυπάμαι
Που δεν μπόρεσες να βγεις
Από τη σφαίρα της ζωής

Skouliki

Τι μου λέει τι τζιτζίκι

    

Τα τζίτζικια μου φωνάζουν
Απ' τα δέντρα που αράζουν
Λένε κάτσε να ξεκουραστείς
Λίγο τη ζωή σου να χαρείς

Ποια νομίζουν σαν χαρά;
Της ζωής τη μοναξιά;
Ποιος γελάει δυνατά
Με κομματια τη καρδιά;

Τα τζίτζικια πόσο ζούνε
Πόσα πρόλαβαν να δούνε
Τι γνωρίζουν από πόνο
Το τραγούδι ξέρουν μόνο

Τόσα χρόνια μες το χωμα
Έφτιαξαν γερό ένα σώμα
Για να πάνε στα κλαδιά
Και να βρούνε συντροφιά

Έτσι με καλούν κι εμένα
Να ξεχάσω πια τα περασμένα
Και να βρω μια αγάπη άλλη
Για να ζήσω λίγο παλι...
Skouliki


Για φαντάσου το τζιτζίκι μένει θαμμένο στο χωμα μέχρι και 17 χρόνια και βγαίνει στην επιφάνεια, ζει μόνο ένα μήνα σχεδόν  με σκοπό να ζευγαρώσει  προτού τελειώσει το καλοκαίρι.

Και το πιο τρελό;

Το θηλυκό είναι μουγκό και το αρσενικό κουφό.....

Φεγγάρι ρίξε λίγο φως

Ρίξε το φως εδώ φεγγάρακι
Στο δικό μου το δρομάκι
Για βλέπει και να ρθει
Κείνη που η ψυχή μου λαχταρεί

Κάν τα μάγια δυνατά
Να της κάψεις τη καρδιά
Να κινήσει να με βρει
Ολο ερχετε μα εδω δεν πατεί

Φεγγαράκι γίνε λίγο σιωπηλό
Ασε μένα να μιλώ
Να σου λέω για ελπίδες
Που ειναι όλες φρούδες

Τον τόσο ασήμαντο άκουσε με
Κι έπειτα αν θέλεις σκότωσε με
Για καλό δεν στο χω πει
Έχω μια πληγή που αιμορραγεί

Φεγγαράκι ρίξε λίγο φως
Στο δρομάκι αυτό μπρος
Για να βλέπει μια ψυχή
Κοντά μου για να ρθει
Skouliki

Φεγγαρι εξομολόγε

      

Φεγγάρι στάσου εκεί
Μια ψυχή λίγο να δει
Πόσο λάμπεις από τη γη
Και ούζο ας μην έχει πιει

Να ανοίξει η καρδιά της
Να μου πει τα μυστικά της
Ξέρεις εγώ ποια δεν μπορώ
Άλλη να ερωτευτώ

Πέρασα πια στη ιστορία
Ο άνθρωπος χωρίς ουσία
Που δεν ένιωσε στιγμή
Κάποια να τον επιθυμεί

Και ποιο νόημα να κοιτάς
Στο φεγγάρι να μιλάς
Όταν τόσοι μοναχοί
Το έχουν όλοι ερωτευτεί

Φεγγαράκι κάνε κράτει
Και περίμενε στην άκρη
Κάποιο δάκρυ μου μην δεις
Δεν θέλω να με λυπηθείς

Skouliki

Αϋπνίες φεγγαριού

    

Δεν μπορώ να κοιμηθώ
Με φεγγάρι τόσο φωτεινό
Η καρδιά μου φτερουγίζει
Κάπου πέρα πεταρίζει

Νιώθω και μελαγχολία

Με γεμίζει αγωνία 
Μόνη αυτή τη λάμψη
Τη ψυχή μου έχει αρπάξει

Απόψε δεν θα κοιμηθώ
Ξύπνιος θα ονειρευτώ
Πώς σε έχω αγκαλιά
Έστω και για μια φορά

Το μυαλό μου πάει θα σπάσε
Με του φεγγαριού τη στάση
Σε κάποιο αλώνι με έχει βάλει
Απόψε για να με ξεκανει

Skouliki

Θα σκοτώσω το φεγγάρι

   

Θα σκοτώσω το φεγγαρι
τα μυαλά σου που εχει πάρει
Κι ας λένε του αλωνάρη
Είναι γεμάτο απο χάρη

Φερ το όπλο να χαρείς
Άλλο φεγγάρι να μην δεις
Και σε ξεμυαλισει πάλι
Άντε κάνε μου τη χάρη

Κι αν δεν πέσει το φεγγάρι
Δεν ματώσει στο χορτάρι
Τοτε το δικό μου αίμα
Στη γη να γίνει ρέμα ....

Θα σκοτώσω το φεγγαρι
Άλλο μην με συνεπαρει
Και με στείλει σε αγκαλιά
Που με πόνο με κερνά

Skouliki

Σούρουπο κι ομως με λειώνει

  

Κάθε νύχτα όταν σουρουπώνει
Μια ελπίδα με πληγώνει
Να κοιτάζω όλο στο δρόμο
Για να σε δω έστω για λίγο μόνο

Όμως κάθε ελπίδα μου μένει
 μονάχη κι αργοπεθαίνει 

Ξέρω ποτέ δεν θα φανείς
Ποιον, εμένα θα σκεφτείς;

Κι αν σου έδωσα το στίγμα 

Ανταπόκριση καμια δεν είδα

Ξεχασμένος κι απο εσένα

Έμεινα στα περασμένα 

Κάθε σούρουπο μοναχός
Στέκω εκει σαν ενας  βράχος
Σκεφτικός να μαραζώνω
Πώς απέμεινα πια  μόνος
Και κανεις δεν με θυμάται
Μόνος παλι ποιος κοιμάται;

Και κοιτάζω όλο τον δρόμο
ελπίζω μα και μαραζώνω
Για να ρθεις στην ερημιά μου
Θρύψαλα παλι η καρδιά μου

Πώς το βράδυ να ξεφύγω

Από  τις σκέψεις έστω και λίγο;

Το κρεβάτι μοιαζει βουνό

Που μοναχός πρέπει να τ, ανέβω 

Skouliki

Που το πας;

       

Σου μιλώ δε μου μιλάς
Εισαι εκεί και με κοιτάς
Κάτι θέλεις να μου πεις
Δεν νοώ τη γλώσσα της σιωπής

Καλημέρα δε μου λες
Που να ξέρω πια τι θες
Μίλα μου να καταλάβω
Και τα μέτρα μου να λάβω

Σου μιλώ δεν απαντάς
Στη σιωπή σου με μετράς
Πόσο θες να με τρελάνεις
Με όλα αυτά που κάνεις

Πες μου έστω καλημέρα
Και ας είναι σαν μια σφαίρα
Που χτυπάει στη καρδιά
Δεν αντέχω τη σιωπή σου άλλο πια

Λάθος το έχεις πάρει
Της ζωής μας το τροπάριο
Όταν έχεις τις κλειστές
Τα νεύρα μου κάνεις κλωστές

Σου μιλω δεν μου μιλάς
Έτσι λες πως με αγαπάς;
Στον πολύ σου εγωισμό
Θύμα σου να είμαι εγώ;

Skouliki

Άνεμος η αγάπη

Έστειλα την αγάπη μου
Αέρα για να σε βρει
Μα ήταν τόσος ο πόθος μου
Τυφώνας μου έχει βγει

Έγινε ο ποθος μου άνεμος
κι ρθε να σε αγκαλιάσει
Όμως δεν ήμουν φρόνιμος
Και τώρα έχει λυσσάξει

Χτυπιέται και φυσομανά
Μα εσύ κλεισμένη για καλά
Απο τέτοιο άνεμο δε θες
Φιλιά καθόλου κι αγκαλιές

Έγινε ο ποθος μ άνεμος
Κι ήρθε να σε φιλήσει
ήταν ομως τόσο δυνατός
Και μέσα σε εχει κλείσει

Δεν θες ανέμους να Τρυγάς
Ούτε και καταιγίδες
Εσύ μονάχα θες να αγαπάς
Αγάπη ομως δεν πήρες

Skouliki

Η καληνύχτα της σιωπής

   

Η καληνύχτα της σιωπής
Είναι αυτή που δεν θα πεις
Έχει σημάνει σιωπητήριο
Με εμένα μόνο ακροατήριο

Και καρτερώ μια καληνύχτα
Πώς θα περάσω αυτή τη νύχτα
Μόνος χωρίς μια αγκαλιά
Απόψε κάνει τόση μοναξιά

Στείλε μια καληνύχτα να χαρείς
Σταμάτα πια να αληθωρείς
Αφού το ξέρεις δεν μπορώ
Χωρίς εσένανε να ζω

Μια καληνυχτα της σιωπής
Ουτε απόψε δε θα πεις
Με άφησες να καρτερώ
Σε ένα τηλέφωνο βουβό.

Η καληνύχτα της σιωπής 

Δε θέλησες ούτε να πεις

Με άφησες στο σιωπητήριο

Να ζω μες το  μαρτύριο....

Skouliki

Κάθε δική μου ανατολή...

     

Πόσο μου αρέσει την αυγή
Να κάθομαι έξω στην αυλή
Τον ήλιο να βγει να περιμένω
Το διάσελο να δω  κοκκινισμένο

Οι πρώτες ακτίνες ντροπαλές
Κόκκινες, ροζ αφήνουν πινελιές
Ποια ομορφιά να συγκριθεί
Με αυτή του ήλιου την ανατολή

Πότε δειλά πότε σκληρά
Ξάφνου θολώνει τη ματιά
Μια αχτίδα από του ήλιου φως
Κι αίφνης γίνεσαι τυφλός

Με την ματιά γεμάτη φως
Με μια σταγόνα πιο σοφός
Η μέρα μου αρχίζει από το πρωί
Με την ελπίδα καλή να  βγει

Σαν χάσω του ήλιου την ανατολή
Μου μοιάζει μέρα κουτσή από ζωή
 Κάθε μέρα μια  νέα ζωή
Να μου χαρίσει η ανατολή.

Skouliki