Καλή χρονιά, ευτυχισμένο το 2020!!!!

Ένα παραμυθάκι από....καλικάτζαρους

«Ήταν, που λέτε, μια φορά ο Θύμιος ο γιος του μυλωνά που ζούσε στο χωριό, παλικάρι μια χαρά, όμορφο, καλό κι εργατικό και προπάντων έξυπνο κι ευρηματικό. Ο πατέρας του ο μυλωνάς σκέφτηκε πως ήταν κρίμα τέτοιο παιδί να μείνει αγράμματο. Τον έστειλε λοιπόν στην πολιτεία να σπουδάσει και να γίνει σπουδαίος και τρανός και να γυρίσει τον κόσμο. Όχι σαν εκείνον, που ήταν αναγκασμένος να μένει συνέχεια μόνος στο μύλο του, μιας και η γυναίκα του η μυλωνού είχε από καιρό πεθάνει.
«Ήταν και οι καλικάντζαροι από την άλλη, πλάσματα του κάτω κόσμου, άσχημα και μοχθηρά, πονηρά μα και κουτά. Όλο το χρόνο δούλευαν, κάτω από τη γη, μοχθούσαν και κουράζονταν και όλη τους η έννοια ήταν να πριονίσουν τον κορμό του τεράστιου δέντρου, που κρατούσε τον πάνω κόσμο στη θέση του. Όλα αυτά τα έκαναν γιατί μισούσαν τους ανθρώπους, απεχθάνονταν το φως του ήλιου, την τάξη και τον καθαρό αέρα. Όλο το χρόνο πριόνιζαν και την παραμονή των Χριστουγέννων, κατακουρασμένοι έπαιρναν την απόφαση να ανέβουν λίγο στον επάνω κόσμο για να ξεκουραστούν, να γλεντήσουν και να διασκεδάσουν, πειράζοντας τους ανθρώπους και κάνοντας διάφορες σκανταλιές. Κυκλοφορούσαν μόνο τη νύχτα με το σκοτάδι, όταν οι άνθρωποι κοιμούνταν. Έμπαιναν στα σπιτικά τους από την καμινάδα, όταν έβρισκαν το τζάκι σβηστό, κι έκαναν το σπίτι άνω κάτω. Γέμιζαν παντού τα κιλίμια και τα σκεπάσματα με λάσπες, στάχτες και μουτζούρες, ανακάτευαν το αλάτι με τη ζάχαρη, το αλεύρι με την άχνη, έσπαγαν τα αυγά, σκορπούσαν στο πάτωμα τα μελομακάρονα, τις δίπλες και τους κουραμπιέδες, που μόλις είχαν ετοιμάσει οι νοικοκυράδες, έχυναν το κρασί μέσα στο λάδι, μαγάριζαν το νερό μέσα στο πηγάδι και οι σκανταλιές τους δεν σταματούσαν εδώ. Αν τύχαινε και συναντούσαν κάποιον αργοπορημένο περαστικό στο δρόμο, τον μάγευαν, τον τρέλαιναν και τον τραβούσαν σε χορό δαιμονικό, αφήνοντάς τον εξαντλημένο κι άλαλο, μόνο λίγο πριν φέξει η μέρα. Έκαναν κι άλλα, τόσα πολλά που δεν φτάνει η νύχτα για να τα πούμε όλα και πάντα γελούσαν και ξεκαρδίζονταν με τα ίδια τους τα καμώματα. Δώδεκα μερόνυχτα έμεναν πάνω στη γη οι καλικάντζαροι, ως τα Φώτα δηλαδή. Την ημέρα που ο παπάς με την αγιαστούρα του άγιαζε τα νερά, όλα της γης τα παγανά είχαν προλάβει να ξανακατέβουν στα υποχθόνια σκοτάδια τους. Ως τότε όμως, η κοψιά στο δέντρο που βαστούσε τη γη είχε θρέψει κι έτσι, σαν κουτοί που ήταν οι καλικάντζαροι, άρχιζαν το πριόνισμα πάλι από την αρχή.
«Κείνη τη χρονιά, Χριστούγεννα και πάλι, ο Θύμιος άφησε την πολιτεία και τις σπουδές του για να επισκεφθεί τον πατέρα του στο χωριό. Σαν έφτασε στο μύλο, βρήκε τον καημένο το γέρο σε κακό χάλι. Όλα στο μύλο ήταν αναποδογυρισμένα, τα αλεύρια, τα πίτουρα μαζί με τα χαλίκια, το στάρι βρεγμένο, το φαγητό χυμένο, ένα σωρό βατράχια πηδούσαν εδώ κι εκεί και ο γάιδαρος φευγάτος με την τριχιά κομμένη.
–«Τι έπαθες πατέρα μου», τον ρώτησε ο Θύμιος κι έμαθε ότι του διαόλου τα παγανά είχαν μπει κρυφά στο μύλο, την ώρα που αυτός κοιμόταν και τον περιπαίζαν. Θύμωσε πολύ το παλικάρι, σαν είδε τον πατέρα του τόσο λυπημένο και ανήμπορο.
–«Θα δεις τι θα τους κάνω», είπε αποφασισμένος να δράσει. «Μόνο εσύ, πατέρα, θέλω να μου ετοιμάσεις ό,τι σου ζητήσω».
Έτσι λοιπόν, πριν νυχτώσει, ο Θύμιος ανέβασε κι έκρυψε στα ψηλά κλαδιά της μεγάλης καρυδιάς που ήταν στην αυλή τους ένα σακί αλεύρι, ένα ταγάρι γεμάτο καρύδια κι ένα μαγκάλι γεμάτο αναμμένα κάρβουνα, σκεπασμένα από πάνω με στάχτη για να διατηρηθούν αναμμένα μέχρι να νυχτώσει και να μην φαίνονται μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Λίγο πριν έρθει το σκοτάδι ανέβηκε και ο ίδιος πάνω στην καρυδιά και κρύφτηκε εκεί, έχοντας μαζί του και ένα μεγάλο χωνί, από αυτά που είχε ο μυλωνάς για να γεμίζει τα σακιά με στάρι και μια γερή σφεντόνα. Κάτω από την καρυδιά, είπε του πατέρα του να βάλει μια γαβάθα γεμάτη σύκα ξερά, σταφίδες, φουντούκια και δαμάσκηνα, που άρεσαν πολύ στους μαυριδερούς ζημιάρηδες.
«Σαν νύχτωσε για τα καλά, βγήκαν οι καλικάντζαροι ένας-ένας από τις κρυψώνες τους, έτοιμοι για καινούργιο πανηγύρι. Τριγύριζαν από δω, τριγύριζαν από κει, ώσπου έπεσαν πάνω στα καλούδια που είχε αφήσει ο γέρος. Άρχισαν να τρώνε και να γλείφονται και να μαλώνουν μεταξύ τους για το ποιος θα φάει τα πιο πολλά. Ο Θύμιος δεν μπορούσε να τους δει έτσι μαύροι που ήταν μέσα στο πυκνό σκοτάδι. Είχε όμως κάνει το κουμάντο του. Μόλις μαζεύτηκαν όλοι κάτω από την καρυδιά, ευθύς αδειάζει το τσουβάλι το αλεύρι πάνω τους. Αμέσως αυτοί πασαλείφτηκαν κι έγιναν κάτασπροι. Το αλεύρι πήγε στα μάτια τους και τους τύφλωσε, αλλά ο Θύμιος τους έβλεπε τώρα πολύ καλά. Τους έβαλε λοιπόν στο σημάδι πετώντας τους καρύδια με τη σφεντόνα του κι ενώ αυτοί έσκουζαν και στρίγκλιζαν πονεμένοι, τρίβοντας τα καρούμπαλα στα κεφάλια τους, δίνει μια κλοτσιά ο Θύμιος στο μαγκάλι κι έπεσαν τα αναμμένα κάρβουνα σαν βροχή πάνω στα πονηρά τα παγανά. Αυτά έσκουζαν τώρα πιο δυνατά, χοροπηδούσαν τσουρουφλισμένα, κατακαμένα και τυφλά. Την ίδια στιγμή, πήρε το χωνί, το έβαλε μπροστά στο στόμα του κι άρχισε να τους φωνάζει με βροντερή φωνή.
–«Βρωμερά πλάσματα του Σατανά, ήρθε η ώρα της τιμωρίας σας. Είμαι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και με έστειλε ο Θεός να σας ρίξω ‘πυρ εξ ουρανού’, για το κακό που κάνετε στους ανθρώπους. Τσακιστείτε να φύγετε γρήγορα από δω, πριν θυμώσει κι άλλο και μην ξαναπατήσετε σ’ αυτό το μύλο».
«Έτσι ο Θύμιος, με την εξυπνάδα και τη γενναιότητά του κατάφερε να τιμωρήσει και να τρομάξει τα μαυρογκαγκανιάρικα πλάσματα του κάτω κόσμου, που χάθηκαν κουτρουβαλώντας κι ακόμα τρέχουν...
«Κι έζησαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερααα…», τελείωνε πάντα με την ίδια επωδό. Όλοι έπαιρναν μια βαθειά ανάσα ανακούφισης, που οι άγγελοι του ‘Εξαποδώ’, το κακό δηλαδή τιμωρήθηκε και έλαμψε για μια ακόμα φορά το καλό, κάτι που συμβαίνει συχνά …στα παραμύθια.

Αποχαιρετώντας τον παλιό χρόνο με μια αγκαλια

Ο χρόνος που φεύγει μου δώσε μια αγκαλια
έτσι να μου θυμίσει και πάλι για λίγο τα παλιά
πληγές θέλει να μην μου κλείσει
και με την γλύκα της να με αφήσει

Όσες πίκρες όμως κι αν πέρασα
με την αγκαλια σου τις ξεπέρασα
γερε χρόνε τώρα που σε αποχαιρετώ
έχω ένα κόμπο από γλύκα στο λαιμό

Είναι από εκείνο το φιλί
που μου ξανάδωσε ζωή
χρόνε να συνεχίσω να αναπολώ
να μην σε σβήσω από το μυαλό

Στις τελευταίες ώρες της χρονιάς
ήρθε η γλύκα μιας αγκαλιάς
τις πίκρες με μια μονοκονδυλιά
να σβήσει μέσα από την καρδια

Ας ήταν λοιπόν και την νεα χρονιά
όλοι να γίνουμε μια αγκαλια
να νιώθουμε αγάπη και στοργή
όσο στεκόμαστε ακόμα ορθοί!

Skouliki

Χρόνια πολλά, έτσι η ελιά είναι πάντα ευλογημένη!

Το βράδυ που γεννήθηκε ο Χριστός έκανε πολύ κρύο. Η σπηλιά ήταν κρύα και η Παναγία δεν ήξερε τι να κάνει. Τότε ο Ιωσήφ σκέφτηκε να ανάψει φωτιά για να ζεσταθούν λίγο, μα δεν έβρισκε πουθενά ξύλα. Βγαίνει έξω από τη σπηλιά, κάνει μια βόλτα, μα τίποτα. Ξαναμπαίνει πάλι μέσα, παίρνει λίγα άχυρα από τη φάτνη και ανάβει φωτιά. Μόλις τα είδε η Παναγία δάκρυσε και είπε να είναι πάντα χρυσά.
Όμως ύστερα από λίγο τα άχυρα έσβησαν. Η σπηλιά ξαναπάγωσε. Βγήκε πάλι ο Ιωσήφ και τα πόδια του μπερδεύτηκαν σ’ ένα ξερό κλαδί. Ήταν δεντρολίβανο. Ο Ιωσήφ το άναψε και η Παναγία ευχήθηκε να μοσχομυρίζει και να στολίζει τις εικόνες των Αγίων. Μα η φωτιά κράτησε λίγο και η παγωνιά δυνάμωσε.
Τότε ο Ιωσήφ άκουσε μέσα από το σακούλι του φωνές που του έλεγαν: Πήγαινε Ιωσήφ στη μάνα μας την ελιά, πάνω απ’ τη σπηλιά και πες της πως κινδυνεύει ο Χριστός. Θα στενοχωρηθεί πολύ που το ξέραμε και δεν της είπαμε τίποτα. Ήταν μια χούφτα ελιές που τις είχε φυλάξει μαζί με λίγο ψωμί για ώρα ανάγκης.
Ο Ιωσήφ πήγε στην ελιά και εκείνη άρχισε να σπάει κομμάτια ξύλου από το γέρικο κορμό της και να τα σπρώχνει προς την είσοδο της σπηλιάς. Όλη τη νύχτα έκαιγε η φωτιά και η ζεστασιά απλώθηκε γύρω από τον νεογέννητο Χριστό.
Το πρωί το δέντρο δεν υπήρχε παρά μόνο ένα κούτσουρο ρίζας. Όταν το είδε η Παναγία δάκρυσε, έσκυψε, το χάιδεψε και είπε. Την ευχή μου να ’χεις και να μην ξεραίνεσαι ποτέ. Το λάδι σου να τρέφει και να φωτίζει τους ανθρώπους. Το βράδυ να φωτίζεις το καντήλι του Χριστού. Έτσι κι έγινε. Μέχρι το βράδυ η ελιά ξανάγινε μεγάλη όπως ήταν πριν. Από τότε η ελιά δε γερνά. Ξεραίνεται, μα από τις ρίζες της ξαναβλασταίνει και ξανανιώνει.

καλά Χριστούγεννα, έτοιμη η κουλούρα μας αύριο

για να δεις την συνταγή πάτα εδώ!

Χριστούγεννα αύριο, να τα πούμε;;

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ 2017 …ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΛΩ από την Άννα Μπιθικώτση

 

Στο ιερό της σκέψης, με σεβασμό φυλάω τις άγιες μέρες εκείνων των χρόνων που έραινε με άστρα τα χρόνια μου το αγγελουδάκι των παιδικών μου ονείρων, κείνα τα αγνά μου χρόνια που έλεγαν τα κάλαντα οι φωνούλες της ψυχούλας μου...

«Φοράω» στη μνήμη μου ξανά εκείνα τα πρώτα μου κόκκινα λουστρίνια και σιγοπερπατώ σε κείνες τις γιορτές του δικού μου παραμυθιού, τότε που έμπαζε η τρύπια στέγη μας λες και ήθελε ο Θεός να κοινωνήσουμε το δάκρυ του..

Τότε που είχαμε για βίβλο ένα καρβέλι ζεστό ψωμί...

Τότε που «κεντούσε» με ιστορίες η γιαγιά μου η Άννα την Άγια Νύχτα μου δίπλα στο ξεπαγιασμένο μου κορμάκι... 

Τότε που με τη φωνή του τη μελένια μας τραγουδούσε ο πατέρας το μικρό τυμπανιστή... 

Τότε που στο τζάμι των ονείρων μου ο Αϊ Βασίλης με κοιτούσε ενώ ζέσταινα τα χεράκια μου στη γκαζιέρα μας για να μη πιάσουν χιονίστρες πάλι... 

Τότε που ονειρευόμουν στολισμένες βιτρίνες στην αγκαλιά της μανούλας μου... 

Τότε που γέμιζε το ταψί μας με χιόνι για να ξεγελάσει τη πείνα μας λέγοντας μας ότι αυτή είναι η Βασιλόπιτα που μας έφτιαξε ο Χριστούλης... 

Αχ! αυτά τα λουστρίνια μου δε θέλω να τα βγάλω ποτέ από της μνήμης μου τα «τρεχαλητά ποδαράκια»..

Με αυτά θα στολίζω κάθε χρόνο το Χριστουγεννιάτικο μου δεντράκι, στολίζοντάς το με το αγγελουδάκι της χαμένης μου αθωότητας .. 

Τώρα που όλα έγιναν μια παιδική ανάμνηση...

 Τώρα που τα έχω όλα, νιώθω σαν «Ιεράρχης δίχως άμφια» γιατί ντρέπομαι που είμαι χορτάτη ανάμεσα σε τόσους πεινασμένους, γιατί δακρύζω αφού κάποτε κι εγώ ονειρευόμουν ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό μου όπως τόσα παιδιά σήμερα και δε μπορώ να τους το προσφέρω, αφού κι εγώ μες της αδελφούλας μου την αγκαλιά περίμενα στο κοινό όνειρό μας τον Αϊ Βασίλη να φέρει τα δώρα μας...

 Φόρεσα κι απόψε τα κόκκινα λουστρίνια μου για να ταξιδέψω στο χρόνο πίσω, για να ξαναβρώ εκείνη τη παιδική μου καρδιά, για να φέρω από τους ουρανούς τον ακριβό μου πατέρα, τη γιαγιά Άννα, το παππού Βαρσαμή, για να είμαστε πάλι όλοι μαζί όπως τότε κι ας ξαναπιάσουν χιονίστρες τα χέρια μου..

Καλύτερα ένα ταψί γεμάτο χιόνι για βασιλόπιτα παρά όλα τα καλά του κόσμου στο στρωμένο μου τραπέζι ... 

Θέλω πίσω τη λατρεμένη μου εκείνη ζωή που μου έφτανε μια αγκαλιά και μια γκαζιέρα... 

Αχ! Και να γύρναγα το χρόνο πίσω! Αχ! Και ας κοιμόμουν στο χιόνι πάλι αφού έτσι κι αλλιώς είμαι η Αννούλα του χιονιά...
Εύχομαι στο νέο χρόνο που έρχεται να νικήσουμε το χιονιά
με τη ζεστασιά της καρδιάς!
Καλή χρονιά!

Με αγάπη
Άννα Μπιθικώτση

Σχόλιο απο Skouliki: ευχαριστώ θερμά την καλή μου φίλη Αννα για την τιμή που μου κάνει επιτρέποντας μου να δημοσιεύω εδώ μερικά από τα έργα της...


ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ- ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ- ΧΡΟΝΙΚΟΓΡΑΦΟΣ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ SER ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ...

Καλημέρα, Ο άγιος Βασίλης ξεκίνησε, να είστε καλά παιδιά...

Χρόνια πολλά, κόψαμε κι φέτος την κουλούρα μας

Καλά Χριστούγεννα, να μας έχει ο θεός πάντα καλά!

Χρόνια πολλά, καλή Χρονιά για το 2017....

Η Χριστουγεννιάτικη Ζάκυνθος μέσα από τα μάτια της φίλης μου Αιμιλίας...

Ευχαριστώ θερμά την καλή μου φίλη Αιμιλία για την παραχώρηση των φώτο!
Πηγή Αιμιλία

Από τη Ζάκυνθο σας λέμε τα κάλαντα μας...

Τους στίχους έγραψε ο Διονύσιος Γιακουμέλος
Σύνθεση Αντώνη Κλάδη

Απο τις πρωτες προσπαθειες για Ζακυνθινά Κάλαντα, απο τη Συλλογή των φίλων του «Μουσείου Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων», που τυπώθηκε στην Αθήνα το έτος 1992.
Χριστός γεννιέται σήμερα
στη γη χαρά μεγάλη,
η φύση ως πέρα αγάλλεται
το σύμπαν όλο ψάλλει.

Χριστός γεννιέται σήμερα
και στήνει αγάπης θρόνο,
Χριστός του κόσμου λυτρωτής,
γιατρός για κάθε πόνο.

Και το τραγούδι που γλυκά
τώρα η φωνή ξεχύνει
ας σας χαρίζει στις καρδιές
τη θεία του γαλήνη.

Τα Χριστούγεννα κόβουμε την κουλούρα στην Ζάκυνθο

Τα ήθη και έθιμα του εορτασμού των Χριστουγέννων στην Ζάκυνθο από τον Διονύση Φλεμοτομο 

Στη Ζάκυνθο δεν κόβουμε βασιλόπιτα την Πρωτοχρονιά, αλλά την κουλούρα την παραμονή των Χριστουγέννων. 

Πρόκειται για ένα γιορταστικό ψωμί, ζυμωμένο με πολλά σπετζερικά (γαρούφαλα, κανέλα, γλυκάνισο κ.α) καθώς και με ψιλοκομμένες φλούδες πορτοκαλιού, μανταρινιού, καρύδια, κουκουνάρια, σταφίδες κ.α. και φυσικά και με ζάχαρη.

Στολίζεται με κόκκινη ζάχαρη ή άχνη και διαολίνια (μικρά κουφέτα). 

(Για μια συνταγή κουλούρας κοίτα εδώ)

Το κόψιμό της έχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία.

Ο μεγαλύτερος της οικογένειας την παίρνει από το τραπέζι και την πηγαίνει πάνω από φωτιά, που καίνε δύο σταυρωτά ξύλα.

Την βάζει από πάνω και την κρατούν όλα τα μέλη της οικογένειας. 

Ψάλλοντας, φυσικά σε ζακυνθινό μέλος, το απολυτίκιο της Γέννησης ("Η γέννησή σου Χριστέ...) ρίχνει πάνω της σταυρωτά λάδι και κρασί. 

Την στιγμή εκείνη ένας ρίχνει από το παράθυρο σμπάρα, λέγοντας "για τον Ηρώδη".

Μετά επιστρέφουν στο τραπέζι όπου γίνεται το κόψιμο. 

Το πρώτο κομμάτι είναι του Χριστού, το δεύτερο του σπιτιού και το τρίτο του διακονιάρη. Ακολουθούν με απόλυτη ιεραρχική σειρά αυτά της οικογένειας. 

Όποιος βρει το "ηύρεμα" (το νόμισμα) που είναι μέσα, είναι ο τυχερός. Ακόμα και επίσημο πρόσωπο να βρεθεί στην κοπή, προηγούνται τα μέλη της οικογένειας και μετά οι ξένοι. 

Όλα έχουν τον συμβολισμό τους. 

Η κουλούρα συμβολίζει το άστρο των Μάγων. 

Το "ηύρεμα" το νεογέννητο Χριστό. 

Τα δύο ξύλα που καίνε, τον Αδάμ και την Εύα, που βρίσκονται στα καζάνια της κόλασης, λόγω του Πρωπατορικού αμαρτήματος. 

Η φλόγα, που ανανεώνεται με την ρίψη του λαδιού, την λύτρωση της Ανάστασης του Χριστού.

Το παραδοσιακό φαγητό της βραδιάς είναι βρασμένη μπροκολίνα και άλλα νηστίσιμα.

Ο Διονύσης Φλεμοτομος με τις αναρτήσεις του στο facebook υπενθυμίζει τα ήθη , έθιμα και παραδόσεις της Ζακύνθου μας και μάλιστα πολυ παραστατικά και τεκμηριωμένα..
Τον ευχαριστώ πολυ!

Πηγή: Διονυσης Φλεμοτομος

Στολίσαμε και φέτος το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας

και του χρόνου, 

ο Καντάφη πάντως βρήκε την θέση του!

Έτσι γιορτάζουμε τα Φώτα στην Ζάκυνθο!!

Τα ήθη και έθιμα του εορτασμού των Θεοφανίων στην Ζάκυνθο από τον Διονύση  Φλεμοτομο  

Ένα παράξενο πρετσεσίο (λιτανεία) γίνεται, παραμονή των Φώτων, στη Ζάκυνθο. Στις 8 το βράδυ και με το τέλος του όρθρου, ο οποίος τελείται το απόγευμα, με ειδική πομπή, στην οποία προηείται η μπάντα, ο κλήρος, οι αρχές και ο λαός του νησιού μεταφέρουν τον επίσκοπό τους από τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων και του Τιμίου Προδρόμου στο Πισκοπάτο (Μητροπολιτικό Μέγαρο). Εκεί πολυμελής χορωδία του λέει τα "Φώτα" (κάλαντα) και αυτός από το μπαλκόνι απευθύνει στον κόσμο εορταστικό χαιρετισμό. Μετά όλοι ανεβαίνουν να του ευχηθούν και εκείνος τους κερνά γλυκίσματα. Αυτό είδε, πιθανόν κάποιος ξένος περιηγητής και έγραψε πως οι Ζακυνθινοί λιτανεύουν όλους τους Αγίους τους και όταν αυτοί τελειώσουν, λιτανεύουν και τον δεσπότη τους!!!

Την παραμονή των Φώτων, ακριβώς τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με μια παλιά Ζακυνθινή παράδοση, ανοίγουν οι ουρανοί. Όποιος προλάβει και κάνει μιά ευχή, γίνεται. Υπάρχει και σχετικό κείμενο του Γρ. Ξενόπουλου, που περιγράφει την δοξασία!!

Ο Σταυρός στη Ζάκυνθο, κατά την τελετή του αγιασμού των υδάτων, την ημέρα των Φώτων, δεν πετιέται στην θάλασσα, όπως αλλού, αλλά "βαπτίζεται" από τον τοπικό επίσκοπο, τοποθετημένος επάνω σε ένα μακρύ κοντάρι. Πιστοί οι Τζαντιώτες στα έθιμά τους και τις πολλαπλές ιδιαιτερότητες του νησιού τους, δεν δέχονται εύκολα αλλαγές. Έτσι όταν κάποια φορά ο πρώτος μη Επτανήσιος δεσπότης, ο Χρυσόστομος Δημητρίου, θέλησε να αλλάξει το έθιμο και μη ακούγοντας (σαν δεσπότης) κανάναν πέταξε το Σταυρό στη θάλασσα με κορδελάκι, όλοι οι Ζακυνθινοί του φώναζαν κοροϊδευτικά: "Τσιμπάει, δεσπότη; Τσιμπάει;". Μια και η εικόνα τους θύμιζε ψάρεμα. Από τότε το έθιμο επανήλθε και η ιδιαιτερότητα συνεχίζεται.

Ζάκυνθος. Η Βάπτιση του Σταυρού!

Παλιά συνήθεια της Ζακύνθου για την γιορτή του Φωτώνε, όπως λένε στο Τζάντε τα Φώτα,είναι να στολίζονται οι εικόνες στο εικονοστάσι του σπιτιού με νερατζόφυλλα. Στην κεντρική εικόνα βάζουν και ένα νεράντζι, το οποίο μένει εκεί μέχρι το πρωί της Καθαρής Δευτέρας. Τότε το βγάζουν και πίνουν τον χυμό του, για τον πονόλαιμο. Με νεραντζόφυλλα και νεράντζια στολίζονται και οι εκκλησίες. Επίσης χαρακτηριστικό φυτό της γιορτής είναι οι "σπάθες". Αυτές είναι απαραίτητες για την διακόσμηση των ναών.

Στην γιορτή των Φώτων, οι Ζακυνθινοί, που πηγαίνουν στην εκκλησία για τον μεγάλο αγιασμό, παίρνουν κοντά τους μια "τσούφα" (δεσμη) πορτοκάλια, τα οποία βουτούν στο αγιασμένο νερό, για να ευλογηθούν. Πολλοί τα βουτούν και στην θάλασσα, μετά την Βάπτιση. Επίσης εκεί βουτούν και ένα μαντήλι, δεμένο σε κλωστή, με το οποίο πλένουν τα μάτια τους, για να μην πάθουν κάποια ασθένεια. Αυτά είναι το φρούτο του μεσημεριανού τους φαγητού, το οποίο και πάλι είναι το κλασσικό αυγολέμονο!

Ο Διονύσης Φλεμοτομος με τις αναρτήσεις του στο facebook υπενθυμίζει τα ήθη , έθιμα και παραδόσεις της Ζακύνθου μας και μάλιστα πολυ παραστατικά και τεκμηριωμένα.. 
Από εκεί μάζεψα με την άδεια του, τις παραδοσεις και τον τρόπο εορτασμού των Θεοφανίων (ΦΩΤΑ) στην Ζάκυνθο, και οι φώτο δικές του ειναι! Τον ευχαριστώ πολυ! 

Πηγή: Διονυσης Φλεμοτομος

Χρόνια πολλά, ευτυχισμένο 2016!!!

Χρόνια πολλά, καλό 2016

Ας ελπίσουμε σε ένα 2016 καλύτερο από το 2015 που μας τα έκανε ολα μαντάρα....

Χρόνια  πολλά  

καλή Χρονιααααααααααααααααααα

Χρόνια πολλά!

Να σας ευχηθώ τα Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα με μια ζακυνθινή κουλούρα

Χρόνια μας πολλά
καλά Χριστούγεννα....
Φτιάξαμε και εφέτος την παραδοσιακή μας ζακυνθινή κουλούρα....
Για την συνταγή πάτα ΕΔΩ για να την δεις...

Οι καλικάντζαροι

Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμόνιων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια.  

Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους».
Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, ("μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι όπως λένε στη Σύρο) αλλά και σαν «μικροί σατανάδες» - (σατανοπαίδια όπως λένε στη Νάξο), άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.
Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου.
Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.

     

Οι καλικάντζαροι, έρχονται από κάτω από τη γη, όπου ολόκληρο το χρόνο, προσπαθούν με τσεκούρι, πριόνια κ.λ.π. να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γη. Κόβουν-κόβουν, μέχρι που έχει μείνει πολύ λίγο ακόμα, αλλά τότε έρχονται τα Χριστούγεννα και λένε "χάιστε να πάμε πάνω στη γη και θα πέσει μοναχό του". Ανεβαίνουν λοιπόν πάνω στη γη και τα Θεοφάνεια που γυρίζουν, βλέπουν το δέντρο ολάκερο, ακέραιο, άκοπο. 

   

Και πάλι κόβουν και πάλι έρχονται τα Χριστούγεννα, και όλο απ' την αρχή.

Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.ην ημέρα των Φώτων ο παπάς περνάει και αγιάζει τα σπίτια. Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν κατά τον αγιασμό των σπιτιών φωνάζουν σε ρυθμό:
«Φεύγετε να φεύγωμε
τι έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας, μας εκατέκαψε!»

Σχόλιο από  Skouliki

Τώρα στις μέρες μας ο λαός μας πάει να ξεχάσει κι αυτές τις δοξασίες για καλικάτζαρους και άλλα τέτοια. Βλέπεις η τεχνολογία μας εχει κάνει να αμφισβητούμε τα πάντα.
Όμως φέτος ξαφνικά μέσα στις εορτές των Χριστουγέννων μας προέκυψαν πάλι επίκαιρο το θέμα με τους καλικατζαρους. Άρχισαν να ενοχλούν τον κόσμο με μηνύματα, τηλέφωνα, επιστολές, αιτήματα φιλίας στο ΦΒ και κάθε τροπο μέσο τον κόσμο για να μαζέψουν ψηφοφόρους ενοψιν εκλογών, Βλέπεις δόθηκε το έναυσμα με την προκήρυξη των εκλογών μέσα στις άγιες τούτες μέρες.....
Σαν τους καλικάτζαρους της παράδοσης μας ξετρυπώνουν απο παντού και σε πνίγουν με την αιφνίδια φιλία τους άνθρωποι που μέχρι χτες ούτε καλημέρα δεν καταδέχονταν να μας πουν....

Τώρα αν θα φύγουν με τον αγιασμό των υδάτων αύριο των Φώτων οι καλικάντζαροι αυτοί δεν ει μαι σε θέση να ξέρω, πάντως εμείς μπορούμε να δράσουμε σαν τους ιερείς και με όπλο την ψήφο μας να τους στείλουμε εκεί που έπρεπε να είναι η θέση τους....

Πηγη: http://el.wikipedia.org/wiki/