"θα΄θέλ΄ απόψε με φιλιά"

Θα ’θελα απόψε με φιλιά

τα μεταξένια σου μαλλιά
να τα γεμίσω
και το κορμάκι σου τ’αγνό
μ’ ένα μου χάδι απαλό
να τ’αγκαλιάσω.

Να ’ξερες πόσο σ’ αγαπώ
πως να στο πω, πως να στο πω
δε θα τολμήσω να σου μιλήσω
μόνο τα μάτια μου, θα στο λεν :

Σ’ αγαπώ κι όμως εσύ δεν ξέρεις τίποτα
τους καημούς και τα φαρμάκια μου τ’ανείπωτα,
πόσες φορές ως την αυγή με τ’ άστρα μίλησα
πόσες φορές στον ύπνο μου γλυκά, τρελά σε φίλησα.
Κι ίσως γι’αυτό σκορπούν τα χείλη σου ηδύποτα

Σ’ αγαπώ κι’όμως εσύ δεν ξέρεις τίποτα.

Ξανθός Απρίλης - Ζακυνθινές Καντάδες

Ο "Ξανθός Απρίλης"
Μουσική: Τιμόθεος Αρβανιτάκης



Σε γη, σε κύμα, σε γιαλό,
με ρόδο, με γιοφύλλι,
(πόδι, Κυρ Έρωτα, χρυσό)
τώρα που έστησες χορό
με τον ξανθόν Απρίλη.

Στη φράχτη μες στη φουντωτή
χαριτωμένη τώρα,
οπού δροσιές και μόσχους κλει,
κι η φύσις ηύρε την καλή
και τη γλυκιά της ώρα.
*
Δροσιές και μόσχους κλει κι αυτός
ο βάτος φουντωμένος
και μέσ’ ακούστηκε γλυκός
ανάκουστος κιλαϊδισμός
και λιποθυμισμένος.

Η Φαρμακωμένη

Η Φαρμακωμένη

Διονύσιος Σολωμός
Εκτέλεση: Οι Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος


Η Φαρμακωμένη

Τὰ τραγούδια μοῦ τἄλεγες ὅλα
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τὸ πεῖς,
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τ᾿ ἀκούσεις,
Ἄχ! τὴν πλάκα τοῦ τάφου κρατεῖς.

Ὦ παρθένα! ἂν ἠμπόρειαν οἱ κλάψαις
Πεθαμένου νὰ δώσουν ζωή,
Τόσαις ἔκαμα κλάψαις γιὰ σένα,
Ποὺ θελ᾿ ἔχεις τὴν πρώτη πνοή.

Συφορά! σὲ θυμοῦμ᾿ ἐκαθόσουν
Σ᾿ τὸ πλευρό μου μὲ πρόσωπο ἀχνὸ
«Τί ἔχεις» σοῦ ῾πα καὶ σὺ μ᾿ ἀποκρίθης
«Θὰ πεθάνω, φαρμάκι θὰ πιῶ».

Μὲ σκληρότατο χέρι τὸ πῆρες,
Ὡραία κόρη, κι αὐτὸ τὸ κορμί,
Ποὺ τοῦ ἔπρεπε φόρεμα γάμου,
Πικρὸ σάβανο τώρα φορεῖ.

Τὸ κορμί σου ἐκεῖ μέσα στὸν τάφο
Τὸ στολίζει σεμνὴ παρθενιά,
Τοῦ κακοῦ σὲ ἀδικοῦσεν ὁ κόσμος,
Καὶ σοῦ φώναζε λόγια κακά.

Τέτοια λόγια ἂν ἠμπόρειες ν᾿ ἀκούσεις,
Ὂχ τὸ στόμα σου τ᾿ ἤθελε βγεῖ;
«Τὸ φαρμάκι ποὺ ἐπῆρα, καὶ οἱ πόνοι,
Δὲν ἐστάθηκαν τόσο σκληροί.

Κόσμε ψεύτη! ταὶς κόραις ταὶς μαύραις
κατατρέχεις ὅσο εἶν᾿ ζωνταναίς,
Σκληρὲ κόσμε! καὶ δὲν τοὺς λυπᾶσαι
Τὴν τιμήν, ὅταν εἶναι νεκραίς.

Σώπα, σώπα! θυμήσου πὼς ἔχεις Θυγατέρα,
γυναίκα, ἀδελφή,
Σώπα ἡ μαύρη κοιμᾶται στὸ μνῆμα
καὶ κοιμᾶται παρθένα σεμνή.

Θὰ ξυπνήσει τὴν ὕστερη ἡμέρα,
Εἰς τὸν κόσμον ὀμπρὸς νὰ κριθεῖ,
Καὶ στὸν Πλάστη κινώντας μὲ σέβας
Τὰ λευκά της τὰ χέρια θὰ πεῖ:

«Κοίτα μέσα στὰ σπλάχνα μου,
Πλάστη! τὰ φαρμάκωσα ἀλήθεια ἡ πικρή,
καὶ μοῦ βγῆκε ὂχ τὸ νοῦ μου,
Πατέρα Ποὺ πλασμένα μοῦ τἄχες Ἐσύ.

Ὅμως κοίτα στὰ σπλάχνα μου μέσα,
Ποῦ τὸ κρίμα τοὺς κλαῖνε, καὶ πές,
Πὲς τοῦ κόσμου, ποὺ φώναξε τόσα,
Ἐδῶ μέσα ἂν εἶν᾿ ἄλλες πληγαίς».

Τέτοια ὀμπρὸς εἰς τὸν Πλάστη κινώντας
Τὰ λευκά της τὰ χέρια θὰ πεῖ.
«Σώπα, κόσμε! κοιμᾶται στὸ μνῆμα,
καὶ κοιμᾶται παρθένα σεμνή»....

Μια Βαρκούλα θ' Αρματώσω: Καντάδες

Μια βαρκού βαρκούλα θ' αρματώσω (Χ2)
Με σαρά ρία ρία ρο, με σαράντα δύο κουπιά

Και με εξή, με εξήντα παλικάρια (Χ2)
Θα σε κλέ ρία ρία ρο, θα σε κλέψω μια βραδιά

Και αν με κλέψεις που θα πάμε (Χ2)
Στου Βραχιό, ρία ρία ρο, στου Βραχιόνα το βουνό

Και κει πα, κει πάνω τι θα τρώμε (Χ2)
Χορταρά, ρία ρία ρο, χορταράκια από το βουνό

Θα σου φτιά, σου φτιάξω και ένα πύργο (Χ2)
Μαρμαρό ρία ρία ρο, μάρμαρο πελεκητό

Θα σου πά, θα σου πάρω και μια δούλα (Χ2)
Να την λέν ρία ρία ρό, να τη λένε Μαριγώ

Να σου πλέ, σου πλένει τα ποδάρια (Χ2)
Και τον ά... ρία ρία ρο, και τον άσπρο σου λαιμό

Θα σου πά, σου πάρω και ένα δούλο (Χ2)
Να τον λεν, ρία ρία ρο, να τον λένε Νικολό

Όρκο τση κάνω..(Απαρνημένη)

Όρκο τση κάνω τση μικρής κι όρκο τση μαυρομάτας
κι όρκο τση γαϊτανόφρυδης βραδιά να μη τση λείψω.

Μια βραδιά τση έλειψα κι η κόρη απερπίστη.
Παίρνει τα όρη σκούζοντας και τα βουνά ρωτώντας.

Βουνά μου και λαγκάδια μου και χαμηλόκλαδά μου,
μην είδατε τον π’ αγαπώ τον ψεύτη τση αγάπης,

που οταν με φίλιε μου ’λεγε γλυκιά που ’ναι η αγάπη
και τώρα μ’ απαράτησε σαν καλαμιά στον κάμπο.

(Σπέρνουν, θερίζουν τον καρπό και η καλαμιά μόν’ μνέσκει.
Βάνουν φωτιά στην καλαμιά μαυρολογάει ο κάμπος.

Έτσι και με η καρδούλα μου μαύρη και αραχνιασμένη.
Κάνω να τον καταραθώ πάλι πονεί η ψυχή μου.)

Απ΄ αρμπουρο να γκρεμιστεί και χαμηλά να πέσει.
Σαν το γυαλί να ραγιστεί, σαν το κερί να λιώσει.

Χίλιοι γιατροι να τον βαστούν και εξήντα μαθητάδες
και δεκαοχτώ γραμματικοί να γράφουν τσι πληγές του.

καλώς τα κάνετε γιατροί κιι εσείς οι μαθηταδες
ας κόβουν τα μαχαίρια σας και ας μην πονεί η καρδιά σας

και εχώ πανί αλεξανδρινό σαράντα πέντε μπράτσα
κι αν δεν σας σώνει ούλο αυτό δίνω και την ποδιά μου .

Από Χωριό Εκατήβαινα (του γάμου) - Ζακυνθινές Καντάδες

Από χωριό, από χωριό εκατήβενα,
Από χωριό εκατήβενα, μέσα σε χώρα μπαίνω.
Βρίσκω χορό εχορεύανε
Βρίσκω χορό εχορεύανε και μπαίνω και χορεύω

Ρωτάω και ρωτάω ξαναρωτώ
Ρωτάω και ξαναρωτώ τι γλέντι είναι τούτο
Για ποιο παίζει ανιάκαρα
Για ποιον παίζει ανιάκαρα, για ποιον βαράει ταμπούρλο

Βλέπεις εκείνο το βουνό
Βλέπεις εκείνο το βουνό, το ένα  και το άλλο
Στο δώθε κατεβάζουνε,
Στο δώθε κατεβάζουνε, μιας ομορφούλας γάμο

Χιλιοί βαστάν την κούδα τση
Χιλιοί βαστάν την κούδα τση και χίλιοι τα προικιά τση
Και άλλοι 318
Και άλλοι 318, τα αλογομούλαρά τση

Ποτάμια να ν΄ τα λάδια τση
Ποτάμια να ν΄τα λάδια τση και η θάλασσα κρασί τση
Και σαν την τούρλα του Σκοπου,
Και σαν την τούρλα του Σκοπού να γίνουνται οι σωροί τση

Μπερδεύτηκε ο ασφάλακτος,
Μπερδεύτηκε ο ασφάλακτος, με τη σταφιδουπούλα
Έτσι και γω εμπερδεύτηκα
Έτσι και γω εμπερδεύτηκα με μια γειτονοπούλα

Λαλούν τ΄ αηδόνια - Ζακυνθινές Καντάδες

Λαλούν τ΄ αηδόνια - Ζακυνθινές Καντάδες

Συμμετέχουν:

Πέτρος Βυθούλκας Πρίμο και κιθάρα
Σπύρος Μανταλάς Σιγόντο και μαντολίνο 1
Γίωργος Μουζάκης Σιγόντο και μαντολίνο 2
Βαρθάλης Δημήτρης Βαρύτονο και Μαντόλα

Λαλούν τ' αηδόνια και πλαντάζω,
ανθούν τα ρόδα και μεθώ, το φεγγαράκι
κουβεντιάζω και μου `ρχεται να τρελαθώ.

Λαλούν τ' αηδό λαλούν τ' αηδόνια και πλαντάζω,
ανθούν τα ρό ανθούν τα ρόδα και μεθώ, το φεγγαράκι
κουβεντιάζω και μου `ρχεται να τρελαθώ.

Μια μαγεμένη ανατριχίλα με περιμένει
κάθε αυγή, θαρρώ πως βγάζω ανθούς και φύλλα
κι απλώνω ρίζες μες στη γη.

Μια μαγεμέ μια μαγεμένη ανατριχίλα
με περιμέ με περιμένει κάθε αυγή, θαρρώ πως βγάζω
ανθούς και φύλλα κι απλώνω ρίζες μες στη γη.

Μα ποιο μεθύσι και ποια τρέλα
και ποια ανοιξιάτικη χαρά μοιάζει
μ' αυτήν που θέλεις έλα κι όλα τα νιώθω μια φορά.

Μα ποιο μεθύ μα ποιο μεθύσι και ποια τρέλα
και ποια ανοιξιά και ποια ανοιξιάτικη χαρά μοιάζει
μ' αυτήν που θέλεις έλα κι όλα τα νιώθω μια φορά.

Η Άμοιρη Παραδοσιακό τραγούδι Ζακύνθου...

Παντρεύτηκα – παντρεύτηκα την άμοιρη
Παντρεύτηκα την άμοιρη μ’ ένα παλικαράκι

Κάθε πρωί την άμοιρη, κάθε πρωί με φόρτωνε
Κάθε πρωί με φόρτωνε μ’ ένα σακί κριθάρι

Στο μύλο να την άμοιρη, στο μύλο να το κουβαλώ
Στο μύλο να το κουβαλώ, στο μύλο να τ’ αλέσω

Βρίσκω το μύ την άμοιρη, βρίσκω το μύλο χάρβαλο
Βρίσκω το μύλο χάρβαλο και τα πανιά σχισμένα

Και βρίσκω και την άμοιρη, και βρίσκω και το μυλωνά
Και βρίσκω και το μυλωνά κακά και πικραμένο

Να κι ο άντρας μου την άμοιρη, να κι ο άντρας μου κι ερχότανε
Να κι ο άντρας μου κι ερχότανε μ’ ένα μαχαίρι λάζο

Να μου το βά την άμοιρη, να μου το βάλει στην καρδιά
Να μου το βάλει στην καρδιά να στάξει μαύρο αίμα

Έτσι παθαί την άμοιρη, έτσι παθαίνω πάντα μου
Έτσι παθαίνω πάντα μου κι απαρατάω τον άντρα μου

Χαράζει η Αυγούλα : Καντάδες

Χαράζει η αυγούλα, λαλούνε τα πουλιά -- λα λα
Και μεις με τη δροσούλα ας πιάσουμε δουλειά -- λα λα
Ο λα λα ο λα λα και ας πιάσουμε δουλειά -- λα λα
Ο λα λα ο λα λα ναι ας πιάσουμε δουλειά -- λα λα

Και πριν να χωριστούμε ακούραστα παιδιά -- λα λα
Ας γλυκοφιληθούμε με έρωτως φιλιά -- λα λα
Ο λα λα ο λα λα και ας πιάσουμε δουλειά -- λα λα
Ο λα λα ο λα λα ναι ας πιάσουμε δουλειά -- λα λα

Μια Βαρκούλα θ' Αρματώσω : Καντάδα

Μια βαρκού βαρκούλα θ' αρματώσω (Χ2)
Με σαρά ρία ρία ρο, με σαράντα δύο κουπιά

Και με εξή, με εξήντα παλικάρια (Χ2)
Θα σε κλέ ρία ρία ρο, θα σε κλέψω μια βραδιά

Και αν με κλέψεις που θα πάμε (Χ2)
Στου Βραχιό, ρία ρία ρο, στου Βραχιόνα το βουνό

Και κει πα, κει πάνω τι θα τρώμε (Χ2)
Χορταρά, ρία ρία ρο, χορταράκια από το βουνό

Θα σου φτιά, σου φτιάξω και ένα πύργο (Χ2)
Μαρμαρό ρία ρία ρο, μάρμαρο πελεκητό

Θα σου πά, θα σου πάρω και μια δούλα (Χ2)
Να την λέν ρία ρία ρό, να τη λένε Μαριγώ

Να σου πλέ, σου πλένει τα ποδάρια (Χ2)
Και τον ά... ρία ρία ρο, και τον άσπρο σου λαιμό

Θα σου πά, σου πάρω και ένα δούλο (Χ2)
Να τον λεν, ρία ρία ρο, να τον λένε Νικολό

Ο Πικραμένος - Ζακυνθινές Καντάδες

Θ’ αρχίσω πικραμένος θ’ αρχίσω πικραμένος
θ’ αρχίσω πικραμένος τα πάθη μου να πω,
θ’ αρχίσω πικραμένος τα πάθη μου να πω
για μια ξανθομαλλούσα την κόρη π’ αγαπώ.

Περνάω και διαβαίνω περνάω και διαβαίνω
περνάω και διαβαίνω μήπως και την ιδώ,
περνάω και διαβαίνω μήπως και την ιδώ
μήπως και κάμ’ η κόρη σε μένα ψυχικό.

Γλυκό είν’ το πρόσωπό της γλυκό είν’ το πρόσωπό της
γλυκό είν’ το πρόσωπό της τα μάτια τα γλαρά,
γλυκό είν’ το πρόσωπό της τα μάτια τα γλαρά
κι όποιος τα θεωρήσει του καίνε την καρδιά.

Το βράδυ δίχως άλλο το βράδυ δίχως άλλο
το βράδυ δίχως άλλο έλα και μην αργείς,
το βράδυ δίχως άλλο έλα και μην αργείς
φιλάκι να σου δώσω καπάρο να κρατείς.

Μα ‘γώ φιλί α’ σου δώσω μα ‘γώ φιλί α’ σου δώσω
μα ‘γώ φιλί α’ σου δώσω σαν τι καλό θα ιδώ;
μα ‘γώ φιλί α’ σου δώσω σαν τι καλό θα ιδώ;
αντίς για ελεημοσύνη εγώ θα κολαστώ.

Βαρβαρούλα - Ζακυνθινή σατυρική Καντάδα

Έπεσε περονόσπορος και έκαψε τα αμπέλια
Θα μείνουμε ανύπαντροι και θα μαστε για γέλια…εεεεεεε

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Αγκυρικότης μάστορας, Κατασταρνός βεργάτης,
Γυναίκα Λιθακιώτησα και άντρας Κοιλιωμενιάτης

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Η χήρα θέλει πάπλωμα και η παντρεμένη στρώμα
Και η ανύπαντρη κατάχαμα γιατί δεν ξέρει ακόμα

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Εσύ κοιμάσαι ξέγνοιαστη και το χεις φουντωμένο
Και γω το κακορίζικο για κείνο παραδέρνω

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Όση σταφίδα λιάζεται τον Αύγουστο στα αλώνια
Τόσα βυζιά χαϊδεύονται το βράδυ, κάτω από τα σεντόνια

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Καλογεράκι θα θελα να γίνω να σώσω την ψύχη μου
Δε μ’ άφηνε ο διάβολος, τον έχω στο βρακί μου

Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό
Βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρούλα, βαρβαρό

Η χήρα: Καντάδα αποκριατικη

  
Εργάτης ήμουν άριστος τα περασμένα χρόνια
Πότε για τρύγο επήγαινα και ξαρίζω αλώνια
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Στο δρόμο μου επήγαινα απάντηξα μια χήρα
Μου λέει «έχεις σύνεργα καλά και ντούρα ψεκαστήρα»
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Ευθύς τα συμφωνήσαμε πάω την άλλη μέρα
Βλέπω τα αμπέλι χέρισο της χήρας πέρα ως πέρα
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Τραβάω πρώτη μηχανή, τραβάω και δευτέρα
Τραβάω κι άλλες τέσσερις προτού να φύγει η μέρα
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Κυρά μου σώθηκε ο χαλκός και βγήκανε τ' αστέρια
«τι να μου κάνουν χριστιανέ μονάχα έξι χέρια»
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Στο χάλι που ναι το κτήμα μου εσύ να το δροσίσεις
Τουλάχιστον 10 φορές πρέπει να το ..ραντίσεις
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Και εκεί που ετοιμαζόμουνα τη μηχανή να λύσω
Να πλύνω το σωλήνα τση και να τον καθαρίσω
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Αρπάζει τη ραντιστήρα μου με πιάνει χέρι-χέρι
Να τση περάσω ήθελε ακόμα ένα χέρι
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Και δω στου βίρα με ορμή και δύναμη μεγάλη
Αλλά χαλκό η μηχανή δεν είχε πια να βγάλει
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Αρπάζω το σακάκι μου περνώ τη ψηκαστήρα μου
Στο δρόμο μου εβλαστήμαγα τ' αμπέλι και τη χήρα
Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Σας συνιστώ βρε φίλοι μου εσείς οπού ραντάτε
Σε κτήμα ακαλλιέργητο ,χήρας ποτέ μην πάτε -- Γιατί???????.....
Γιατί όποιος με χήρας κτήματα τολμήσει και τα βάλει
Θα σπάσει η ψεκαστήρα του, κι ας είναι απ 'ατσάλι

Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον, Το χαλκό το χαλκό Κύριε ελέησον

Από το Μουσικό αφιέρωμα στην Ζάκυνθο στο Πολεμικό μουσείο 9 Ιαν 2016..

 

Στην κατάμεστη αίθουσα του πολεμικού μουσείου απολαύσαμε εμείς οι Ζακυνθινοι της Αθήνας το μουσικό αφιέρωμα στην Ζάκυνθο:

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στη Ζάκυνθο, που διοργάνωσε Ένωση Ζακυνθίων Αθήνας σε συνεργασία με την λέσχη Γέρανος, στο Πολεμικό Μουσείο Αθήνας, μέσα από στίχους παλαιότερων και σύγχρονων Ζακυνθινών ποιητών, αλλά και μέσα από τις μελωδίες του Γιάννη Παντάκη, που μας ξυπνούν νοσταλγικές επτανησιακές μελωδίες και αγαπημένες θύμησες.
Τα τραγούδι ερμηνεύουν:
Ανδριάνα Λυκούρεση, ο Βασίλης Χριστοδουλόπουλος ,Γιάννης Παντάκης,
Την ορχήστρα πλαισιώνουν:
Μαντολίνο : Χαράλαμπος Πλατυπόδης. Γιώργος Σούλης, Σπύρος Γιακουμέλος.
Βιολί: Loli Elezi.
Κιθάρα: Δημήτρης Χριστοδουλόπουλος (ακουστική), Δημήτρης Πελεκάνος (κλασσική).
Κοντραμπάσσο: Vaghinac Galoyan.
Ερμηνεύτηκαν τα ποιήματα:
ΤΑ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ ΣΟΥ (Ανδρέας Ζώντος 1897-1955)
Ω  ΖΑΚΥΝΘΟ (Κων/νος Κοψοκέφαλος 1852-1932)
ΔΩΣΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗ (Διονύσιος Κονιτόπουλος 1913)
ΕΣΥ ΚΥΡΑ (Σπύρος Γκούσκος)
ΧΑΙΡΕ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΕΙΑ (Νικόλαος Κοψοκέφαλος 1863-1934)
ΡΟΔΟΣΤΕΦΗ (Διονύσιος Μαργαρης 1859-1895)
ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ (Κων/νος Μάνος 1869- 1913)
ΤΟ ΜΟΣΧΟΝΗΣΙ (Φραντζέσκα Κολυβά)
ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΜΑΗ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ (Άγγελος Σαλούτσης 1861 -1936)
ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΑΣΤΕΡΙ (Σ. Τζιαβάρας)
ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ (Ντινος Κονόμος 1918 -1990)
ΖΑΚΥΝΘΙΝΟ ΒΡΑΔΥ (Στέλιος Λυκούρεσης 1917- 1970)
ΠΡΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (Αντώνιος Μάτεσης 1864 -1952)
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ (Ιωάννης Τσιλι8μίγκρας 1872- 1947)
ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΗΓΑΔΙ (Διονυσία Μούσουρα)
Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ (Λενέτα Στράνη)
ΟΠΟΥ ΝΤΑΜΑΡΙ ΣΤΟ ΣΚΟΠΟ (Λενέτα Στράνη)
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΦΙΛΤΑΤΗ (Διονυσία Μούσουρα)
Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΦΙΛΕΜΑ (Λενέτα Στράνη)
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ (Διονυσία Μούσουρα)

Στην Σκιά Χειροπιασμέναις....

Νίκος Ντάσης - Δημήτρης Λάγιος - Κωστής Κωσταντάρας

Στίχοι: Δ  Σολωμός

Στη σκιά χεροπιασμένες,
στη σκιά βλέπω κι εγώ
κρινοδάκτυλες παρθένες
οπού κάνουνε χορό.

Στο χορό γλυκογυρίζουν
ωραία μάτια ερωτικά,
και εις την αύρα κυματίζουν
μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

Η ψυχή μου αναγαλλιάζει
πως ο κόρφος καθεμιάς
γλυχοβύζαστο ετοιμάζει
γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Να τα πούμε;; Κάλαντα Ζακύνθου

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος,
υγεία αγάπη και χαρά να φέρει ο νέος χρόνος,
υγεία αγάπη και χαρά να φέρει ο νέος χρόνος.

Να ζήσει ο κύρης ο καλός να ζήσει κι η κυρά του,
όλα του κόσμου τ' αγαθά να έχει η φαμελιά του,
όλα του κόσμου τ' αγαθά να έχει η φαμελιά του.

Να ζήσει τ' αρχοντόπουλο που 'χει καρδιά μεγάλη,
Σ᾿ ἐμᾶς καὶ τὴν παρέα μας ἕνα φλουρὶ νὰ βάλει
Σ᾿ ἐμᾶς καὶ τὴν παρέα μας ἕνα φλουρὶ νὰ βάλει!!!!!!!!!!!

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ Από το δίσκο "Του Σολωμού και της Ζάκυνθος"

Ποίηση: Διονύσιος Σολωμός
Ερμηνεία: Δημήτρης Λάγιος, Νίκος Ντάσης, Κωστής Κωνσταντάρας
Από το δίσκο "Του Σολωμού και της Ζάκυνθος"

Την είδα την ξανθούλα,
την είδα 'ψες αργά
που εμπήκε στη βαρκούλα
να πάει στην ξενιτιά.

Εφούσκωνε τ' αέρι
λευκότατα πανιά
ωσάν το περιστέρι
που απλώνει τα φτερά.

Εστέκονταν οι φίλοι
με λύπη με χαρά
κι αυτή με το μαντίλι
τους αποχαιρετά.

Και το χαιρετισμό της
εστάθηκα να ειδώ,
ως που η πολλή μακρότης
μου το 'κρυψε κι αυτό.

Σ' ολίγο, σ' ολιγάκι
δεν ήξερα να πω
αν έβλεπα πανάκι
ή του πελάγου αφρό.

Και αφού πανί, μαντίλι
εχάθη στο νερό
εδάκρυσαν οι φίλοι
εδάκρυσα κ' εγώ.

Δεν κλαίγω για τη βαρκούλα
δεν κλαίγω τα πανιά
μόν' κλαίγω την Ξανθούλα
που πάει στην ξενιτιά.

Δεν κλαίγω τη βαρκούλα
με τα λευκά πανιά
μόν' κλαίγω την Ξανθούλα
με τα ξανθά μαλλιά.

"Τα "Φυλακίσια" ή "Τση φυλακής": Δημήτρης Λάγιος

"Τα "Φυλακίσια" ή "Τση φυλακής",όπως ονόμαζαν οι παλιοί τραγουδιστάδες τα δίστιχα, που το περιεχόμενό τους αναφερόταν στην παλικαριά, τον πόνο και τον έρωτα. Οπως μας πληροφορεί ο Δ. Λάγιος, αυτά τα κομμάτια τα τραγουδούσαν με το γνώριμο τρόπο της ερωταπόκρισης και με τη συνοδεία μιας κιθάρας που έπαιζε "διπλό κοπανιαμέντο".

 Σε αντίθεση με τις άλλες αρέκιες, που είναι πολυφωνικές, εδώ τραγουδάει ένας ένας, κάτι ανάλογο με τις κρητικές μαντινάδες. Τα ονόμαζαν φυλακίσια, γιατί τα τραγουδούσαν στη φυλακή αυτοί που μπαίνανε από "βεντέτα" για λόγους τιμής ή από διαμάχες με τους άρχοντες.


Με σμπάρα εγεννηθηκα
με σμπαρα με φασκιώσαν
και με πιστολομάχαιρα
στην κούνια με ασημώσαν

Είχα μια πίκρα στην καρδιά
για πάντα σκεπασμένη
πως δε με αγάπησε κι εμέ
ποτέ μια παντρεμένη

Σώπα μωρέ τραγουδιστή
να τραγουδήσει κι άλλος
τον πόνο που χω στην καρδιά
να τον ακούσει κι άλλος

Μωρή Μαρία του κηπουρού
σελινιοπουλημενη
όλα τα κηπουρόπουλα
σε έχουνε φιλημένη......

Ωχ ουρανέ πατέρα μας
κι έχεις μάνα γλυκιά μας
ας μην τα πάθει άλλος κανείς
τα πάθη τα δικά μας

Μισεύω κι αποχαιρετώ
τση Ζάκυνθος τα μέρη
τση κοπελούλες τση όμορφες
και το δικό μου ταίρι

Θυμωμένο μου ήρθες απόψε - Ζακυνθινές Καντάδες

Θυμωμένο μου ήρθες απόψε
θυμωμένο για μένα πολύ
μα εγώ φταίξιμο φώς μου δεν έχω
παρά έχω αγάπη χρυσή

Παραπότζι: Μια σατηρική κεφαλλονίτικη καντάδα