Η Ιερά Μονή υπεραγάθου η Περαγκαθος στη Ζάκυνθο.

Οι παλιοί Ζακυνθινοί έχουν μεγαλώσει με τις εικόνες από επισκέψεις τους στον Περάγκαθο ή ιερά μονή υπεραγάθου όπως λέγεται επίσημα.
Δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια από τότε που πέρασε στο.ιδιοκτησιακο καθεστώς της Μονή Σινά (ναι μιλάμε για την Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά) η επίσκεψη στο μοναστήρι έχει γίνει αδύνατη και ο πανηγυρισμός στις 21 Νοεμβρίου με μπακαλιάρο έχει πλέον απαγορευτεί.
Κρίμα που ένα μνημείο της ελληνορθόδοξου εκκλησίας είναι απαγορευμένο για τους Έλληνες.

Θα έβγαζα πολύ κακία αν συνέχιζα τις σκέψεις μου αλλά αφήνω εσάς να βγάλετε συμπεράσματα.
Αυτό που σήμερα μπορεί να δει ο περιηγητής είναι από απόσταση πάνω από πεντακόσια μέτρα τη μόνη.









Μια αλυσίδα κλείνει τον δρόμο προς την μόνη και μια πινακίδα καμμένη από τον ήλιο ενημερώνει ότι η μόνη ανοίκει στον Σινά.
Αλήθεια δηλαδή οι Αιγύπτιοι κάνουν κουμάντο στο Περάγκαθο;

Skouliki

Για να δεις παλιότερη δημοσίευση τότε που μπορούσαμε να επισκεφτούμε πάτα εδώ 

 

Κι εδώ για τις καμπάνες πάντα από παλιότερη επίσκεψη μου

Η γυναίκα και οι δουλειές (Μύθοι του Αισώπου) .

               

Η γυναίκα και οι δουλειές (Μύθοι του Αισώπου)

Ζούσε κάποτε μια χήρα, που ήτανε πλούσια κι είχε δούλες. Είχε σπίτι μεγάλο και χωράφια κι ήτανε τόσο εργατική ώστε μόλις λαλούσε ο πετεινός της, σηκωνότανε από το κρεβάτι της, ξυπνούσε και τις δούλες κι άρχιζε αμέσως τις δουλειές. Έπρεπε να συγυρίσουν το σπίτι, να ζυμώσουν, να ψήσουν ψωμί, να μαγειρέψουν, να ταΐσουν και τις κότες, να βγάλουν και την κατσίκα και τη γελάδα στο λιβάδι για να βοσκήσουν, να κουβαλήσουν το ψωμί και το φαγητό σε εκείνους που δούλευαν στα χωράφια.
Οι δουλειές ήταν αμέτρητες κάθε μέρα κι οι δούλες βαρυγκωμούσαν,
- Δεν είναι κατάσταση αυτή, έλεγαν.
- Θα πεθάνουμε στα πόδια μας.
- Μας ξυπνάει προτού καλά-καλά χαράξει.
- Μόλις λαλήσει εκείνος ο καταραμένος ο πετεινός της.
Μια δούλη είπε τότε στις άλλες.
- Εκείνος ο πετεινός της τα φταίει όλα. Αν δεν λαλούσε, νύχτα ακόμα, εμείς θα κοιμόμαστε ως το πρωί.
- Πετεινός είναι, θα λαλήσει. Πώς θα τον εμποδίσουμε;
- Να τον πνίξουμε, πρότεινε μια δούλα.
Οι άλλες βρήκαν σωστή τη συμβουλή της και, το ίδιο βράδυ μπήκαν κρυφά στο κοτέτσι κι έπνιξαν τον πετεινό.
Αλλά βγήκε χειρότερα γι' αυτές. Γιατί, η χήρα, τώρα που δεν είχε τον πετεινό της να την ξυπνάει με το λάλημά του ξυπνούσε πολύ πιο νωρίς, γιατί φοβότανε μήπως δεν προφτάσει τις δουλείες της και ξυπνούσε, από εκείνη την ώρα και τις δούλες της. (Μύθοι του Αισώπου)

Ο αγαλματοπώλης και ο Ερμής: από τον Αίσωπο

Κάποιος έφτιαξε ένα ξύλινο Ερμή και πήγε στην αγορά να τον πουλήσει. Ωστόσο δεν πήγαινε κανένας αγοραστής και για να προσελκύσει τον κόσμο άρχισε να φωνάζει πως πουλά ένα θεό που φέρνει ευτυχία και προσπορίζει κέρδη. Τότε ένας από εκείνους που έτυχε να είναι κοντά του λέει: «Φίλε μου, γιατί αφού έχει τέτοιες ιδιότητες τον πουλάς και δεν τον κρατάς να απολαμβάνεις εσύ τα καλά που φέρνει;».
«Γιατί εγώ, αποκρίθηκε αυτός, έχω ανάγκη από κάποια επείγουσα βοήθεια, ενώ αυτός συνηθίζει να φέρνει τα κέρδη αργά».
Σχόλιο απο skouliki: είναι αυτό που λέμε.... κάλιο πέντε και στο χερι παρά δέκα και καρτέρει;;;

Το τσαλαπατημένο φίδι

Σερνόταν το φίδι και το τσαλαπατούσαν όλοι χωρίς να του δίνουν καμιά σημασία.

Πάει λοιπόν το φίδι στο βωμό του Απόλλωνα για να ζητήσει βοήθεια.... Του λέει τότε εκείνος:
«Αν δάγκωνες τον πρώτο που σε πάτησε, κανείς δεν θα τολμούσε να το επαναλάβει!»




Σχόλιο από Skouliki: οποιαδήποτε ομοιότης του μύθου με την σημερινή κατάσταση της χώρας μας τυχαία;;

Η ΧΕΛΩΝΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ από τον Αίσωπο

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στην αυλή ενός χωριάτικου σπιτιού μια χελώνα, που είχε έναν μεγάλο καημό. Ήθελε να πετάξει στον ουρανό όπως τα πουλιά.
- Τι κατάρα είναι αυτή! έλεγε κάθε τόσο αναστενάζοντας. Σέρνω μέρα και νύχτα αυτό το βαρύ καβούκι και είμαι καρφωμένη πάνω στη γη. Αχ, να 'μουνα κι εγώ ένα πουλάκι, να είχα φτερά και να πετούσα! Πώς ζηλεύω τις πάπιες της αυλής που όταν θέλουν πετούν και βλέπουν τον κόσμο από ψηλά. Μια μέρα δυο πάπιες άκουσαν το παράπονο της και τη λυπήθηκαν.   

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ : απο τον Αίσωπο

Μια φορά κι έναν καιρό, το λιοντάρι- που όπως ξέρουμε είναι ο βασιλιάς των ζώων - αρρώστησε βαριά.
Φοβήθηκε πως θα πεθάνει κι έδωσε διαταγή να συγκεντρωθούν όλατα ζώα του μεγάλου δάσους μπροστά του, για να του πουν τι πρέπεινα κάνει για να γιατρευτεί.  

Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας: από τον Αίσωπο...

Κάποτε ήταν ένα τζιτζίκι και ένα μυρμήγκι. Το τζιτζίκι είχε φτιάξει την φωλιά του στα κλαδιά ενός δέντρου ενώ το μυρμήγκι στις ρίζες του. Ήταν καλοκαίρι και μόλις ανέτειλε ο ήλιος, το μυρμήγκι ξεκινούσε την εργασία του.  

Ο λύκος και το αρνί ......απο τον Αίσωπο

Μια φορά ένας λύκος κυνηγούσε ένα αρνί, κι εκείνο πήγε και κρύφτηκε σ’ ένα αρχαίο ναό. Ο λύκος το φώναξε να βγει λέγοντάς του:
- Αν δε βγεις θα σε βρει ο ιερέας και θα σε θυσιάσει στο θεό. Ενώ αν έβγεις, εγώ δε θα σε πειράξω.

- Είμαι που είμαι χαμένο. Λοιπόν, προτιμώ να γίνω θυσία στο βωμό ενός θεού, παρά να με κατασπαράξει η αφεντιά σου!

Τα βόδια και ο άξονας..... απο τον Αίσωπο!

Ένα ζευγάρι βόδια τραβούσαν μία άμαξα. Ο άξονας της όμως έτριζε και γυρίζοντας κατά τον άξονα του λένε: «Ε φίλε, εμείς τραβάμε όλο το βάρος και εσύ φωνάζεις;»

Το Παιδί και το Ζωγραφισμένο Λιοντάρι: Μύθος του Αισώπου

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος κτηματίας, που δεν είχε κανέναν άλλον στον κόσμο, παρά τον μονάκριβο γιό του. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φοβητσιάρης, φοβόταν ακόμα και την ίδια του τη σκιά.
Ένα βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο:

Το Λιοντάρι, ο Κυνηγός και ο Λοτόμος, απο τον Αίσωπο..

Μια φορά ένας κυνηγός, ξεκίνησε να κυνηγήσει ένα λιοντάρι, που του είχε κάνει μεγάλες ζημιές, γιατί είχε μπει νύχτα στα κτήματά του και του είχε κατασπαράξει βόδια κι άλογα. Κίνησε λοιπόν χαράματα, οπλισμένος να εξοντώσει εκείνο το αγρίμι που του έκανε τόσες καταστροφές.

Οι δυο φίλοι και η αρκούδα, Αισώπου μύθοι

Οι δυο φίλοι και η αρκούδα

Κάποτε δυο φίλοι βάδιζαν στον ίδιο δρόμο. Περπατούσαν σε ένα δρόμο άγνωστο μέσα από βουνά και κοιλάδες. Παρόλο που βρισκόταν σε άγνωστο μέρος, ο άντρας ένοιωθε ασφαλής γιατί, ήταν σίγουρος ότι ο φίλος του θα τον βοηθούσε να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε κίνδυνο εμφανιζόταν μπροστά τους.

Η κατσίκα και ο γάιδαρος

Πριν από αρκετό καιρό, ένας χωρικός είχε μια κατσίκα και ένα γάιδαρο. Επειδή ο χωρικός έδινε περισσότερη τροφή στο γάιδαρο, η κατσίκα ζήλεψε. Σκέφτηκε τότε ένα κόλπο, για να τον βγάλει από την μέση και να τρώει αυτή όλο το φαγητό. Βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της, πήγε μια μέρα κοντά στον γάιδαρο και του είπε:

Το παιδί που έκλεβε και η μητέρα του

Κάποτε ένα παιδί μικρό έκλεψε στο σχολείο την πλάκα ενός άλλου παιδιού και, το μεσημέρι, όταν γύρισε στο σπίτι του, την έδειξε στη μητέρα του.
- Πού τη βρήκες; Το ρώτησε εκείνη.
- Στο σχολείο μου. Αποκρίθηκε το παιδί.
- Σε ποιο μέρος του σχολείου σου;

Ο Βοριάς κι ο Ήλιος

Μια φορά, ο Ήλιος κι ο Βοριάς έπιασαν μια μεγάλη συζήτηση για το ποιος από τους δυο ήταν ο δυνατότερος.
- Εγώ, έλεγε ο Ήλιος.
- Όχι, εγώ, έλεγε ο Βοριάς.

Το Λιοντάρι και το Ποντίκι (μύθος του Αίσωπου)

 

Μια φορά κι έναν καιρό ένα λιοντάρι κοιμότανε στη σπηλιά του. Είχε φάει αποβραδίς, ένα βόδι ολόκληρο, είχε πιει μπόλικο νερό είχε βυθιστεί σε βαθύ ύπνο κι έβλεπε όνειρα λιονταρίσια.