Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Νύχτα γιατί....

     

Νύχτα γιατί 

Νύχτα γιατί μας άφησες
στον ήλιο να μας βλέπει,
την μοναξιά μας κύκλωσες
σαν σε γυμνό καθρέφτη

κάτω από τα αστέρια σκέπασα
κάθε δάκρυ κι αποτυχία
με επιμέλεια νύχτα σου έδειξα
τη δική μου δυστυχία

Νύχτα που τώρα με πουλάς
όσα σου είπα λόγια καρδιάς
κράτα τα για να τα φοράς
στον ήλιο πια μη τα σκορπάς

Μην με ξεγυμνώνεις άλλο πια
μην με πληγώνεις στην καρδιά
άσε τον ήλιο να με θεωρεί
σαν ένα χαρούμενο παιδί.
Skouliki

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

ΕΝΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΝΕΙΣ ΕΝΌΨΕΙ ΤΩΝ ΕΞΕΤΆΣΕΩΝ

ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ  FACEBBOK ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΣΥΝΤΑΚΤΗ  ΟΥΤΕ ΚΑΝ  ΑΝ  ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΟΜΩΣ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΔΙΟΤΙ ΜΙΛΑ  ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ  ΚΑΙ   ΕΤΣΙ ΤΟ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΩ.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

ΕΝΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ
     

Αγαπητοί γονείς,
Οι εξετάσεις των παιδιών σας θα ξεκινήσουν σύντομα. Ξέρω, ότι είστε όλοι τρομερά αγχωμένοι, προκειμένου το παιδί σας να τα πάει καλά σε αυτές.
Σας παρακαλώ, όμως, θυμηθείτε, ότι ανάμεσα στους μαθητές που θα κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον την ημέρα των εξετάσεων, υπάρχει ένας καλλιτέχνης, ο οποίος δεν χρειάζεται να ξέρει άριστα Μαθηματικά… Υπάρχει ένας επιχειρηματίας, ο οποίος δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για την Λογοτεχνία… Υπάρχει ένας μουσικός, του οποίου οι βαθμοί στη Χημεία δεν θα έχουν ποτέ καμία σημασία… Υπάρχει ένας αθλητής, του οποίου η καλή σωματική κατάσταση είναι πιο σημαντική από τις γνώσεις του στη Φυσική…
Αν το παιδί σας φέρει υψηλούς βαθμούς στις εξετάσεις, αυτό θα είναι σπουδαίο! Αν δεν τα καταφέρει, όμως… σας παρακαλώ, μην του στερήσετε την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπειά του. Πείτε του, ότι ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, είναι απλά μία εξέταση!
Τα παιδιά σας είναι φτιαγμένα για πολύ σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή τους, από ένα διαγώνισμα.
Πείτε του, πως ό,τι βαθμό κι αν φέρει, εσείς θα το αγαπάτε και δεν θα το κρίνετε.
Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό και, αφού το κάνετε, παρακολουθήστε πώς το παιδί σας θα κατακτήσει τον κόσμο. Ένα διαγώνισμα ή ένας χαμηλός βαθμός δεν μπορούν να στερήσουν από το παιδί σας τα όνειρα και τα ταλέντα του.
Και, σας παρακαλώ, μην πιστέψετε ποτέ, ότι οι γιατροί και οι μηχανικοί είναι οι μόνοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στον πλανήτη.
Με θερμούς χαιρετισμούς,
Ο Διευθυντής του Σχολείου»

Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος: από τον Γεώργιο Βιζυηνό

               

Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος

Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιά, τὸν Βασιλέα,
ἢ μήπως καὶ σὲ φάνηκε, σὰν ὄνειρο, νὰ ποῦμε,
σὰν παραμύθι τάχα;

-Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, ὡσὰν καὶ σένα νέα,
πὰ νὰ γενῶ ἑκατὸ χρονῶ, κι᾿ ἀκόμα τὸ θυμοῦμαι,
σὰν νἄταν χτὲς μονάχα.

Στὴν Πόλη, στὴν Χρυσόπορτα, στὸν πύργον ἀπὸ κάτου,
εἶν᾿ ἕνα σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σὰν παλάτι,
σὰν ἅγιο παρακκλήσι;

Κανένας Τοῦρκος δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθῇ κοντά του,
κανεὶς τῆς σιδερόπορτας ναὕρῃ τὸ μονοπάτι,
νὰ πὰ νὰ τὸ μηνύσῃ.

Μόνο κανένας Χριστιανός, κανένας ποὺ τὸ ξέρει,
περνᾷ π᾿ αὐτοῦ κρυφὰ κρυφὰ καὶ τὸν σταυρό του κάνει
μὲ φόβο καὶ μ᾿ ἐλπίδα.

Ἔτσι κι᾿ ἐγώ, βαστούμενη στὸ πατρικό μου χέρι,
ἐπῆγα καὶ προσκύνησα. Καὶ ἐδ᾿ αὐτοῦ μ᾿ ἐφάνη-
Ὄχι μ᾿ ἐφάνη! Εἶδα:

Μέσ᾿ στὸ σκοτάδι τὸ βαθὺ ἕν᾿ ἄστρο, σὰν λυχνάρι,
σὰν μία φλόγα μυστική, ἀπ᾿ τὸν Θεὸ ἀναμμένη.
γαλάζια λάμψι χύνει.

Καὶ φέγγει τὴν λευκόχλωμη τοῦ Βασιλέως χάρι,
ποὺ μὲ κλεισμένα βλέφαρα ἐξαπλωμένος μένει
στὴν ἀργυρή του κλίνη.

- Ἀπέθανε, γιαγιά; - Ποτέ, παιδάκι μου! Κοιμᾶται,
κοιμᾶται μόνο! Τὴν χρυσὴ κορῶνα στὸ κεφάλι,
τὸ σκῆπτρο του στὸ χέρι.

Καί, σὰν παληοί του σύντροφοι, πιστοί του
παραστᾶται, στὰ στήθη τ᾿ ὁ Σταυραετός, στὰ πόδια του
προβάλλει δικέφαλο Ξαφτέρι.

Ἐπάν᾿ ἀπ᾿ τὸ κεφάλι του, ἡ ἀσπίδα παραστέκει,
κι᾿ ἐκεῖ ποὺ τὸ χρυσόπλεκτο, τὸ ψηφωτὸ ζωνάρι
τὴν μέση του κατέχει,

σὰν ἀστραπὴ π᾿ ἀπέμεινε χωρὶς ἀστροπελέκι,
ζερβιά, ὡς κάτου κρέμεται τ᾿ ἀστραφτερὸ θηκάρι-
μέσα σπαθὶ δὲν ἔχει!

-Γιατί, γιαγιά; Ποῦ εἶναι τό; -Βαμμένο μέσ᾿ στὸ αἷμα,
ἀκόμ᾿ ὡς τώρα βρίσκεται σ᾿ ἑνὸς ἀγγέλου χέρι,
στὸν οὐρανὸ ἐπάνου...

Ἤτανε τότε ποὺ ἡ Τουρκιὰ τὴν Πόλην ἐπολέμα.
Μέσα μία φοῦχτα ἐλεύθεροι, ἀπ᾿ ἔξω μύριο ἀσκέρι,
οἱ σκλάβοι τοῦ Σουλτάνου.

Κι᾿ ὁ Μωχαμὲτ ὁ ἴδιος του πὰ στ᾿ ἄγριό του ἄτι
-Δός μου τῆς Πόλης τὰ κλειδιά! τοῦ Κωνσταντίνου κράζει,
καὶ τὸ σπαθί σου δός μου!

-Ἔλα καὶ πάρ᾿ τα! λέγ᾿ αὐτός, τοῦ Τούρκου τοῦ μουχτάτη
Ἐγὼ δὲν δίνω τίποτε! Τίποτ᾿ ἐνόσῳ βράζει
μία στάλλα γαῖμα ἐντός μου!-

Κι᾿ ἐπρόβαλαν τὰ λάβαρα, κι᾿ ἀρχίνησεν ἡ μάχη!
Σαράντα μέραις πολεμοῦν, σαράντα μερονύχτια
χτυπιοῦνται καὶ χτυποῦνε,

οἱ Τοῦρκοι σὰν τὰ κύματα κι᾿ οἱ Χριστιανοὶ σὰν βράχοι.
Κι᾿ οὔτε τῶν Φράγκων προδοσιαίς, οὔτε τῶν φλάρων δίχτυα
τὸν Βασιλέα σειοῦνε.

Ἀπ᾿ ταὶς σαράντα κι᾿ ὕστερα Θεὸς τὸν παραγγέλλει.
-Γιὰ τοῦ λαοῦ τὰ κρίματα, εἶναι γραφτὸ νὰ γείνῃ,
προσκύνα τὸν Σουλτάνο!-

Μ᾿ αὐτός, τὸ χέρι στὸ σπαθί, πεισμόνεται, δὲν θέλει!
-Πρὶν μπρὸς σὲ Τοῦρκο τύραννο τὸ γόνατό μου κλίνῃ,
πὲς κάλλιο ν᾿ ἀποθάνω!-

Ἔξ᾿ ἀπ᾿ τὸ κάστρο χύνεται μὲ σπάθα γυμνωμένη,
καὶ σφάζει Τούρκων κατοσταὶς κι᾿ ἀγαρινῶν χιλιάδες-
Ἐκεῖνος κι᾿ ὁ στρατός του.

Μὰ ἦτ᾿ ὀλίγος ὁ στρατός, κι᾿ οἱ πρῶτοι λαβωμένοι!
Ἔπεσαν τ᾿ ἀρχοντόπουλα ἔφυγαν οἱ Ρηγάδες,
κι᾿ ἀπέμεινεν ἀτός του.

Ὅσο τὸν ζώνουν τὰ σκυλιά, τόσο χτυπᾷ καὶ σφάζει,
σὰν πληγωμένος λέοντας, σὰν τίγρη τῆς ἐρήμου,
ποὺ τὰ παιδιά της σκώσουν.

Μὰ κεῖ τοῦ πέφτει τ᾿ ἄλογο! Καὶ πέφτ᾿ αὐτὸς καὶ κράζει.
-Δὲν βρίσκετ᾿ ἕνας Χριστιανὸς νὰ πάρ᾿ τὴν κεφαλή μου,
πρὶν πᾶν καὶ μὲ σκλαβώσουν;-

Μιὰ τρίχα καὶ τὸν σκότωνεν Ἀράπικη λεπίδα!
Μὰ δὲν τὸ ἤθελ᾿ ὁ Θεός. Δὲν ἤθελε ν᾿ ἀφίσῃ
τῶν Χριστιανῶν τὸ Γένος

αἰώνια δίχως βασιλιᾶ κι᾿ ἐλευθεριᾶς ἐλπίδα.
Γι᾿ αὐτὸ προστάζ᾿ ἕν᾿ ἄγγελο νὰ πὰ νὰ τὸν βοηθήση,
σὰν ἦταν κυκλωμένος.

Κι᾿ αὐτὸς τὸν Μαῦρο λακπατᾷ, τὸν Βασιλὲ γλυτώνει.
τὸ κοφτερό του τὸ σπαθί του παίρν᾿ ἀπὸ τὸ χέρι,
τοὺς Τούρκους διασκορπίζει.

Πὰ στὰ λευκά του τὰ φτερὰ τὸν Βασιλέα σκώνει,
μέσ᾿ στὸ πλατὺ τὸ σπήλαιο, ποὺ σ᾿ εἶπα, τόνε φέρει,
κι᾿ ἐκεῖ τόνε κοιμίζει.-

-Καὶ τώρα πιὰ δὲν εἰμπορεῖ, γιαγιάκα, νὰ ξυπνήσῃ;
-Ὢ βέβαια! Καιροὺς καιρούς, σηκώνει τὸ κεφάλι,
στὸν ὕπνο τὸν βαθύ του,

καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθεν ἡ στιγμή, πὤχ᾿ ὁ Θεὸς ὁρίσει,
καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθ᾿ ὁ ἄγγελος γιὰ νὰ τοῦ φέρῃ πάλι
τὸ κοφτερὸ σπαθί του.

-Καὶ θἄρθη, ναί, γιαγιάκα μου; -Θἄρθη, παιδί μου, θἄρθη.
Καὶ ὅταν ἔρθῆ, τί χαρὰ στὴν γῆ, στὴν οἰκουμένη,
σ᾿ ὅποιους θὰ ζοῦνε τότε!

Διπλό, τριπλὸ θὰ πάρουμεν αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐπάρθη,
κι᾿ ἡ Πόλη, κι᾿ ἡ Ἁγιασοφιὰ δική μας θένα γένη.
-Πότε, γιαγιά μου; Πότε;

-Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἀρματωθῇς καὶ κάμῃς
τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, σὺ κι᾿ ὅλ᾿ ἡ νεολαία,
νὰ σώσετε τὴν χώρα.

Τότε θὲ νἄρθ᾿ ὁ ἄγγελος κι᾿ ἀγγελικαὶ δυνάμεις,
νὰ μποῦνε, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ ποῦν στὸν Βασιλέα,
πὼς ἦλθε πιὰ ἡ ὥρα!

Κι᾿ ὁ Βασιλὲς θὰ σηκωθῇ, τὴν σπάθα του θὰ δράξη,
καί, στρατηγός σας, θὲ νὰ μπῇ στὸ πρῶτο του βασίλειο
τὸν Τοῦρκο νὰ χτυπήσῃ.

Καὶ χτύπα, χτύπα θὰ τὸν πὰ μακρὰ νὰ τὸν πετάξῃ,
πίσω στὴν Κόκκινη Μηλιά, καὶ πίσ᾿ ἀπὸ τὸν ἥλιο,
ποὺ πιὰ νὰ μὴ γυρίσῃ!


Γεώργιος Βιζυηνός

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Μιλα μην τα κρατάς μόνο για σένα

    


Μίλα μην τα κρατάς μόνο για σένα

Όταν σε βλέπω σιωπηλή
ξέρω πως κάτι σε ενοχλεί
αυτό το κάτι δεν μου λες
παρά πως έχεις έγνοιες πολλες

θέλω το χρόνο μου κι εγώ
στον εαυτό μου θα κλειστώ
να μην μιλήσω σε κανένα
ούτε σε πρόσωπα αγαπημένα

κάτι με πνίγει, τι ειναι αυτό;
δεν ξέρω ούτε κι εγώ
θέλω στα μέσα μου να μπω
μόνη να πνίξω το στοιχειό

Σαν οτι σε πνίγει δεν μπορείς
με κάποιον να το μοιραστείς
βγάζει να ξέρεις την χολή
και σου πικραίνει την ζωή

Ξέρεις δεν είσαι μόνη σου σε αυτό
μπορώ μαζί σου να το μοιραστώ
κάθε τι που σου ειναι βαρύ
πες το η ψυχή σου ηρεμία για να βρει...

Skouliki

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Πενήντα πέντε μίλια Νοτιοανατολικά του Νικόλαου Κοτανίδη

 

Πενήντα πέντε μίλια Νοτιοανατολικά  του Νικόλαου Κοτανίδη

Εκδόσεις Περίπλους, Zαίμη 31, 106 82 Αθήνα. Τηλ.: 2103307001-4. Fax: 210 3307005. E-mail: info@periplous.gr

Μια ζωντανή περιγραφή της ζωής από την σκοπιά του ένστολου μια πλευρά που δεν θα βρεις σε κανένα άλλο βιβλίο.
Ακούγονται πολλές αλήθειες που δυστυχώς κάνεις δεν τις ξέρει και δεν φαντάζεται καν ότι υπάρχουν πίσω από τις φανταχτερές στολές και τίτλους
Ένα μυθιστόρημα που μέσα αναγνώρισα πολλές πτυχές από την ίδια μου την ζωη. Το αρνητικό είναι ότι οι αλήθειες πονάνε πολλές φορές, ακόμα κι όσους ήταν η είναι ακόμα μέσα στην κοινωνική ομάδα που αποκαλούμε ενστόλους η όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να την αποκαλέσει
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον συγγραφέα διότι με ταξίδεψε κάπου 30 χρόνια πίσω, όταν ήμασταν μαζί εκεί στην Λήμνο. οδυνηρό ίσως αλλά ένα νοσταλγικό ταξίδι ζωής.
Όποιος αντέχει τις αλήθειες καλό είναι να τις κοιτάξει κατάματα όπως τις παρουσιάζει ο φίλος μου μέσα από το καταπληκτικό αυτό μυθιστόρημα του.
Συγχαρητήρια και καλοτάξιδο να είναι το νέο σου βιβλίο!

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Με μια αλυσίδα η ψυχή !! απο τον Νίκο Ορφανίδη




Με μια αλυσίδα η ψυχή !! Στίχοι Νίκος Ορφανίδης


Ψεύτικα όνειρα
γεμάτα υποσχέσεις
κάλπικοι νόμοι
μιλούν για κατασχέσεις
πράξης που σπάσαν
κομμάτια τα φτερά μου
αύριο φίλε μου
θα ρθεί και σειρά σου
Τώρα μετρώ τις μέρες
που απομένουν
και οι σειρήνες σπασμένες
του πολέμου.
Με μια αλυσίδα η ψυχή
είναι δεμένη
και η ελπίδα στους ανέμους
σκορπισμένη
Πίστεψα πράγματα
σε λάθος κατευθύνσεις
πέτρινα χρόνια
αυτά μου ‘χουν χαρίσει
σφίγγω τα χέρια
να σπάσω τα δεσμά μου
να πνίξω μέσα μου
απόψε τον ραγιά μου.

Νίκος Ορφανίδης

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Δωρεάν κτηνιατρικός έλεγχος για γαϊδούρια και μουλάρια της Άνδρου


Δωρεάν κτηνιατρικός έλεγχος για γαϊδούρια και μουλάρια της Άνδρου από εξειδικευμένους   κτηνιάτρους της G.A.W.F.
29 Μαιου με χρι 1 Ιουνιου 2018
Γενική Περίθαλψη- Νύχια -Δόντια
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6975742217 




Aνακοίνωση βραβείων του διαγωνισμού φωτογραφίας του ΙΑΝΟΥ «H ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ»

  

Aνακοίνωση βραβείων του διαγωνισμού φωτογραφίας του ΙΑΝΟΥ «H ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ»

Ο ΙΑΝΟS, με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας από την UNESCO ως Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018 πραγματοποίησεμε ιδιαίτερη επιτυχία Διαγωνισμό Φωτογραφίας και Διαγωνισμό Διηγήματος με θέμα«Η Αθήνα και το βιβλίο».

Την Τρίτη 22 Μαΐου στις 20:30 θα πραγματοποιηθεί η ανακοίνωση των βραβείων του διαγωνισμού φωτογραφίας. Η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού θα ανακοινώσει 
Α) τους τρείς (3) μεγάλους νικητές που κερδίζουν ξεχωριστά δώρα, 
Β) τις τριάντα (30) καλύτερες φωτογραφίες οι οποίες θα εκθέτονται στο Café του ΙΑΝΟΥ από την ημέρα της εκδήλωσης μέχρι την Τετάρτη 13 Ιουνίου, καθώς και 
Γ) τις εκατό (100) φωτογραφίες που επιλέχθηκαν για να εκτυπωθούν σε σελιδοδείκτες του ΙΑΝΟΥ.

Η κριτική επιτροπή αποτελείται από τους διακεκριμένους καλλιτέχνες Δημήτρη Ταλιάνη (φωτογράφος-εκδότης), Μάριο Σπηλιόπουλο (καθηγητής ΑΣΚΤ-ζωγράφος) και Σωτήρη Χατζάκη (σκηνοθέτης), οι οποίοι θα ανακοινώσουν και το σκεπτικό επιλογής των νικητών.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
πηγη: ΙΑΝΟΣ

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Το σκιουράκι.... Το παραμυθάκι μας


Ένα συγκλονιστικό παραμύθι για την αγάπη...
Ένα απο τα πιο γλυκά παραμύθια που αξίζει την προσοχή μας...γιατί στα παραμύθια κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής!


Ήταν που λέτε μια φορά κι ένα καιρό ένα σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...
Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:
- Μπορείς να μ' αγαπάς;
Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του απαντούσαν: Δεν έχω χρόνο...Και άλλα του απαντούσαν: δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς...
Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε και τότε ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:
- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.
Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.
Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...
- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;
- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.
Κι έκαναν έτσι...
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Τώρα ναι αγαπιόμαστε.
Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...
Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:
- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.
- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κρατά ...;και είναι σαν να πετάμε δίχως κούραση να καταπονεί τα μικρά μας πόδια. Δεν είναι κουραστικό.
- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...
Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...
- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...
Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.
- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωωπ... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;
Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι απάντηση δεν πήρε παρα μόνο σιωπή.
- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.
Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... με ακούει κανείς;... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;
Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.
- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!
- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.
- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε μετέφερε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.
Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...
- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;
- Ξέρω κι εγώ;Το τρίχωμά σου, τις μικρές πατούσες σου, ένα κομμάτι από την καρδιά σου...
- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...
- Εντάξει, παίρνω τις μικρές σου πατούσες , δεν το θέλω μα δεν γίνεται αλλιώς. Ελπίζω να μας φτάσουν. Έκαψε την πρώτη... Πονάς το ξέρω. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.
Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι, κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.
Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ' άλλο.
- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...
- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα.
Συνέχισε να καίει τα μικρά ποδαράκια του σκίουρου. Καταβαίνουμε...
Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά...
Πλατς!... Και μετά τίποτα...
Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και το φρόντιζε με επιθέματα επάνω στις πληγές του, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε στοργικά...
- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.
Όμως, είδε τότε ένα κάστορα που ούτε τον είχε ματαδεί ποτέ. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, και το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, και το σκιουράκι πλημμυρισμένο από ευγνωμοσύνη δάκρυσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...
- Μπορείς να μ' αγαπάς;
Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.
- Φοβάμαι πως δεν μπορώ.Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ'τη δικιά μου.
- Όμως ν' αγαπηθούμε πά'να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.
- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί;
- Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε...
Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά.
Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.
Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά ...
Και θα μαι εγώ εσύ κι εσύ εγώ...
Και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ...
Θα 'μαστε εμείς...
Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Φρουρααααααά - φρουρά....: απο τον Xenio-Dionisi Marino


Ένα χρονογράφημα του φίλου μου Xenios-Dionisis Marinos τον οποίο ευχαριστώ για την άδεια να το δημοσιεύσω εδώ και που αξίζει να διαβάσει κανείς!
     



Φρουρααααααά - φρουρά ....
Καλός φαινότανε ο γαμπρός , αρκεί που ήτανε από το κάμπο ,δεν ήθελε οι κοπέλες τσης να κάτσουνε στο βουνό .
Γλεντζές ,κουβαρδάς κι όμορφος είχε ούλα τα προσόντα να περάσει το παιδί τσης καλά .
Από το κάμπο στο βουνό , 3 ωρες δρόμο με τα πόδια δεν ήτανε κι εύκολο κάθε μέρα να ανηφορίζει τσι κακοτράχαλες ρεματιές του Κωλοσύρτη , μεσ το λιοπύρι και τη βροχή , γιαυτό και τα σουλάτσα στο Μεγαλώνι περιοριζόντανε ,μία φορά την εβδομάδα ......και βάλε
Φιέστα είχανε σπίτι τσους ,σαν έφτανε κατάκοπος και καταϊδρωμένος , όμως πάντα φορτωμένος με τα κανίσκια για τη νύφη αλλά και για τη πεθερά .
Ούλα κι ούλα όμως ,ποτέ τσης δεν εβάσταξε φανάρι στα παιδιά τσης , ηθελε όμως νάξερε , αν ο γαμπρός ...<μπορεί > την έτρωε το σαράκι ,βλέπεις .

--Μωρή ,πως τα πας με το γαμπρό, τίποτσις ακόμα ?

--Τίποτσις μάνα τίποτσις ...!

--Νααα (και τση αφεντάρει δύο φάσκελα) που να σούρθει ξαφνικό ,χουμιξέτονε μωρή να δείς του κάνει κουκου ?

-- Ντρέπουμαι μάνα ντρέπουμαι

--Όρσε νααα (και τση δίνει άλλα δύο ) ,Ασε τώρα τσι ντροπές κι εγώ θα σ' αβαντάρω

--Μάνα μην εβουρλίστηκες πες μου για θα κορπάρω ?

-- Αν ειναι ορή τση προκοπής , μη σκιάζεσαι καθόλου , α τρέχει όμως ως τίποτα , να πάει κατά διαόλου !!! Σκάσε λοιπό και άκουμε .....

Το βράδυ που θα κάτσουμε να φάμε στο τραπέζι , στη μέση θα τον βάλουμε και θα του βάλεις χέρι

--Μα μαμά

--Μαμάξεις και ξερός ...κι ότα σου κάμω νόημα , θα βάλει τα ξερά σου ,ανάμεσα στα σκέλια του , να πιάσεις τ'αχαμνά του....κάμε πως εσηκώθηκε η κούδα τση ποδιά σου

--Εντάξει μάνα

Πασάς στα Βίσαλα ο γαμπρός ,δεξιά η νύφη ,αριστερά η πεθερά ,σα γύφτικο σκεπάρνι εκαμάρωνε κι εξεκωκάλιαζε τσι τηγανισμένες χαρκομαρίδες που είχε φέρει κανίσκι αγορασμένες από το Γατσούλα 15 νημερώνε..

.Έτρωε και τη τρώγανε τη γρία οι μαρίδες , ότι ήθελε ας γενότανε δεν είχε άλλες ορπίδες

--Ουξ από δώ , φύγε μωρή , τσίτο κακοχρονάχεις ...κι έκανε πως εκλώτσαε τη γάτα η πεθερά

Χαμπάρι ομως δεν έπερνε η νύφη από σινιάλα, μία μαρίδα όλακερη μια κουταλιά αλιάδα

--Μη τρώς μωρή τα κόκκαλα και δώστα στο γατσούλι

--Μα είναι μάνα νόστιμα , γιαυτό τη τρώω ούλη

--Δώκε μωρή του γατσουλιού κομμάτι να σωπάσει γιατί άμα του δώκω εγώ , περμάμε σ'άλλη φάση

-- Ασε με μάνα άσε με , τρώω θα κομπιαστώ ..κι κατάπινε τσι μαρίδες αμάσητες , μία χαψιά και κάτου

Του διάολου ελιβάνιζε , στο κόσμο τσης η νύφη , σε τίποτα δε τση 'μοιασε , ένα τσουρούλι πονηριά ,κομμάτι εξυπνάδα...... εσκεφτότουνα η μάνα και το μυαλό τσης εγύριζε να δεί , αν ο γαμπρός <μπορεί >

Εκόντευέ να τελειώσει το φαί ,δεν είχε πολύ χρόνο , την ευκαιρία να χάσει ?, Έπρεπε να δράσει...........βεραμέντε σκορσάρει και μπατάρει ούλα τ'αποφάγια απάνου στο γαμπρό ,τάχατες τη εγραντζούνισε είπε το γατσιερό

--Ω χαρά μου τι έπαθα ΄κατσε να σε τινάξω ...

--Δε βαριέσαι πεθερά ,άστο θα πά να αλλάξω

--Κάτσε ορέ να σε χαρώ

Τιναξε -τίναξε 'το βρακί δε θέλει και πολύ , νά σου και του σηκώθηκε δελέγκου το πουλί ...κι αφού τον επασπάτεψε και ήτανε θετικιά ,γυρνάει και λέει στη κόρη τσης με άγρια ματιά

΄--Μωρή να σουρθει συφορά μη τρως όλο μαρίδες , φάε και κάνα κέφαλο που είναι όλο θερμίδες

πηγη: Xenios-Dionisis Marinos

Κάποιοι φίλοι ειναι εδώ....

     

Σαν έρχονται οι φόβοι μου
κάτω για να με ρίξουν
κλείνομαι στο καβούκι μου
μέχρι να με αφήσουν

Μάχες που δίνω να σταθώ
πάλι στα μέσα μου δυνατός
φίλο δεν θέλω καν να δω
θέλω να μένω μονάχος

Βοήθεια δεν ζήτησα ποτέ
α βρε ταλαίπωρε εαυτέ
μόνος παλεύεις τις ντροπές
φόβοι που έρχονται από το χθες

Στις δύσκολες αυτές στιγμές
κάνουν εμφάνιση εξπρές
φίλοι με διάθεση καλή
να με στηρίξουν στην ζωή

Μες στο καβούκι μου εγώ
ντρέπομαι όλα να τους τα πω
κι αυτοί οι φόβοι να χτυπούν
οπού αδύναμο με βρουν
φίλοι που δεν παρεξηγούν
και πάλι πλάι μου θα σταθούν

Σαν με κυριεύουν οι ντροπές
φόβων που δεν μαρτύρησα ποτές
οι φίλοι μου είναι εκεί
και με στηρίζουν στην ζωή!

Skouliki

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ απο τον Νίκο Βεζυράκη




Στίχοι: Άννα Γιακουμάκη
Μουσική: Νίκος Βεζυράκης
τραγουδα :. Νίκος Βεζυράκης

Γέρο σε ’ τούτη τη ζωή,
Το μόνο έγκλημά σου,
Που εγέρασες κι εγίνηκες,
Βάρος για τα παιδιά σου.

Γέρασες και στο σπίτι του,
Κανένας δε σε θέλει,
Γιατί εξαναγίνηκες,
Απ’ την αρχή κοπέλι.

Άδικα παν οι κόποι σου,
Τσάμπα τα όνειρά σου,
Η στέρηση ποθ πέρασες,
Να θρέψεις τα παιδιά σου .

Σαν ήσουν νέος έτρεχες,
Να μη ληφθεί κανένα,
Κι εδά δε βρίσκετ’ έρμε μου,
Να σ’ ανετάξει ένα .

Στο δρόμο σε πετάξανε,
τα ίδια τα παιδιά σου,
Σαν το σκουπίδι γέρο μου,
Ξάνει την καταντιά σου .

Μα θα γυρίσει ο τροχός,
Θα ’ρθει και η σειρά τους,
Στο δρόμο να τους βγάλουνε,
Κι εκείνους τα παιδιά τους .

Επέτρεψέ μου να τους πω,
Μόνο μια ιστορία,
Βγαλμένη μέσ’ απ’ τη ζωή,
Κι ας μου κρατάν κακία.

Παλιά, ο γέρος άνθρωπος,
Έπρεπε να πεθαίνει,
Το σοϊ του και τα παιδιά,
Άδικα μη βαραίνει.

Τα ίδια τα κοπέλια τους,
Λοιπόν τους οδηγούσαν,
Σε μια απόκριμνη κορφή,
Απ’ όπου τους πετούσαν.

Έτσι ένας γιος τον άρρωστο,
Και γέρο του πατέρα,
Θέλησε να ξεφορτωθεί,
Οριστικά μια μέρα.

Σ’ ένα γκρεμό τον οδηγεί,
Κι όταν στην άκρη φτάνει,
Βάλθηκε μια ερώτηση,
Του γέρου να του κάνει .

" Πατέρα, πες μου, Απο που θές ",
Του λέει, "να σεπετάξω ;
Ξέρεις πως είναι το έθιμο,
Κι εγώ δε θα τ’ αλλάξω "

Με ηρεμία του απαντάει
ο γέρος " Γιε μου ξά σου,
από `που σε πετάξουνε
και ’σένα τα παιδιά σου "

Είν’ αμαρτία απ’ το θεό,
Τους γέρους να πετάτε,
Ότι κι αν είναι, ειναι γονείς,
Μόνο να τσ’ αγαπάτε.

Παράδειγμα να γίνετε,
Οι ίδιοι στα παιδιά σας,
Αν θέλετε να `ναι καλά,
Ει τα γεράματά σας...

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Το Μεντρεσέ (μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο) στην Αθηνα




Το Μεντρεσέ (μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο) οδός Αιόλου και Πελοπίδα στην Αθήνα.
Επρόκειτο για Ισλαμικό ιεροσπουδαστήριο που είχε ιδρυθεί τον 18ο αιώνα
Ολόγυρα βρίσκονταν τα δωμάτια των οικότροφων σπουδαστών και στη μέση η αυλή γύρω από έναν πλάτανο.
Όταν ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τους Οθωμανούς, επί εποχής Όθωνος και Γεωργίου Α’, ο εν λόγω μεντρεσές χρησιμοποιήθηκε τόσο ως φυλακή όσο και ως τόπος εκτέλεσης των καταδικασθέντων σε θάνατο και οι απαγχονισμοί πραγματοποιούντο στα κλαδιά του αιωνόβιου πλάτανου στο κέντρο της αυλής.
Από εκεί βγήκε και η έκφραση «χαιρέτα μου τον πλάτανο» που την έλεγαν οι φυλακισμένοι στους μελλοθάνατους συγκρατούμενούς τους και ακόμη έχει μείνει η φράση, με άλλο νόημα βέβαια, παρότι ο πλάτανος καταστράφηκε πριν ακριβώς 100 χρόνια, το 1915, από κεραυνό (με σχεδόν 4 χρόνια διαφορά ο μεντρεσές κατεδαφίστηκε και διατηρήθηκε μόνο η είσοδος, σαν ανάμνηση της Τουρκοκρατίας και της μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής της Αθήνας).
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η έκφραση σήμαινε ακριβώς το αντίθετο και την έλεγαν σε όσους αποφυλακίζονταν:«χαιρέτα μου τον πλάτανο» δηλαδή «ρίξε μια ματιά τελευταία πίσω σου καθώς θα φεύγεις για να μας θυμάσαι».

ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου του 1861:

«Ω Πλάτανε του Μενδρεσέ,
στοιχειό καταραμένο
της τυραννίας τρόπαιο,
σε φυλακή υψωμένο…

Θα έρθη η ώρα πλάτανε,
της χώρας μας Βαστίλη,
που ξυλοκόπους,
η οργή του Έθνους
θα σου στείλη,
και πέλεκυς στη ρίζα σου
ελεύθερα θ’ αστράψη.

Δεν θα σε φαν γεράματα,
φωτιά δεν θα σε κάψη,
και γύρω θα χορέψωμε
στη στάχτη σου τη κρύα εμείς,
που θάφτει σήμερα εδώ η τυρρανία»….».

Εκεί κρατήθηκε και ο Μακρυγιάννης με την κατηγορία ότι σκόπευε να δολοφονήσει τον Όθωνα.


Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Κάθε γενέθλια να είναι γιορτή


Περνάν τα χρόνια μας γοργά
κι όταν ξυπνάμε μια βραδιά
τα όνειρα μας πια τα παιδικά
βλέπουμε πως ειν΄ χαμένα πια

Σε κάθε γενέθλια πηδάς
σε άλλο χρόνο θες να πας
κοίτα όμως πίσω σου να δεις
τις αναμνήσεις μιας ζωής

Έχεις εγγόνια και παιδιά
που σε χουν μέσα στην καρδια
κάθε ρυτίδα που φοράς
ειναι η γλυκά της γιαγιάς
που με μια αγκαλια κι ένα φιλί
ειναι της ζωής η πληρωμή!

Στα χρόνια που περάσαν νερό
μπόρεσα κι εγώ να στριμοχτώ
σαν μια κουκκίδα από το χθες
να σου σκεπάζει τις πληγές.

Στα γενέθλια σου αυτά
δώρο σου κάνω μια καρδιά
για να την έχεις σαν πονάς
στα δύσκολα να ακουμπας
να την φορτώνεις όσο θες
έχει μεγάλες αντοχές

Skouliki

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Παρουσίαση του βιβλίου ''ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΛΙΑ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ'' του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΟΤΑΝΙΔΗ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΜΑΪΟΥ 2018
ΕΝΑΣΤΡΟΝ βιβλιοκαφέ, ΣΟΛΩΝΟΣ 101, ΑΘΗΝΑ

Οι εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ και ο συγγραφέας του ''ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΛΙΑ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ'' ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΤΑΝΙΔΗΣ (http://periplous.gr/ekdoseis-periplous/2429), σας προσκαλούν στην παρουσίαση του ομώνυμου μυθιστορήματος, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοκαφέ 'Εναστρον, στην Αθήνα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι :
1. ΕΦΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Σχολή Ευελπίδων, καθηγήτρια αγγλικών.
2. ΦΩΤΗΣ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ, Σχολή Ευελπίδων, καθηγητής ψυχολογίας. Είναι Διδάκτωρ Ψυχοπαθολογίας Univ. de Paris και συγγραφέας.
3. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ, εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί στο ιστορικό του βιβλίου, θα διαβάσει αποσπάσματα και θα υπογράψει αντίτυπα.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Μητέρα: ένα απόσπασμα από το έργο του Ν. Καζαντζάκη {Αναφορά στον Γκρέκο}

 

Κ’ η φωνή της μητέρας, πόσο σύγχρονη, καθημερινή, σωστή- μπορεί να προφέρει φυσικά τα πιο μεγάλα λόγια ή και τα πιο μικρά, στην πιο μεγάλη σημασία τους, όπως:
«μια πεταλούδα μπήκε απ’ το παράθυρο,»
ή: » ο κόσμος είναι ανυπόφορα υπέροχος»,
ή: «θα χρειαζόταν πιότερο λουλάκι στις λινές πετσέτες»,
ή: «μου διαφεύγει μια νότα από την ευωδιά της νύχτας», και γελάει, ίσως για να προλάβει κάποιον που μπορούσε να γελάσει....

Αυτή η βαθειά της κατανόηση κ’ η τρυφερή της επιείκεια για όλους και για όλα (σχεδόν μια  περιφρόνηση) – τη θαύμαζα πάντα και την τρόμαζα μ’ αυτή την ενσυνείδητη, υψηλή περηφάνεια της, αναμιγνύοντας το μικρό, πονηρό, πολυδιάστατο γέλιο της, με το μικρό κρότο του σπίρτου και τη φλόγα του σπίρτου, καθώς άναβε την κρεμαστή λάμπα της τραπεζαρίας, κ’ είταν εκεί φωτισμένη απ’ τα κάτω, μ’ εντοπισμένο πιο ισχυρό το φωτισμό στο εύγραμμο πηγούνι της και στα λεπτά, παλλόμενα ρουθούνια της, που για λίγο σταματούσαν ν’ ανασαίνουν και στένευαν σαν για να μείνει κοντά μας, να σταθεί, ν’ ακινητήσει μη διαλυθεί σα μια στήλη γαλάζιος καπνός στις πνοές της νύχτας, μην την πάρουν τα δέντρα με τα μακριά κλαδιά τους, μη φορέσει τη δαχτυλήθρα ενός άστρου για ένα απέραντο εργόχειρο.....

Έτσι έβρισκε πάντα η μητέρα την πιο ακριβή της κίνηση και στάση ακριβώς τη στιγμή της απουσίας της – πάντα φοβόμουνα μήπως χαθεί μέσα απ’ τα μάτια μας, μήπως αναληφθεί καλύτερα – όταν έσκυβε να δέσει το σανδάλι της που άφηνε απέξω τα υπέροχα, βαμμένα, κυκλαμένια νύχια της ή όταν διόρθωνε τα μαλλιά της μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη με μια κίνηση της παλάμης της τόσο χαριτωμένη, νεανική και ανάλαφρη σα να μετακινούσε τρία τέσσερα αστέρια στο μέτωπο του κόσμου, σα νάβαζε να φιληθούν δυό μαργαρίτες πλάι στην κρήνη ή σα να κοίταζε με τόλμη στοργικά δυό σκυλιά να κάνουν έρωτα καταμεσίς του σκονισμένου δρόμου σ’ ένα καυτό, θερινό μεσημέρι.

Τόσο απλή και πειστική είταν η μητέρα και δυνατή μαζί, επιβλητική κι ανεξερεύνητη.

Νικος Καζαντζάκης απόσπασμα από το εργο του {Αναφορά στον Γκρέκο}

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Χρόνια πολλά μαμά.....



Μην με ρωτάς για τα παλιά

 
Μην με ρωτάς για τα παλιά 


Μη με ρωτάς για δε μιλώ
που έχω τάχα το μυαλό
ειναι πολλά που δεν μπορώ
απ τη ζωή μου να σου πω

Tα περασμένα ειν πολλά
που μου τρυπάνε την καρδιά
σφάλματα που έκανα μικρός
μα τιμωρός μου τώρα ο θεός

Kαι ήρθες σαν όνειρο τωρα εσύ
στην ταραγμένη μου ζωή
να μου προσφέρεις σιγουριά
μέσα απο μια σφιχτή αγκαλια

Μη σε φορτώνω με παλιά
που ειναι τόσο πολλά
κοίτα εμπρός ειναι η ζωή
φάνηκε από εκείνη τη σχισμή
που ανοιξε μόνη της η ζωή
ελπίδας φως για να φανεί

Μην με ρωτάς το παρελθόν
θέλω να μου ειναι πια απόν
τα πλήρωσα πολύ πικρά
τα σφάλματα μου τα πολλά

Skouliki..

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Οι γαλάζιες σημαίες στην Άνδρο για το 2018

Φτωχή η συγκομιδή γαλάζιων σημαιών για το 2018 ας προσέξουμε λίγο λοιπόν την καθαρότητα των ακτών μας

Αγ. Πέτρος

Δελαβόγια/Aneroussa Beach

Μπατσί

Χρυσή Άμμος

Οι 18 «Γαλάζιες Σημαίες» σε ακτές της Ζακύνθου για το 2018


Για το 2018 οι γαλαζιες σημαιες στην ζακυνθο ανακοινωθηκαν ως εξης:
Αλυκανάς 1
Αλυκές 1
Αμμούδι
Άμπουλα Τραγάκι
Άμπουλα Ψαρού
Αργάσι
Αρκαδιανού-Κούκλα
Γάιδαρος
Γέρακας
Δημοτική Ακτή Κρυονερίου-Πλαζ ΕΟΤ
Καλαμάκι 1
Καλαμάκι 2-Λούρος
Κατραγάκι/Eleon Grand Resort
Λαγανάς-Zante
Λίμνη Κεριού
Μπανάνα
Μπούκα
Τσιλιβί

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Για την μανούλα μου: απο την Φ.Π.

 


Για την μανούλα μου: απο την Φ.Π.

Ωχ μάνα που ΄ρθες στη ζωή
βάσανα πολλά να δεις
κοίτα γύρω σου
στέκουμε δίπλα σου εμείς

Αγάπη εσύ μας έδινες
πάντα στη ζωή σου
να είμαστε πάντα καλά
να χαίρετε η ψυχή σου

Μα ήρθαν χρόνια δύσκολα
της μοίρας τα γραμμένα
πίκρα και δάκρυ στην καρδια
να τα ΄χεις φυλαγμένα,
κι έχασα εγώ τον αδερφό
και συ μάνα το γιο σου
ο κόσμος σου εσκοτείνιασε
κι εχάθηκε το φως σου

Μες το σκοτάδι τώρα ζεις
χωρίς τα λογικά σου
τώρα τα μάτια σου κοιτούν
δε νοιώθεις τα παιδιά σου

Θεέ μου δίνε δύναμη
σε μας που την κοιτούμε
να απαλύνει τις πληγές
μες τη ζωή που ζούμε

Φ.Π.
Επειδή η μάνα ειναι πάντα μια, Η ΜΑΝΑ μας......

Να με αγκαλιάζεις

 


Να με αγκαλιάζεις
 

Να με αγκαλιάζεις σαν μπορείς
ίσως αύριο να μην με βρεις
τώρα που είμαστε κοντά
δως μου μια ακόμα αγκαλιά

Άσε τα μάτια να μιλούν
έχουν κι αυτά κάτι να πουν
οι λέξεις μοιάζουν περιττές
όταν σμίγουν δυο καρδιές

Δως μου ακόμα μια αγκαλιά
έτσι να νιώσω πιο καλά
αύριο ίσως να ειν αργά
πότε η ζωη δεν μας ρωτά

κλείσε τα μάτια κι άκου αυτή
είναι μια καρδιά που σε ποθεί
με ένα άγγιγμα σου τρυφερό
κι αδειάζει από σκέψεις το μυαλό

να με αγκαλιάζεις σαν το θες
να ακούς τους χτύπους απ τις καρδιές
που όταν σμίγουν τα κορμιά
πόσο χτυπάνε δυνατά
 Skouliki

Παρουσίαση Βιβλίων του Διονύση Ν. Μουσμούτη στην Αίθουσα "Τέχνης και Λόγου"


Την Τετάρτη 9 Μαΐου 2018 (ώρα 19.30) παρουσιάζονται στην Αίθουσα "Τέχνης και Λόγου", Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αρσάκειο Μέγαρο τα δυο τελευταία βιβλία του Διονύση Ν. Μουσμούτη, που εκδόθηκαν από τον νέο εκδοτικό οίκο Πλέσσα.
"Το Θέατρο στη Ζάκυνθο τον 19ο αιώνα - Μουσική ζωή & Λαϊκά θεάματα" και "Παύλος Καρρέρ, η "Σκοτεινή" Περίοδος (1850-1857)".
Για τα βιβλία θα μιλήσουν oι:
· Νίκος Βατόπουλος, δημοσιογράφος
· Τώνης Λυκουρέσης, σκηνοθέτης
· Βάλτερ Πούχνερ, ομότιμος καθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
· Βύρων Φιδετζής, διευθυντής ορχήστρας

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Μοναξιά με ελπιδες! απο ΦΠ

Η  Φ.Π. ξαναχτύπησε με ένα ποίημα.....   απολαύστε το!
 


Γιατί τέτοια σιωπή
στερέψανε τα λόγια
τέλος, μείναμε εμείς
ξεκούρδιστα ρολόγια

Κρύος ιδρώτας με πιάσε
πονάει η ψυχή μου
μου λείπεις και δεν μπορώ
που δεν είσαι πια μαζί μου

Τα λόγια είναι φτωχά
να πούνε την πληγή μου
ας ρχόσουνα να γέλαγε
και πάλι η ψυχή μου

δρόμους πήρα και στενά
μήπως σε συναντήσω
αδίκως σέρνομαι εγώ
δε θα γυρίσεις πίσω

Το πήρα απόφαση λοιπόν
μόνη εγώ θα ζήσω
με την ελπίδα κάποτε
πως θα ξαναγαπήσω

ΦΠ

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Τα κύρια τρία είδη φιλίας κατά τον Αριστοτέλη

  Αν ζούσε την σήμερον ημέρα ο Αριστοτέλης σίγουρα θα πρόσθετε και ένα τρίτο είδος φιλίας αυτής των κοινωνικών μέσων!



1) Φιλία ωφελιμότητας

Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα. Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη. Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

2) Φιλία απόλαυσης

Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπτωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση. Αυτό, όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα. Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία. Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε. Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους. Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπτωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

3)Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες. Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών. Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης στο καθένα από τα δύο άτομα. Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών. Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες. Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές. Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον. Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

Πηγη: http://www.tilestwra.com/

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Η πρώτη μας αγάπη!


Οι παιδικοί μας έρωτες
μέσα μας πάντα ζούνε
όσους κι αν περάσουμε
στον πρώτο μας κολλάμε

Η πρώτη αγάπη δεν περνά
πάντα στα μέσα μας γυρνά
σαν μια ανάμνηση γλυκιά
που κάπως παράξενα πονά

Τα χρόνια δεν ειναι φάρμακοπληγές για να γιατρέψει
η σκέψη πάντα και των δυο
στην πρώτη αγάπη θα ανατρέξει

Κι αν η ζωή τα φέρει καλα
ακόμα και γέρικα παιδιά
και τότε η πρώτη τους ματιά
μυνηματα στέλνει ερωτικά

Η πρώτη αγάπη δεν γερνά
πάντα στα μάτια μας γυρνά
κι ολα εκεί σε τριγυρνούν
όσα δεν ζήσαμε μέσα μας ζουν!
Skouliki



Η Γιορτή Λεμονιού στην Άνδρο 2018


Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

3 Μαΐου: Αγίας Μαύρας και Τιμόθεου


Της Αγίας Μαύρας και του Αγίου Τιμοθέου αύριο 3 Μαΐου και η Ζάκυνθος τους γιορτάζει με ιδιαίτερη επισημότητα στο χωριό Μαχαιράδο, με πανηγύρι. Επίσης την αγία Μαύρα την γιορτάζουν με επισημότητα και στην ΛΕΥΚΑΔΑ στην Ηλιούπολη Αττικής αλλα και σε πολλα αλλα μερη της Ελλαδας.

Στη Ζάκυνθο τιμώνται ιδιαίτερα οι άγιοι Τιμόθεος κι Μαύρα και υπαρχουν πολλοί και πολλές που βαφτίζονται στη χάρη των αγίων και παίρνουν το όνομα τους.
Την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαύρας επιβιώνει η λαϊκή δοξασία ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει οποιαδήποτε εργασία, γιατί θα του συμβεί κάποιο κακό. Ίσως, επειδή το όνομα της Αγίας συσχετίζεται με το μαύρο χρώμα, που για τον ελληνικό λαό έχει την έννοια του κακού, του θανάτου ή της γρουσουζιάς.







Κειμήλια τού ναού πού σώθηκαν μετα την πυρκαγιά του 2005



Η Εκκλησία των Αγίων Μαύρας και Τιμοθέου στο Μαχαιράδο της Ζακύνθου αποτελεί μια από τις ομορφότερες εκκλησίες του νησιού, αλλά και σημαντικό τόπο προσκυνήματος με πιστούς από όλη την Ζάκυνθο.
Δυστυχώς στη πυρκαγιά που υπέστη η εκκλησία το 2005, χάθηκαν ανεκτίμητοι θησαυροί.
Πηγή φώτο :Ζακυνθινοί φίλοι μέσα από το ΦΒ!