Το παιδί της κουρούνας

Φτάνοντας στην πλατεία άρχισαν τα κοράκια να κράζουν απάνωθε μου και να πετούν συνεχώς όλο και ποιο χαμηλά πάνω από το κεφαλι μου. Αυθόρμητα μου ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες και τα λόγια μιας ελληνικής ταινίας που έλεγε σε στιγμές τρέλας ο πρωταγωνιστης: Πάρτε αυτά τα κοράκια από πάνω μου!!!!!!!!!!!!!!
              

Για την ακρίβεια ήταν αυτά που πετούσαν απάνωθε μου κουρούνες.....
Δεν έκανα πολλά βήματα και αντελήφθη τον λόγο που φερόντουσαν τόσο ανήσυχα και παράξενα οι κουρούνες:

 Ένα μικρο είχε πέσει από την φωλιά τους και δεν μπορούσε να ανεβεί πάλι επάνω στην ασφάλεια του δέντρου...

Με λίγη βοήθεια σκάλωσε σε ένα χαμοκλάδι, όπου το άφησα για να αναλάβουν δράση οι γονείς του.

Μια πράσινη σαύρα, ή γαιδουρογουστέρα ή γαιδουρόσαυρα....

ΜΗΠΩΣ ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ; από την ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ

               

ΜΗΠΩΣ ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ;

Τραγουδήσαμε τον κόσμο, πότε ερωτικά, πότε μεθυσμένα, πότε γλυκά,  πότε με "μάτια βουρκωμένα παραπονεμένα". Πότε με τα παιδικά μας όνειρα,πότε έφηβοι... πότε μεγάλοι...
Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια, πότε με θαμπωμένα μάτια, πότε με φλογισμένα όνειρα, πότε με άσπρα μαλλιά, πότε με άνεργα χέρια, πότε με αχάιδευτα κορμιά, πότε με σκουριασμένα χείλη, πότε με κόκκινα φιλιά, πότε με διάφανα χάδια...
Είδαμε στο πεντάγραμμο του νότες έρωτα, νότες πάθους, νότες μίσους,νότες τυφλές, νότες ερειπίων και αδικίας, νότες με ολόχρυσα στεφάνια, νότες ζωής, νότες θανάτου, νότες από πίσσα, νότες από φως.
Σφουγγίξαμε τον ίδρωτά μας και συνεχίσαμε νότα - νότα να κάνουμε τραγούδια για τον κόσμο μας. Τραγούδια που ούρλιαζαν από θυμό, πόνο, απόγνωση, ανάγκες, τραγούδια που έδειχναν το φεγγάρι, τον ήλιο, τα άστρα, τραγούδια που μιλούσαν για αγάπη, χωρισμό, προδοσία.
Τραγούδια που ξεφύλλιζαν το αλφαβητάρι της ζωής μας.
Κάναμε τραγούδι το "αντίο", τη ρόδα των παιχνιδιών μας, την απορία, τα μπαλκόνια της ελπίδας, της προσδοκίας, τα "απαγορεύεται", τον πόλεμο, την ειρήνη, τη μάνα, τον πατέρα, το τώρα, το πριν, το μετά, την ανεργία, την απεργία, την επιβίωση. Τα τραγούδια του κόσμου μας δεν ζητιάνεψαν τίποτα,
μόνο μας ζήτησαν να τα τραγουδήσουμε ενωμένοι αγαπημένοι
με μια φωνή με μια ψυχή!...
Τι λέτε μήπως έφτασε η ωρα;

ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ

Σχόλιο από Skouliki: Ευχαριστώ πολυ την καλή μου φίλη Αννα Μπιθικώτση για την τιμή που μου κάνει επιτρέποντάς μου να δημοσιεύω εδώ μερικά από τα κείμενα της!

Η νεροχελώνα στα χέρια των παιδιών

Δύσκολες....

        

Δύσκολες που ειν οι νυχτιές
που οι μέρες δεν τις φωτίζουν
ξεχνάς τα όσα δεν φταις
αυτό ούτε το φανταζόσουν.......

Δύσκολες μέρες μοναξιάς
που κλείνουν σε σκοτάδι
έχεις στο φως τα μάτια ανοιχτά
ανοιχτά μένουν κι όλο το βράδυ

Δύσκολες ώρες μοναξιάς
δεν σου απολείπει πόνος
τότε δεν πρέπει να ξεχνάς
είσαι του εαυτού σου ο φόνος...

Δύσκολες ειναι όλες μου λες
του χωρισμού οι Κυριακές
μα ξέρω ότι η πίκρα ίδια μένει
όσο η μοναξιά μας επιμένει...

skouliki

21 Μαΐου 1864 Επίσημη ένωση Επτανήσων

            

Το πρωτόκολλο του Λονδίνου, μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας και Δανίας, με το οποίο επικυρώθηκε η εκλογή του Βασιλέως Γεωργίου Α', με ρητό όρο την Έπανένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, υπογράφηκε στις 13 Ιουλίου 1863. Στις 1η Αυγούστου υπογράφεται το πρωτόκολλο της παραχώρησης με την προϋπόθεση ότι θα συναινέσει η ΙΓ΄ Ιόνια Βουλή, η οποία και εκλέγεται ειδικά για το σκοπό αυτό.
Στην πανηγυρική συνεδρίαση της ΙΓ΄ Βουλής (5η Οκτωβρίου 1863) διαβάζεται το ψήφισμα για την Ένωση που είχε συντάξει ο βουλευτής Λευκάδας Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Με τις συνθήκες της 14/11/1863 και 17/5/1864 επισημοποιείται η παραχώρηση των Επτανήσων στην Ελλάδα
Στις 21 Μαΐου αναγγέλεται επίσημα από τον Άγγλο Αρμοστή η άρση της προστασίας, ο οποίος και παραδίδει στον απεσταλμένο της Ελληνικής κυβέρνησης Θρασύβουλο Ζαΐμη τα Ιόνια νησιά. Στη συνέχεια φθάνει στά Επτάνησα ο ἑλληνικός στρατός και αργότερα ο Βασιλεύς Γεώργιος Α' για επίσημη επίσκεψη.
Στις 19 Ιουλίου 1864 φθάνουν στον Πειραιά οι 84 Επτανήσιοι Βουλευτές και ο αθηναϊκός λαός τους υποδέχεται με ενθουσιασμό.


πηγη:http://www.greekroyalfamily.gr/

Από τον Αρκά: αραχνιάσαμε!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το μαντράκι στην Άνδρο

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204), η Άνδρος παραχωρήθηκε στον ανιψιό του δόγη της Βενετίας, Μαρίνο Δάνδολο. Οι Βενετοί λοιπόν ναυτική δύναμη ήθελαν έναν ασφαλή τόπο για τα μικρά τους πλεούμενα, αλλα και για την φορτοεκφόρτωση εμπορευμάτων από τα ξύλινα σκάφη τους και τις μαούνες.

Έτσι σε βράχο που προεξείχε από την θάλασσα κατασκευάστηκε το μαντρακι. Έσκαψαν λοιπόν το βράχο και έφτιαξαν μια τεχνίτη κοιλότητα θάλασσας προστατευμένη από την κακοκαιρία. Στο τεχνητό αυτό λιμανάκι-λίμνη γινόταν όλη η εμπορευματική κίνηση της πόλης της Άνδρου. Το όλο έργο έγινε σκάβοντας τον βράχο με τεχνητά μέσα κι χωρίς την χρήση εκρηκτικής ύλης ( μπαρούτης ή δυναμίτιδας).

Τα χρόνια πέρασαν, τα πλοία έγιναν πιο ασφαλή και μεγάλα, οπότε η χρήση της κατασκευασθείσας αυτής κοιλότητας, το μαντρακι, άλλαξε χρήση. Έγινε χώρος πλυσίματος των δερμάτων στα ταμπάκικα. Ο χώρος έγινε ταμπάκικο. Επίσης χρησιμοποιήθηκε ως χώρος μπανιαρίσματος γυναικών, μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Πολύ πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε σαν αραξοβόλι για ψαρόβαρκες, όπως μαρτυρούν και τα δυο καπόνια που βλέπουμε σε παλιότερες φώτο.

 Σήμερα ο επισκέπτης αν βρει τον δρόμο για τον χώρο, θα δει μόνο το ένα καπόνι να στέκει εκεί προσμένοντας καρτερικά το τέλος του.

Το δεύτερο στήριγμα καπόνι αναπαύεται στο θαλάσσιο τάφο του...
 

Βλέπεις η ιστορία μας σταματά μόνο σε ότι έχει σχέση με χρήματα.....

ΣΦΕΝΔΑΜΟΣ ΒΑΡΙΕΓΚΑΤΑ το κρεμπράσινο

Κάνοντας μια βόλτα στην Πλατεία Μπουρνάζι στο Περιστέρι αττικής συνάντησα μια συστάδα μεγάλων δέντρων με δίχρωμα φύλλα. Έμοιαζε σαν ένα πελώριο
Φίκος Μπέντζαμιν.
Μετά όταν είδα από κοντά ότι ήταν άλλο είδος δέντρου πίστεψα πως  ειναι ένα άρρωστο δέντρο. Ένα δέντρο  με  αλλα κλαδιά τελείως πράσινα, αλλα ασπροπράασινα κι αλλα τελείως άσπρα!!!

!!!!

;

Την απορία μου την έλυσε η ομάδα αναγνωρίσεων στο ΦΒ (πάτα εδώ για να δεις).
Οι φίλοι μέσα στην ομάδα μου έδωσαν την απάντηση αβίαστα: ειναι Σφένδαμος νεγούνδιος, δίχρωμος ή καλύτερα:
ΣΦΕΝΔΑΜΟΣ ΒΑΡΙΕΓΚΑΤΑ, ΔΕΝΔΡΟ ΦΥΛΛΟΒΟΛΟ ΜΕ .ΧΡΩΜΑ ΦΥΛΛΩΜΑΤΟΣ ΚΡΕΜΠΡΑΣΙΝΟ....
Μια βόλτα στην πλατεία θα σας γοητεύσει με την παρουσία του σφένδαμου αυτού. Μην προσπερνάτε έτσι χωρίς να χαζεύετε την φύση γύρω σας.

Για να δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών άμεσα.....

πάτα πάνω στην φώτο και θα δεις..
Περάστε τον δείκτη του ποντικιού στο χάρτη για συνοπτικά αποτελέσματα. Με κλικ εισέρχεστε στα αναλυτικά στοιχεία. Τα στοιχεία ανανεώνονται αυτόματα
http://ekloges2.bitsnbytes.gr/e14/enimerosi/a14.html

Άγρια σπαράγγια ομελέτα ....

Τώρα που πέρασε η εποχή των σπαραγγιών θυμήθηκα κι εγώ να βάλω εδώ πως τρώω τα σπαράγγια.
Η χρονιά καλά πήγε εφέτος στο μάζεμα άγριων σπαραγγιών. Δόξα το θεό βγήκαν πολλά κι εφέτος.
Τα σπαράγγια τα προτιμάω σε ομελέτα.

Πως το κάνω:
Αρχικά πλένω ελαφρά  τα σπαράγγια, και  τα στεγνώνω σε μια καθαρή βαμβακερή πετσέτα.
Τα κόβω  σε κομματάκια μήκους περίπου 1-2 εκατοστά.
Τα ρίχνω στο τηγάνι που έχει  ζεστάνει με λίγο λάδι.   

Μόλις αρχίσουν να μαραίνονται τα γυρίζω ( όχι πάνω από 1-2 λεπτά)
και ρίχνω από πάνω τα αυγά που έχω χτυπήσει με το πιρούνι ελαφρά μαζί με λίγο τυρί φέτα, πιπέρι και αλατάκι.
Όταν σφίξει η ομελέτα την γυρίζω από την άλλη, (εδώ το μυστικό μας είναι η βοήθεια του πιάτου).
Προσοχή: οχι μεγαλη ποσότητα σπαραγγιών, και αυγών, να μην γίνει καμιά χοντρή ομελέτα και δεν ψήνεται με τίποτα!
Άντε και καλή μας όρεξη!

Από την σκοτεινή φυλακή του κάστρου στην Χίο...

Λίγα μέτρα από την είσοδο του Κάστρου, την Μεγάλη Πύλη, εκεί μόλις περάσεις την στοά που σχηματίζουν τα τείχη βρίσκεις την Σκοτεινή Φυλακή. 

Σε αυτήν που οι Τούρκοι το 1822 κατά την επανάσταση και την σφαγή της Χίου, φυλάκισαν τους Έλληνες προκρίτους και μετά τους κρέμασαν ....

Μάρτυρας εκεί στον τοίχο της φυλακής στέκει μαρμάρινη πλάκα να μας θυμίζει τα ιστορικά αυτά γεγονότα που ορισμένοι θέλουν να μην θυμούνται...

    

"ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗΝ ΤΑΥΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗΝ ΤΩ 1822 ΕΝΕΚΛΕΙΣΘΗΣΑΝ 74 ΧΙΟΙ ΠΡΟΚΡΙΤΟΙ ΚΡΑΤΗΘΕΝΤΕΣ ΟΜΗΡΟΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΕΚ ΤΑΥΤΗΣ ΤΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1822 ΜΕΤΑ ΔΕΙΝΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΝ ΑΠΗΧΟΣΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗΝ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΙΟΥ ΠΛΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ 46 ΚΑΙ ΥΠΕΜΕΙΝΑΝ ΤΟΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΝ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΘΑΝΑΤΟΝ"
αυτά ακριβώς γράφει η μαρμάρινη αυτή πλάκα.....
Όχι δεν θα σας πω την ιστορία, αυτή μας την λέει η ζωή...