Μητροπανος: Πάντα γελαστοί

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ' το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Μητροπανος: Ροζα

αφιερωμενο σε ολους μας



Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
Άλλες ερμηνείες: Υπόγεια Ρεύματα

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Mητροπανος: Για σένα μόνο!

τι αφιέρωσή να βάλω σε ενα τετοιο τραγουδι;;
απο μονο του τα λεει ολα!!!!!!!!!!!!!!!!!



Στίχοι: Γιώργος Μουκίδης
Μουσική: Γιώργος Μουκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Θα 'θελα να 'ξερα τουλάχιστον που πας
πως είναι τώρα δίχως τη δική μου αγάπη
πως είναι όταν στο σπίτι σου γυρνάς
και ψάχνεις να πιαστείς ξανά από κάτι
Μονάχη σου διαλέγεις τι θα πεις
μονάχη σου διαλέγεις τι θα κάνεις
Ακόμα μια φορά αν το σκεφτείς
για μένα δε μπορείς να αμφιβάλλεις

Για σένα λιώνω μια ζωή, για σένα λιώνω
μη με αφήνεις στη βροχή γιατί παγώνω
Κι αν δε με παίρνεις αγκαλιά, εγώ θυμώνω
για σένα μένω στη ζωή, για σένα μόνο

θα'θελα να 'ξερα τουλάχιστον τι θες
έτσι που κάνει η ματιά σου ένα γύρο
Να με κοιτάξεις μια κουβέντα να μου πεις,
να με φωνάξεις και στον ώμο σου να γείρω
Αβάσταχτο να βρίσκεσαι αλλού,
αβάσταχτο να είσαι μακριά μου
Κι αν χάθηκαν τ'αστέρια από παντού
να έρθεις να σου φτιάξω εγώ δικά μου

Επίσκεψη στον πατέρα…

Σήμερα πήγα πάλι επίσκεψη στον πατέρα μου….
Αυτή την φορά με την βοήθεια σου ήμουν πιο χαλαρός…
Το τριαντάφυλλο σου το δέχτηκε με χαρά, περιττό να σου πω ότι είσαι η μοναδική που θυμήθηκε να του προσφέρει λουλούδι αυτές τις μέρες…
Το κίτρινη του άρεσε πολύ…. Το πήρε αμέσως κι δάκρυσε..
Δάκρυσε με την μεγαλοψυχία σου, υστέρα με κοίταξε και μου είπε:
Είχες τέτοιον άνθρωπο δίπλα σου και δεν μου το είχες πει;;
Φυσικά δεν απάντησα, τι μπορούσα άλλωστε να του πω;;
Ότι σε έχω μαζί μου κάθε μέρα;;
Ότι ζεις στην σκέψη σου;;
Καλύτερα λοιπόν η σιωπή, άλλωστε ούτε αυτός θα καταλάβαινε τι μου συμβαίνει….
Κάθισα λοιπόν δίπλα του αμίλητος και καπνίζοντας, και συλλογίστηκα όλα αυτά που συμβαίνουν άθελα μας πολλές φορές. Γρήγορα το τσιγάρο μας τελείωσε, χωρίς να κάνω πολλές τζούρες. Αντίθετα αυτός το ρουφούσε με βία, σαν να έκανε εισπνοές ζωής……………
Όταν το συνειδητοποίησα τον ρώτησα γιατί το κάνει αυτό. Η απάντηση του ήταν παράξενη και λιτή. Παίρνω ανάσες από την ζωή σου……
Αυτά είπε και μετά κλειδώθηκε στο σοβαρό εαυτό του, επιδειχτικά μου γύρισε το πλευρό του σαν να θέλε να πει, τελειώσαμε τι περιμένεις;;
Άντε τράβα το δρόμο σου, η ζωή σου δεν είναι εδώ αλλά έξω εκεί………...
Με πλήγωσε αυτή η κίνηση του, αλλά καλυτέρα, σκέφτηκα. Άλλωστε δεν μας πάνε και οι πολλές συγκινήσεις…..
Με αυτά τα λίγα και με ένα τσιγάρο μισοτελειωμένο στην θέση του λιβανιστηριού, αποχαιρέτησα..
Έχω μια σιγουριά….. θα τον ξαναδώ να μιλήσουμε σύντομα…
Έχω πολλά να του πω, και περισσότερα περιμένω να ακούσω από αυτόν…
skouliki

Μάθημα..

Ενα μεγάλο μάθημα απο το ιντερνετ:
ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ...............

Δημ Μητροπάνος: Όσοι ζουν αληθινά...

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Εσύ που ξέρεις τι θα πει να είσαι μόνος
Κι ακούς τη νύχτα να μιλούν αερικά
Για πες μου πού μας οδηγεί αυτός ο δρόμος
Πού δραπετεύουν όσοι ζουν αληθινά.

Οι πιο πολλοί δεν αγαπάνε αυτά που έχουν
Γκρινιάζουνε πως τάχα δεν αρκούν
Μα είναι τα όνειρα γι`αυτούς
που ξέρουν να τα βλέπουν
Και τα τραγούδια γι`αυτούς
που ξέρουν να τ`ακούν.

Είσαι μια θάλασσα μπροστά μου που απλώνεται
Πέφτουν οι νύχτες σαν αστέρια στο βυθό
Τα καλοκαίρια πριν ν`αρχίσουνε τελειώνουνε
Δεν έχεις κάτι να μου πεις κι ας είσαι εδώ.

Ερωτήματα

Ξεκινώντας ένα ταξίδι μου για εκδρομή, είχα μια ψυχολογική διάθεση ανεβασμένη. Ναι, πετούσα, αλλά μέσα μου με τρώγε ένας καημός. Θα είμαι μακριά, από πολύ αγαπημένα πρόσωπα, πρόσωπα που λατρεύω…..
Μέσα στο καράβι, πάλι η τεχνολογία έκανε το θαύμα της, έχουν ιντερνετ…
Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Μπορώ να μιλήσω ταξιδεύοντας με όσους αγαπώ….
Αχ θεέ μου, άνοιξα λοιπόν με λαχτάρα τον υπολογιστή, και άρχισα την συζήτηση με όσους αγαπώ…
Εκεί που μιλούσα μαζί τους όμως , άρχισαν τα παρατράγουδα για μένα….
Δεν με πίστευαν ότι ταξιδεύω και τους μιλώ….
Ήθελαν αποδείξεις ότι είμαι σε καράβι….
Ήθελαν φωτογραφίες από τον χώρο…
Ήθελαν , ήθελαν, ήθελαν……..
Άντε βρε παιδιά, φίλοι είμαστε, δεν με πιστεύεται;;;
Τι το θέλετε να βάλετε το δάκτυλο σας στην τρυπά που αφήσαν τα καρφιά, σαν τον άπιστο Θωμά;;
Ένιωσα λοιπον τόση απαξίωση, τόση περιφρόνηση για μένα που σκέφτηκα;
Είναι φίλοι μου αυτοί και δε με πιστεύουν;;
Αυτοί που θέλουν να δοκιμάσουν τις τρύπες από τα καρφιά;;
Μήπως έχω κάνει λάθος εκτιμήσεις φιλίας;;;
Ναι, πέρασαν πολλές σκέψεις από το κουφιοκέφαλο μου… πέρασε έτσι μια ώρα συλλογισμένος, και έτοιμος να ρεζιλευτώ μέσα στο καράβι…..κλαίγοντας….
Τελικά από την όλη περισυλλογή κατέληξα στα παρακάτω δεδομένα τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω:
Και να μην είναι φίλοι μου, να μην με βλέπουν έτσι, εγώ γμτ τους αγαπώ και τούς λατρεύω οπότε;;; Αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματα του…..
Να αλλάξω την αδυναμία μου αυτή επειδή δεν με πιστεύουν δεν γίνετε, δεν μου είναι δυνατόν….
Οπότε ας αποδεχτώ ότι έχω αγαπήσει ανθρώπους που δεν έχουν τόσο δυνατά αισθήματα σαν τα δικά μου…
Επίσης δεδομένο είναι ότι ποτέ δεν σκέφτηκα να χαλάσω την φιλία αυτή, ότι και να μου κάνουν, όχι τους έχω ανάγκη, τους θέλω ότι και να μην νιώθουν για μένα……
Από δική τους πλευρά δεν ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται, αλλά η συνεχής προσπάθεια να τους επιβεβαιώσω ότι δεν είμαι ελέφαντας, μήπως είναι για να με κάνουν να τραβίξω την σκανδάλη;;
Μήπως για να με εκτελέσουν στα 5 βήματα;;;
Εκτελέστε με , δεν με πειράζει, έτσι και αλλιώς η ζωή μου είναι εν ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ τόσο μικρού μήκους που τελειώνει πριν καν προλάβει να φτάσει η σφαίρα στην καρδιά…
Φίλοι μου, έτσι και αλλιώς εγώ θα σας αγαπώ, ξέρετε ότι η φιλία για να ζήσει πρέπει να στηρίζεται σε αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμό. Αν δεν σας εμπνέω τα συναισθήματα αυτά τότε, μαλλον πάρετε γρήγορα το πιστόλι και τραβηχτέ τη σκανδάλη..
Σας αγαπώ ετσι και αλλιώς τι να κάνω;;;;;;;;;;
skouliki

Σκέψεις … κοκορόμυαλου

Σε φιλική κουβέντα με ένα αγαπημένο φίλο, σχετικά με τα ένοχα μυστικά , διαπίστωσα ότι παίζαμε με τις λέξεις….
Σκέψεις λέει αυτός, μυστικό λέω εγώ………………….
Τι είναι σκέψη;;
Κάτι που σκέφτομαι και μένει εκεί… ναι μένει εκεί……..
Αλλά ας πούμε όταν ερωτευτείς τι είναι;;
Σκέψη η πράξη;;
Εγώ λέω πράξη, ο φίλος λέει σκέψη….
Μήπως φταίει ο τρόπος όπου αγαπάμε και ερωτευόμαστε ο καθένας;;
Εγώ αγαπώ και ερωτεύομαι με όλο μου το είναι, συμμετάσχω ψυχή και σώμα σε αυτό, επηρεάζει την κάθε μου κίνηση, σκέψη , αντίδραση, ενέργεια, τέλος πάντων μου διαμορφώνει τον τρόπο ζωής…
Εδώ κολλάει και το ρητό, μην ματαίως προσπαθείτε να πείσετε όσους αγαπάτε για κάτι που δεν είναι ικανοί να μαντέψουν μόνοι τους για εσάς, …. Γιατί εφόσον δεν είναι ικανοί να μαντέψουν, δεν σας αγαπούν όσο θα θέλατε………
Κλείνει εδώ η παρένθεση στο σημερινό μας σχόλιο…..
Μπορώ να πω ότι όταν ερωτεύομαι, είναι μια σκέψη;;
Δεν μιλάω για απλό πόθο, μιλάω για έρωτα….
Ίσως αυτό δεν έδωσα στον άλλο να καταλάβει…
Ότι ο έρωτας δεν είναι σκέψη…
Είναι πράξη , είναι ενέργεια, θετική ή αρνητική…
Είναι μια κατάσταση, ένα γεγονός που μπορεί να σε φτάσει και στα όρια σου….σκέφτομαι ότι μπορεί να ερωτευτώ;; σκέφτομαι ότι είμαι ερωτευμένος;;
Δεν νομίζω, ερωτεύομαι άρα ζω κάποια κατάσταση!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν μου πάει, ή ερωτεύομαι και το ζω έστω και με τον δικό μου τρόπο, ή σκέφτομαι ότι ….. θέλω να ληστέψω την τράπεζα…..
Ακόμα και η δικαιοσύνη έχει θεσπίσει ποινικό αδίκημα για την σκέψη … καταδίκη για ηθική αυτουργία, η ψυχή δεν έχει άραγε την ιδία ποινή για τις ένοχα μυστικά;;;
Άρα και η δικαιοσύνη αναγνωρίζει λοιπόν πολλές σκέψεις σαν ενέργεια….
Ένοχα μυστικά λοιπόν για μένα………..
Μυστικές σκέψεις…
Ένοχες σκέψεις
Ότι και να είναι ότι τίτλο και να έβαζα εμένα το ίδιο θα μου έκανε….
Ενοχές για κάτι που κάνεις η επιθυμείς διακαώς να κάνεις αλλά η κοινωνία δεν το επιτρέπει, το θεωρεί θέμα ταμπού..
Ενοχές γιατί συνεχίζω να ζω με τις σκέψεις, ή τα μυστικά μου;;;;;
skouliki
…

Πατέρας

Μια από τις πρώτες εάν όχι η πρώτη μου επίσκεψη με την άφιξη μου στο χωριό, είναι αυτή στον πατέρα μου.
Φτάνοντας λοιπόν εκεί στο χώρο όπου βρίσκεται εδώ και δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, άναψα ένα τσιγάρο. Κάθισα κοντά του εκεί στο μάρμαρο, δίπλα στο μαξιλάρι του και προσέφερα ένα τσιγάρο και σε αυτόν, που το δέχτηκε με λαχταρά.
Δυο ολόκληρα χρόνια είχε να καπνίσει….
Καπνίζαμε λοιπόν αμίλητοι και οι δυο, Μια παρέα που είχε πάει επίσκεψη σε κάποιον δικό τους, βλέποντας με να καπνίζω εκει, έφυγαν διακριτικά αφού με χαιρέτησαν από μακριά. Με άφησαν μόνο με τον πατέρα μου να κουβεντιάσουμε…….
Το τσιγάρο μου τέλειωσε, αμέσως και αυτός πέταξε το δικό του αν και δεν το είχε τελειώσει ακόμα. Κατάλαβα ότι ρουφούσα τον καπνό με μανία, σαν να ήθελα να χορτάσω, ενώ αυτός το απολάμβανε με μικρές ρουφηξιές…
Θυμήθηκα ότι ο γιατρός το είχε πει, τον έφαγε το τσιγάρο…. Ο πνεύμονας του είναι γεμάτος από καρκίνο κι δυστυχώς έχει κάνει μετάσταση στο πανγκρεας και τον εγκέφαλο… δεν έχει άλλο ζωή μέσα του, αργήσατε να τον φέρετε…
Λοιπόν κακώς του έδωσα τσιγάρο, τι θέλω να τον χάσω;;
Με την σκέψη αυτή με έπιασαν τύψεις, γαμοτο λες εγώ να φταίω που είναι τώρα εκεί;;
Λες να φταίω που ξέκλεβα χρόνο για να κάνουμε ένα τσιγάρο αμίλητοι , Λες να είμαι εγώ η αιτία του χαμού του;;
Μα τις σκέψεις μου αυτές πρέπει να ακουστήκαν δυνατά , έτσι ο πατέρας ανασηκώθηκε λοιπόν από το μαρμάρινο μαξιλάρι του και με φωνή που κανείς δεν μπορεί να ακούσει, παρά μόνο να νιώσει μέσα του, μου είπε:
Δεν με έφαγες εσύ, μην λες μαλακιες, ξέρεις ότι αν δεν κάναμε τοτε εκείνα τα τσιγάρα μαζί, εγώ θα είχα φύγει πολύ πιο γρήγορα…….…..
Δεν είναι ο καρκίνος που με έφαγε, όχι, μακάρι να ήξεραν οι γιατροί την τύφλα τους..
Εμένα με έφαγε η απελπισία, η μοναξιά που είχα ανάμεσα σας, όλοι με βλέπατε σαν την κολόνα του σπιτιού, όλοι τα περιμένατε όλα από μένα…..
Μα εγώ δεν ήμουν από γερό ξύλο… Σαπιοξυλο λουστραρισμένο ήμουν, και ένιωθα τους τριγμούς μου, ένιωθα το βάρος να με γκρεμίζει. Θυμάσαι πόσες νύχτες καθόμουν εξω στην αυλή καπνίζοντας με μια κανάτα καφέ δίπλα μου;;
Με είδατε ποτέ να κοιμάμαι;;
Μα δεν σας έκανε ποτε εντυπωση;;
Όταν έφτασα στο αμήν και έχασα κάθε ελπίδα να μπορέσω να κάνω αυτό που έπρεπε ηρθέ ο γιατρός με την διάγνωση. Αυτό είναι ειπα μέσα μου. Πρέπει να με βοήθησε ο θεός και σε τέσσερις μέρες τελείωσαν οι καημοί. Από τότε προσπαθώ να καταλάβω τι έκανα λάθος και έγινε ότι έγινε..
Με αυτό το λογίδριο με αιφνιδιασε, ποτέ τόσα χρονιά δεν ειχε αναφερθεί σε εκείνη την περιοδο πριν πεθάνει….
Άκουσα το παράπονο του, τον καημό του, και δάκρυα κύλησαν στα μάτια μου.
Ένιωσα αναξιος για οτιδήποτε στη ζωή, διοτι πάντα τον λάτρευα και τον αγαπούσα, πάντα ήθελα να είμαι δίπλα του, και το έκανα με τον τρόπο μου. Δεν είχα όμως ποτέ την δύναμη να το πω κατάμουτρα, να τον αγκαλιάσω να τον φιλήσω να του πω, πατέρα ξέρω τι περνάς, ξερω τι σε βασανίζει, ποτέ εεεεεεεε
Ήμουν κοντά του αλλα μακριά με την συμπεριφορά μου, αρα γιατί να μην μπορώ ποτε να πω στον άλλο σε αγαπώ, σε νιωθω σε αισθάνομαι είμαι κοντά σου;;
Γιατί ;;
Τα δάκρυα έγιναν ελιγμοί, και με έπιασα να κλαίω δίπλα του περισσότερο και από τότε στην κηδεία, δεκαεπτά χρόνια δεν ειχα ξανακλαψει ετσι δίπλα του. Εκλαψα μέχρι που στέρεψαν τα δάκρυα, και με ζάλισε ο καλοκαιρινός ηλιος και η κάψα που αντανακλούσαν τα μάρμαρα τρυγιρω….
Ετσι ανάψαμε ακόμα ένα τσιγάρο να κάνουμε σιωπηλά όπως κάναμε χρόνια τώρα, από τότε που κανείς δεν ήξερε ότι καπνίζω, παρά μονο αυτός….
Φεύγοντας του άφησα ένα ακόμα να ανάψει όταν το έχει ανάγκη,
Έτσι και αλλιώς και εγω θα ηθελα κάποιος να μου αφήνει και μενα τσιγάρα……
skouliki

αγάπα με!!!!!!!!!!!!!

ΔΗΜ. ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ - ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ♥ A♥

Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης
Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Αγάπη μου δώρο του Θεού για μένα
τι όνειρα έχω κάνει για σένα
αγάπη μου πού πας χωρίς εμένα

Αν γίνεις δρόμος θα γίνω σταθμός
για να περνάς από μπροστά μου
αν γίνεις πόνος θα γίνω λυγμός
να κλαιν τα μάτια τα δικά μου
κι αν γίνεις ποτάμι θα γίνω γιαλός
να ξεψυχάς κάθε στιγμή στην αγκαλιά μου
να ξεψυχάς στην αγκαλιά μου

Αγάπη μου μοίρα της ζωής για μένα
τι όνειρα και μου πήγαν χαμένα
αγάπη μου δεν ζω χωρίς εσένα

Αν γίνεις δρόμος θα γίνω σταθμός
για να περνάς από μπροστά μου
αν γίνεις πόνος θα γίνω λυγμός
να κλαιν τα μάτια τα δικά μου
κι αν γίνεις ποτάμι θα γίνω γιαλός
να ξεψυχάς κάθε στιγμή στην αγκαλιά μου
να ξεψυχάς στην αγκαλιά μου

Ολο λεω....