Τα προπύλαια με μια ματιά....

Τα νησιά ξεκουράζουν κάπου στο Μοναστηράκι!

Πως να φτιάξω μόνος τυρί: σήμερα κάνουμε Λαδοτύρι Ζακύνθου

Λαδοτύρι Ζακύνθου
Για την Παρασκευή λαδοτυριού χρησιμοποιούμε πρόβειο γάλα. Ανεβάσουμε το γάλα στην θερμοκρασία των 32-35 βαθμών ανάλογα την εποχή και πήζουμε με την ανάλογη πυτιά (για υγρή 1 ml πυτιά το κιλό γάλατος).
Ρίχνουμε την πυτιά την όποια την έχουμε διαλύσει σε λίγο νερό και αφού έχουμε προσθέσει λίγο αλάτι ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε το μείγμα να πήξει σκεπάζοντας την κατσαρόλα με μια κουβέρτα για 1 ώρα.
Κόβουμε το τυρόπηγμα σε πολύ μικρά κομμάτια σχεδόν αλοιφή, το αφήνουμε 15 λεπτά να μαζέψει και ανεβάζουμε την θερμοκρασία του τυροπήγματος στους 45 βαθμούς ανακατεύοντας πολύ σιγά ετσι ώστε οι κόκκοι να κολλήσουν σε μια μάζα .
Παίρνουμε κομμάτι κομμάτι βάζοντας το στο καλούπι έτσι ώστε να στραγγίσει και ρίχνουμε από πάνω χοντρό αλάτι ,σε 2-3 ώρες το γυρίζουμε και αλατίσουμε ελαφρώς περιμετρικά και το ξανά τοποθετούμε στο καλούπι για 24 ώρες οπού το βγάζουμε από το καλούπι το αλατίζουμε και το τοποθετούμε πάνω σε ξύλο για να στραγγίσει καλύτερα, και ανά δυο ημέρες το γυρίζουμε έτσι ώστε να στραγγίσει πολύ καλά( να αρχίσει να γίνεται σκληρό εξωτερικά) …..μετά απ΄αυτή την διαδικασία το τοποθετούμε στο ελαιόλαδο για 40-50 ημέρες

πηγή: ΑΙΓΟΤΡΟΦΕΙΟ

Μετά σου λεν γιατί σε ολα φταίνε οι κυνηγοί...

Ο γάμος μεταξύ ενός γέρου αγρότη και μιας νεαρής γυναίκας δεν πήγαινε πολύ καλά.
Ως εκ τούτου, ο γέρος αποφάσισε να πάει στο γιατρό για να δει τι μπορεί να κάνει.
Μετά από πολλές εξετάσεις , ο γιατρός του είπε:
- Την επόμενη φορά που θα είσαι στο χωράφια και αισθανθείς μεγάλη επιθυμία για τη γυναίκα σου να μην περιμένεις μέχρι να γυρίσεις το μεσημέρι ή το βράδυ, αλλά να τρέξεις στο σπίτι αμέσως!
- Το έκανα - είπε ο αγρότης - αλλά μέχρι να φτάσω στο σπίτι ήμουν τόσο κουρασμένος που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Ο γιατρός σκέφτηκε για λίγο και του λέει:
- Λοιπόν , άκουσε τι θα κάνεις , θα πάρεις μαζί σου το δίκαννο και αμέσως μόλις νιώσεις ότι είσαι <δυνατός> θα ρίχνεις μια ντουφεκιά , και να της πεις ότι όταν ακούει έναν πυροβολισμό να έρχεται εκείνη γρήγορα σε εσένα.
Μετά από αρκετές εβδομάδες, ο γιατρός και ο αγρότης συναντώνται τυχαία στο δρόμο και τον ρωτάει ο γιατρός:
- Λοιπόν, πώς πήγε, όλα εντάξει ;
- Τις τρεις πρώτες μέρες , γιατρέ μου, όλα πήγαν πολύ καλά, στη συνέχεια ξεκίνησε η κυνηγετική περίοδος και από τότε δεν την έχω ξαναδεί...

Το Όχι από τα μνήματα... από την Μάρω Σιδέρη

Το Όχι από τα μνήματα...

  ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας αγρότης καλλιεργούσε το χωράφι του ήρεμα, μακριά από τη βαβούρα της πόλης. Ένας οικοπεδοφάγος, απ’ αυτούς που χτίζουν τις περιουσίες και τη δύναμή τους εκμεταλλευόμενοι τα δικά τους ταλέντα αλλά και τις αδυναμίες των ανθρώπων γύρω τους, θέλησε να αρπάξει τη γη του αγρότη. Τον πλησίασε λοιπόν και με στιβαρή φωνή, του ζήτησε να τον αφήσει να εκμεταλλευτεί το κτήμα του: «είμαι πολύ ισχυρός, ισχυρότερος από σένα» του είπε. «οι υπόλοιποι αγρότες έχουν συνθηκολογησει... σκέψου ότι σε συμφέρει να είσαι φίλος μου κι όχι εχθρός μου». Ο Αγρότης κοίταξε για λίγο τον οικοπεδοφάγο κι έπειτα γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω και κοίταξε το αγροτόσπιτο του, στο τέλος του δρόμου. Στην πόρτα έπαιζαν τα τρία του παιδιά και δίπλα τους η γυναίκα του κρατούσε το στερνοπούλι του στην αγκαλιά της. Με αυτή την εικόνα στα μάτια και στην καρδιά, στράφηκε στον οικοπεδοφάγο και του είπε: «δε θέλω να είμαι εχθρός σου, μα και το χτήμα μου δεν μπορώ να σου το δώσω. Αυτή τη γη μου την άφησε ο πατέρας μου... θυμάμαι ακόμα με πόσο κόπο την κράτησε και τη μεγάλωσε... κι είναι αυτή η γη που μας θρέφει ακόμα...». Ο Οικοπεδοφάγος άρχισε να απειλεί, μα ο Αγρότης δε λύγισε. Η απάντησή του παρέμενε ένα μεγάλο, θαρρετό ΟΧΙ.

Μια νύχτα, όταν όλη η πλάση ηρεμούσε, άγριες κραυγές τάραξαν το αγροτόσπιτο. Λυσ-σασμένοι άνθρωποι με αναμμένες δάδες και όπλα στα χέρια έριξαν κάτω την πόρτα κι άρχισαν να πυροβολούν και να σπάνε το βιος του αγρότη. Τρομαγμένος, εκείνος και η γυναίκα του προσπάθησαν να τρέξουν στα δωμάτια των παιδιών για να τα σώσουν... ουρλιαχτά, κλάματα μωρών και αγριεμένες βρισιές έσμιξαν για λίγο κι έπειτα όλα σιώπησαν κάτω από τον εκκωφαντικό ήχο του όπλου... στην πόρτα του αγροτόσπιτου, μια σκιά στεκόταν κι απολάμβανε το αποτρόπαιο θέαμα: ο Οικοπεδοφάγος διέταξε τους άνδρες του να κάψουν κάθε ίχνος του ανυπότακτου αγρότη πριν φύγουν...
Το άλλο πρωί το σπίτι του δύστυχου ανθρώπου σε τίποτα δε θύμιζε την πρότερη ζωή του: αποκαΐδια, γκρεμίσματα και σάρκες,είχαν γίνει ένα με τη γη... όλα έμοιαζαν νεκρά... όλα εκτός από το γοερό κλάμα ενός μικρού παιδιού κάπου μέσα στο χωράφι. Ήταν το προτελευταίο παιδί του αγρότη, ένα αγόρι μόλις 5 ετών. Το προηγούμενο βράδυ , μέσα στον χαμό είχε κατορθώσει να βγει έξω από το σπίτι, κι είχε κουρνιάσει τρομαγμένο πίσω από ένα σωρό από πέτρες κάπου στο κτήμα. Εκεί είχε περάσει την υπόλοιπη νύχτα, από εκεί είχε δει το σπίτι του να λαμπαδιάζει κι εκεί έμεινε όταν οι σκιές έφυγαν γελώντας και βρίζοντας χυδαία τους νεκρούς. Με το πρώτο φως της ημέρας το κλάμα εκείνου του παιδιού φανέρωνε τεράστια την κτηνωδία, μα συνάμα γινόταν κι ελπίδα ότι δεν είχαν πεθάνει όλα στο κτήμα του αγρότη...
Πέρασαν τα χρόνια... το αγόρι μεγάλωσε, σπούδασε με χίλια βάσανα, έκανε οικογένεια δικιά του και πέρασε όλη του τη ζωή φροντίζοντας τη γη που του είχε απομείνει. Ξανά-χτισε το σπίτι του, καλλιέργησε τα χώματά του, έφτιαξε τα μνήματα των δικών του, στο ανατολικό άκρο του χωραφιού και σήκωσε τη μνήμη τους και τις πληγές του, αγόγγυστα. Μα κι κείνο το κτήμα, το ευλογημένο με τη δουλειά του παππού του και ποτισμένο με το αίμα των γονιών και των αδερφών του, είχε αποκτήσει μια παράξενη δύναμη: μ’ όλο που φαινόταν μικρό και ασήμαντο δίπλα στις επιβλητικές φάρμες των γειτόνων, είχε μια δύναμη που πήγαζε λες από τα σωθικά του... έτρεφε την οικογένεια του ιδιοκτήτη του, σταθερά μέσα στα χρόνια, πορευόταν κι άντεχε, παρά τις δυσκολίες. Τρια παιδιά απέκτησε εκείνο το αγόρι: ο πρώτος θέλησε να γίνει μεγάλος και τρανός κι έφυγε για να πολιτευτεί, ο δεύτερος θέλησε να γίνει έμπορος και να πουλάει τη σοδειά τους και ο τρίτος θέλησε να παραμείνει στο χτήμα και να το καλλιεργεί.
Μια μέρα, έφτασε στο χωράφι ένας νεαρός άνδρας. Ήταν καλοντυμένος και φαινόταν μορφωμένος κι ευγενικός. Ο πατέρας και τα παιδιά σταμάτησαν να δουλεύουν και θέλη-σαν να μάθουν την ταυτότητα του ξένου:
«είμαι ο γιος εκείνου το Οικοπεδοφάγου που κάποτε σας προκάλεσε τόσο κακό» απά-ντησε ο νεαρος. «ζητώ συγγνώμη για όσα υποφέρατε εξαιτίας του πατέρα μου... θέλω να ξέρετε ότι διόλου δε με εκφράζουν οι μέθοδοι και οι επιλογές του. Ελπίζω να κάνω μια καινούργια αρχή μαζί σας...». Ο πατέρας δίστασε να εμπιστευτεί το γιο του εγκληματία, αλλά τα παιδιά του ζήτησαν να αφήσει πίσω το παρελθόν:
«έχει πολλές γνωριμίες πατέρα...και ξέρει την τέχνη των δημοσίων σχέσεων» είπε ο πρώτος γιος. «Θα με μάθει πώς να γίνω πολιτικός και να σας βοηθήσω..»
«είναι μεγάλος επενδυτής, πατέρα...» είπε ο δεύτερος γιος. «Θα μας δανείσει χρήματα για να μεγαλώσουμε το χτήμα μας χωρίς να κουραστούμε...»
«είναι άνθρωπος, πατέρα...» είπε ο τρίτος γιος. «ότι έγινε, έγινε... τώρα μπορούμε να είμαστε φίλοι... γιατί έτσι είμαστε εμείς... δεν την αντέχουμε την εκδίκηση...»
Μπροστά στα επιχειρήματα των παιδιών του ο πατέρας λύγισε και μ’ όλο που ποτέ δεν ξέχασε την κτηνωδία που είχε βιώσει, δέχτηκε να θυσιάσει τις αναμνήσεις του, για τη φιλοδοξία του πρώτου του παιδιού, για το συμφέρον του δεύτερου και για τον πολιτισμό του τρίτου. Δέχτηκε να θυσιάσει όσα ένοιωθε για τον Οικοπεδοφάγο και είπε μέσα του να μη φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση το γιο του δολοφόνου...
Έτσι το παιδί του Οικοπεδοφάγου έγινε φίλος των δικών του παιδιών: δάνεισε χρήματα στον πρώτο για να γίνει πολιτικός... δάνεισε χρήματα στο δεύτερο για να μεγαλώσει τις εμπορικές του δραστηριότητες.... δάνεισε χρήματα και στον τρίτο για να αυξήσει τη σο-δειά του... στη συντροφιά που έκαναν τα τέσσερα παιδιά, ο γιος του Οικοπεδοφάγου τους μάθαινε πώς να ονειρεύονται αυτοκίνητα, ρούχα, στολίδια, ταξίδια και καλή ζωή... κι εκείνα τον θαύμαζαν για όσα έκανε, για όσα φαινόταν, για όσα τους μάθαινε... μα πιο πολύ θαμπώνονταν από τη ζωή μακριά από το χτήμα, εκείνη των μεγάλων φαρμαδόρων με τα επιβλητικά υποστατικά... κι αυτό το θάμπωμα το στήριζε και το ενίσχυε ο γιος του Οικοπεδοφάγου κι όλο και τους δάνειζε χρήματα και κάλυπτε τις απατεωνιές τους και τους χρησιμοποιούσε για να καλύψει τις δικές του απατεωνιές...
Μια μέρα, χτύπησε η πόρτα του αγροτόσπιτου... ήταν ο γιος του Οικοπεδοφάγου, ο φίλος πια των παιδιών και μέλος της οικογένειας του αγρότη. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είχε τη συνηθισμένη ευγένεια... το κοστούμι του ήταν όπως πάντα πολύ κομψό, αλλά το βλέμμα του δεν είχε τίποτα το φιλικό, τίποτα το ανθρώπινο: «Ήρθα να πάρω αυτά που μου χρωστάτε», είπε σκληρά. «αρκετά δάνεισα στους χαραμοφάηδες τους γιους σου παππού... τώρα είναι ώρα να πληρώσετε, για όλα όσα σας έχω δώσει...»
«δεν έχω να σου δώσω όλα όσα τους έδωσες...» αποκρίθηκε ο πατέρας. «Άσε με να καλλιεργήσω το χτήμα μου με τα παιδιά μου και θα σου τα δίνω λίγα-λίγα»
Ο γιος του Οικοπεδοφάγου γέλασε ειρωνικά: «αυτή είναι η φαμίλια σου, μπάρμπα: τε-μπέληδες, βολεψάκηδες και μπαταχτσήδες... όταν σας δάνειζα τα ωραία μου λεφτά ήταν καλά! Τώρα που πρέπει να μου τα δώσετε, μου βάζετε και όρους! Κόψε το κεφάλι σου, γέρο: ή μου δίνεις τα λεφτά μου, ή παίρνω το χτήμα σου, ή σε αφήνω να ψοφήσεις από την πείνα... »
Ο πατέρας πνίγηκε μέσα στην οργή: «καλά... τα δικά μου τα παιδιά βολεύτηκαν με τα χρήματά σου και πρέπει εγώ να πληρώσω για τα λάθη τους... εσένα ο πατέρας σου ξε-κλήρισε όλη μου τη φαμίλια, γονείς κι αδέρφια... δεν πρέπει να πληρώσεις για τα δικά του εγκλήματά;»
Ο γιος του Οικοπεδοφάγου τον κοίταξε υποτιμητικά: «πόσο τιποτένιοι είστε! Να ανατρέ-χετε σε παλιές ιστορίες για να σωθείτε... τεμπέληδες, βολεψάκηδες και αναξιοπρεπείς...»
«Δίκιο έχει ο φίλος μας... τα δικά του λεφτά φάγαμε... πρέπει να δώσουμε το χτήμα» φώναξε ο πρώτος γιος που είχε κάνει βρομιές μαζί του.
«Δίκιο έχει ο φίλος μας... αν χάσουμε τη φιλία του, ποιος θα μας δανείζει... πρέπει να δώσουμε το χτήμα...» φώναξε ο δεύτερος γιος, που είχε σπαταλήσει άσκοπα τα δανεικά.
«Μισό δίκιο έχει ο δήθεν φίλος μας... μα φοβάμαι να του αντισταθώ... ίσως θα έπρεπε να του δώσουμε το χτήμα...» ψέλλισε ο τρίτος γιος, που είχε αφεθεί να τον σύρουν τα αδέρφια του.
Ο πατέρας δάκρυσε, από απογοήτευση και οργή μα άλλη λέξη δεν μπορούσε να αρ-θρώσει... και τότε μίλησαν οι σταυροί από τους τάφους στην ανατολική πλευρά του χτή-ματος κι αυτή τη λέξη άφησαν να φέρει ο άνεμος από τη μια άκρη της γης ως την άλλη: ΟΧΙ!
Υ.Γ. Ιούνιος 2015... οι δρόμοι του Διστόμου ακόμα αιμορραγούν... κι αυτή τη λέξη ψελλίζουν: ΟΧΙ!

Μάρω Σιδέρη

πηγη: https://www.facebook.com/

Τα χελιδόνια ήρθαν γέννησαν και τώρα έφυγαν από την φωλιά!

Η Σφαγή του Διστόμου

Αν και από το χωριό Δίστομο τα Γερμανικά στρατεύματα δεν δέχθηκαν κάποια πρόκληση (αν και μεταπολεμικά το ισχυρίστηκαν οι Γερμανοί κατηγορούμενοι της σφαγής), για λόγους αντεκδίκησης ο 2ος λόχος του 8ού Συντάγματος της 4ής Αστυνομικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των Ες Ες
και άρχισε την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Eλβετού George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγες μέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
Ένας από τους επί κεφαλής που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την σφαγή στο Δίστομο Χανς Τσάμπελ (Hans Zampel) μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη στην Γαλλία και εκδόθηκε στην Ελλάδα. Στην πορεία ζητήθηκε η μεταφορά του στην Γερμανία για τις εκεί έρευνες όπου και παρέμεινε. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες ζει ως σήμερα ελεύθερος.  
Ο λοχαγός των SS Φριτς Λάουτενμπαχ (Fritz Lautenbach) είναι ο άνθρωπος που εκτέλεσε την εντολή και συνέταξε την σχετική ψευδή αναφορά. Η αναφορά του Lautenbach αμφισβητήθηκε άμεσα από τον επίσης αυτόπτη μάρτυρα της μυστικης αστυνομίας, Georg Koch, o οποίος συνόδευε την αποστολή.
Τις 24 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί επανήλθαν και έκαψαν τα σπίτια και τις θημωνιές στα αλώνια του Στειρίου, χωρίς ανθρώπινες απώλειες αφού οι κάτοικοι του είχαν προλάβει να κρυφτούν σε γειτονικές δύσβατες περιοχές του χωριού.
Μέλη του ίδιου συντάγματος είχαν πραγματοποιήσει ένα μήνα μόλις πριν, την Σφαγή της Κλεισούρας με 273 αμάχους νεκρούς ανάμεσα τους παιδιά και βρέφη.

πηγη: http://el.wikipedia.org

Ο αφανής Ναύτης στην Άνδρο

Στο δάσκαλο μας...

Πόνος πλακώνει την ψυχή
γιατί μας έφυγες κι εσύ
και το φατσοβιβλιο να μας καλεί
να σου ευχηθούμε για ζωή...

Πήγες να βρεις την φωτεινή

 την όψη που σε  γέμισε ζωή

άφησες πίσω σου πολλά

τα σκίτσα  σου και τα γραπτά...

Μας λείπεις δάσκαλε ω ναι!!
ειναι σαν να μην έφυγες ποτέ
κάθε ημέρα που περνά
η έλλειψη σου μας πονά!

Από ψηλά σαν μας κοιτάς
ξέρω μαζί μας δεν γελάς
ακόμα νοιάζεσαι για μας
γιατί ήσουν βάλσαμο καρδιάς!!

skouliki

Εκδίκηση για ....

Κάθε που νιώθεις μια προσβολή
την υπόστασή σου να απειλεί
θέλεις άμεσα να υπερασπιστείς
από τους άλλους ,να δικαιωθείς!!

Εσύ σαν σώφρωνας και λογικός
δείξ' τους πάλι πόσο είσαι αληθινός
χωρίς λέξεις που άλλους να πονούν
ασ' τους την λάσπη τους θα κυλιστούν

Μια λέξη μονάχα απειλητική
μέρες μήνες που μας κυριαρχεί
μοιάζει εκδίκηση να αναζητεί
που από τα χείλη μας δεν θα βγει

Όχι μην βρίσεις , να μην κολαστείς
στη λάσπη τους μην κυλιστείς
κράτα το επίπεδο σου ψηλά
ξέρεις αυτό από πάντα τους πονά!!


Μα η εκδίκηση μας να ειναι αυτή
να τους τρελαίνει μια ζωή
στην ευτυχία εσύ να κολυμπάς
κι αυτοί με ζήλιας μπαϊ μπας !!

skouliki

Για λόγους πολιτικής τελικά όλοι οι μάστορες πάνε στον παράδεισο.....

Ένας μάστορας πεθαίνει και πάει κατά λάθος στην κόλαση. Για λόγους πολιτικής όλοι οι μάστορες πάνε στον παράδεισο αλλά αυτός τους ξέφυγε.
Κατεβαίνει στην κόλαση ο μάστορας, άθλια η κατάσταση, πολύ ζέστη,φωτιές, λάβα, υδρατμοί, πανικός. 

Βρίσκει τον διάβολο του τα λέει ένα χεράκι και σε ένα μήνα μέσα έχει εγκαταστήσει κλιματισμό, υδρομασάζ,τουαλέτες και κυλιόμενες σκάλες.
Παίρνει ο Θεός τηλέφωνο:
Θεός: Πως περνάτε εσείς εκεί κάτω;
Διάβολος: Χάρμα, έχουμε ένα μάστορα εδώ, δουλευταράς το παιδί, έφτιαξε τουαλέτες, υδρομασάζ, κυλιόμενες σκάλες...
Θεός: Tι;Έγινε λάθος, δεν πρέπει να έχετε εσείς μαστόρους, να τον στείλεις πίσω!
Διάβολος: Τι λες ρε, έχουμε βάλει μπροστά για πισίνες αίθρια, πάρκα, σιγά μην στον στείλω
Θεός: Στείλε τον αμέσως διαφορετικά θα σου κάνω μήνυση!
Διάβολος: Σοβαρά; Και που θα βρεις δικηγόρο στον παράδεισο;

Καλό μήνα!!!