Το Σκαθάρι του φοίνικα (Rynchophorus ferrugineus)

Το σκαθάρι του φοίνικα είναι από τους μεγαλύτερους εχθρούς των φοινικοειδών.
Στην Ελλάδα εμφανίστηκε λίγο μετά το 2000, όταν έγιναν πολλές ανεξέλεγκτες εισαγωγές φοινίκων τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας 2004. Από τη στιγμή που εμφανίστηκε μέχρι και σήμερα έχει καταστρέψει χιλιάδες φοίνικες σε όλη την χώρα.

Αυτός ο φονιάς των φοινίκων ήρθε στο μπαλκόνι μου να ξαποστάσει....

Η γυναίκα και οι δουλειές (Μύθοι του Αισώπου) .

               

Η γυναίκα και οι δουλειές (Μύθοι του Αισώπου)

Ζούσε κάποτε μια χήρα, που ήτανε πλούσια κι είχε δούλες. Είχε σπίτι μεγάλο και χωράφια κι ήτανε τόσο εργατική ώστε μόλις λαλούσε ο πετεινός της, σηκωνότανε από το κρεβάτι της, ξυπνούσε και τις δούλες κι άρχιζε αμέσως τις δουλειές. Έπρεπε να συγυρίσουν το σπίτι, να ζυμώσουν, να ψήσουν ψωμί, να μαγειρέψουν, να ταΐσουν και τις κότες, να βγάλουν και την κατσίκα και τη γελάδα στο λιβάδι για να βοσκήσουν, να κουβαλήσουν το ψωμί και το φαγητό σε εκείνους που δούλευαν στα χωράφια.
Οι δουλειές ήταν αμέτρητες κάθε μέρα κι οι δούλες βαρυγκωμούσαν,
- Δεν είναι κατάσταση αυτή, έλεγαν.
- Θα πεθάνουμε στα πόδια μας.
- Μας ξυπνάει προτού καλά-καλά χαράξει.
- Μόλις λαλήσει εκείνος ο καταραμένος ο πετεινός της.
Μια δούλη είπε τότε στις άλλες.
- Εκείνος ο πετεινός της τα φταίει όλα. Αν δεν λαλούσε, νύχτα ακόμα, εμείς θα κοιμόμαστε ως το πρωί.
- Πετεινός είναι, θα λαλήσει. Πώς θα τον εμποδίσουμε;
- Να τον πνίξουμε, πρότεινε μια δούλα.
Οι άλλες βρήκαν σωστή τη συμβουλή της και, το ίδιο βράδυ μπήκαν κρυφά στο κοτέτσι κι έπνιξαν τον πετεινό.
Αλλά βγήκε χειρότερα γι' αυτές. Γιατί, η χήρα, τώρα που δεν είχε τον πετεινό της να την ξυπνάει με το λάλημά του ξυπνούσε πολύ πιο νωρίς, γιατί φοβότανε μήπως δεν προφτάσει τις δουλείες της και ξυπνούσε, από εκείνη την ώρα και τις δούλες της. (Μύθοι του Αισώπου)

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ απο την Ελένη Σεργίου

“When sorrows come, they come not single spies. But in battalions!”
[William Shakespeare, Hamlet]


ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Η θλίψη ήταν ένα παράξενο, παράδοξο πουλί
που ονειρεύτηκε να γίνει γυναίκα
-όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα-
με γυναικείο κορμί, αντρικό μυαλό, παιδική καρδιά,
αγγελική ψυχή, θεϊκό βλέμμα και διαβολική φωνή
από σαγηνευτικά χείλη που παρασύρει
σε πάθη, πόθους, παράφορους.

Πριν πολλά χρόνια -δεν θυμάμαι τον αριθμό- άνοιξα τα μάτια
κι αυτό το παράξενο πουλί βρισκόταν μπροστά μου.
(Ήταν το πρώτο πράγμα που αντίκρισα
ανοίγοντας τα μάτια μου στον κόσμο.)
Τα έκλεισα και το είδα μέσα μου παραδομένο.
Δεν ξέρω αν το όνειρό του έγινε πραγματικότητα
ούτε γιατί διάλεξε εμένα,
αλλά από τότε νοιώθω συχνά να έχω φτερούγες
-κι ας μην τις έχω χρησιμοποιήσει ακόμα-και ράμφος.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να μασήσω σκληρές τροφές
και καταπίνω αμάσητα «έντομα» που μου σερβίρουν
οι ερωτύλοι ποιητές.
Και όταν ακούω να μιλούν για την θλίψη των ματιών μου
γυρίζω απότομα σαν ν’ ακούω το όνομά μου.

Πριν μερικές στιγμές -ίσως χρόνια-
τα μάτια μου συνάντησαν τα δικά σου
και είδα το άλλο μου πρόσωπο˙ το άλλο πρόσωπο της θλίψης.
Ποιο ήταν το όνομά σου αλήθεια;
Δεν το έμαθα ποτέ.
Επέτρεψε μου να σε φωνάζω Χαρά
στα παραληρήματά μου.


ΕΛΕΝΗ ΣΕΡΓΙΟΥ

Σχόλιο απο Skouliki : Ευχαριστώ θερμά την καλή μου φίλη Ελένη Σεργίου για την τιμή που μου κάνει να μου επιτρέπει να δημοσιεύω εδώ μερικά από τα έργα της.

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ "ΓΙΑΤΙ" ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ απο την Άννα Μπιθικώτση

                 

Οι λαοί πολεμούν τόσα χρόνια, θα μάθουμε άραγε στα παιδιά μας το γιατί;
Μπρος οι σημαίες και πίσω τα όπλα... Γιατί;
Στρατευμένα νιάτα στον θάνατο, Θεέ μου... γιατί;
Αφού η ζωή είναι ένας κήπος γεμάτος άνθη, γιατί επιτρέπουμε να φυτρώσουνε όπλα ολέθρου; Γιατί;
Γιατί τον αθώο ύπνο τον τυραννούν αντίλαλοι εμβατηρίων;
Γιατί μια τόσο δα γη χωράει τόσο πόνο;
Γιατί βρέχει φέτος τόσο πολύ απόγνωση;
Γιατί η αλήθεια καίγεται;
Τις χρυσές πολιτείες σου κόσμε ποιος τις βλέπει;
Την Αλήθεια σου ζωή ποιος την κοιτάζει στις μέρες μας σε αίθριο φως;
Την διψασμένη αγωνία σου αγρότη, εργάτη, νοικοκυρά, μάνα, πατέρα, παιδί μου, ποιος την ξεδιψάει;
Γιατί δεν γίνεται ένας πόλεμος που να σκοτώνει τις λεηλατημένες μέρες μας;
Γιατί δεν γράφεται η ιστορία με της ευτυχίας την πένα;  Η ευτυχία δεν έχει πια μελάνι . Μου είπανε τελείωσε από την εποχή του Αδάμ και της Εύας.
Γιατί δεν φτιάχνουμε χάρτινα καραβάκια, σαΐτες με όνειρα που να καρφώνονται στο ταβάνι του κόσμου; Γιατί;
Γιατί σφυροκοπούν τις καρδιές; Ποιος τους είπε ότι είναι από μέταλλο;
Ποιος σου είπε ζωή ότι ο άνθρωπος θέλει να γερνάει;
Πόσο λάθος να γερνάει το κορμί, ενώ η καρδιά μένει πάντα νέα, η λαχτάρα παιδί, και τα θέλω επιμένουν να θέλουν... Γιατί;
Στις δύο πληγωμένες παλάμες σου φίλη και φίλε μου διακρίνεις γραμμές, στο αυλακωμένο πρόσωπό σου από τον χρόνο αυλακιές, πολλή η μνήμη σου, πολλή η νόησή σου, μα πιο πολλά τα γιατί σου. Προσπάθησε, πάλεψε ακόμα, ζήσε το τώρα ,ζήσε την κάθε στιγμή σου, ποτέ δεν είναι αργά όσο η ζωή προχωράει. Ανακάλυψε στιγμές που προσπέρασες. Φτάνει μια στάλα ελπίδας. Κράτα το χέρι του συντρόφου σου, κι αν εκείνος έχει φύγει... του παιδιού... του εγγονιού σου... του φίλου ... Και αν δεν έχεις κανένα, σφίξε το χέρι σου, αυτό το χέρι που έσφιξε χέρια αγαπημένα ακόμα και αυτούς που σε πρόδωσαν… Σφίξε αυτή την πληγωμένη παλάμη που η μια γραμμή δείχνει την γραμμή της ζωής σου...
Έχεις πορεία ακόμα...
Έλα χαμογέλα… δεν κοστίζει ποτέ το χαμόγελο …
Μ΄ ακούς;

Απόσπασμα απο το βιβλίο "ΗΧΗΡΕΣ ΣΙΩΠΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ" της ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ
Ευχαριστώ πολυ την καλή μου φίλη Αννα Μπιθικώτση για την τιμή που μου κάνει επιτρέποντάς μου να δημοσιεύω εδώ μερικά από τα κείμενα της!

Γιατί την Τσικνοπέμπτη...........

Αλήθεια η Τσικνοπέμπτη τι μέρα να πέφτει;;
αν ειναι να γιορτάζουμε ετούτη την Πέμπτη
γιατί δεν τσικνίζει κανείς στην αυλή;
και η ταβέρνα στέκει τόσο ερημική ,.....

Γιατί στην ουρά κάποιου συσσιτίου δημοτικού
να στέκει κόσμος με το βλέμμα του καημού;
γιατί όλη η υπερηφάνεια του η παλιά
κάηκε σε μια άδεια στο σπίτι του ψησταριά....

Δεν ειναι ακόμα μια Τσικνοπέμπτη αυτή
όπου λείπει η τσίκνα απ την αυλή
ειναι για όλους μας μια απόδειξη τρανή
ότι απέχουμε από αυτό που λεν ζωή καλή!

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής: ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΝΔΡΙΩΤΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ

Τα σουτιέν...Το ανεκδοτάκι μας

                  

Ένας Αρμένης πηγαίνει σε έναν Εβραίο που πουλά σουτιέν και ρωτά αν έχει σε μαύρο χρώμα σε μέγεθος XL.
Ο Εβραίος αρχίζει να του εξηγεί πόσο σπάνιο είναι αυτό που του ζητά και πως "ναι, υπάρχει, αλλά είναι ακριβούτσικο". Θα του κοστίσει 50 ευρώ.
Ο Αρμένης αγοράζει 25 κομμάτια και φεύγει, ενώ ο πονηρός Εβραίος τρίβει τα χέρια του.
Σε λίγες μέρες νάτος πάλι ο Αρμένης στο μαγαζί και ζητά το ίδιο πράγμα.
- Α, του λέει ο Εβραίος, τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ με τους προμηθευτές μου κι έτσι αυτή τη  φορά θα πληρώσεις το κάθε σουτιέν προς 60 ευρώ.
Ο Αρμένης παίρνει 30 τεμάχια και φεύγει τραγουδώντας, ενώ του Εβραίου γελάνε και τα μουστάκια του.
Σε μία εβδομάδα εμφανίζεται πάλι ο...Αγκόπ, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο.
Ο Εβραίος ζητά 70 ευρώ για κάθε σουτιέν.
Ο Αρμένης αγοράζει όλο το στόκ, πληρώνει και πάει να φύγει, οπότε ο...Σάϋλοκ τον ρωτά:
-Πες μου να χαρείς, τόσα σουτιέν τι τα κάνεις;
Και η απάντηση του Αρμένη:
-Τα κόβω στη μέση και τα πουλώ προς 100 ευρώ το κομμάτι για σκουφάκια στους Εβραίους!

                    ΥΓ: Απο αυτό λες να το έκαναν σκουφάκι οι βαθμοφόροι Εβραίοι;;;

Κάτω Παρτάλι μιλάμε για μια τηλεοπτική σειρά με πηγαίο γέλιο....

πηγή:
Κάτω Παρτάλι fans

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΕΤΑΣΕΙΣΜΩΝ…

    

Μια ιστορία θα σας πω,
αλήθεια πέρα ως πέρα.
Πως έγινε και τα μυαλά
μου πήρανε αέρα.

Με στίχους περιέγραψα
σεισμόν εις το Ληξούρι
και τούτο ήταν αρκετό
για να πουλάω μούρη.

Το ποίημα σατιρικό
το δημοσιεύσαν κι άλλοι
Βρήκε στους αναγνώστες του
απήχηση μεγάλη.

Σάλος δημιουργήθηκε
σε όλη την Ελλάδα
και κάποιοι πρότειναν ευθύς
να γίνει και καντάδα.

Ποιος είναι αυτός που μπόρεσε
μέσα στην ταραχή μας
να σατιρίζει το κακό
που βρήκε το νησί μας;

Έγινε αναζήτηση
μέχρι στην ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ
καθένας τους εγύρευε
την αποκλειστικότητα.

Από κανάλι Μέγιστο
έγιναν ενοχλήσεις
μα εγώ με ύφος ποιητή
ζήτησα εξηγήσεις…

Θεοί ! θα συναγελαστώ
με ΟΛΓΑ και με ΓΙΑΝΝΗ;
Με ΠΑΥΛΟ και ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟ;
Ω ωω!!! ΤΙ Τύχη μεγάλη !!!

Γρήγορα η μορφή μου
έγινε αναγνωρίσιμη
μα έχω μια υποψία
πως είναι αμφισβητήσιμη…

Προχθές καθώς προσπέρασαν
‘’φίλοι’’ από τη Σάμη
μειδίασαν και πρόσθεσαν
καβάλησε… καλάμι !

Εξήγηση δεν ζήτησα
κάθισα στην ακτή
κι αγνάντευα στο πέλαγο
ασκαρδαμυκτί.

Ίσως μου έλθει έμπνευση
απ΄ αυτή την ιστορία
κι ακολουθήσω σύντομα
πιο λογική πορεία.

Μα ακολουθάνε δυστυχώς
πολλοί μετασεισμοί
και φαίνεται στην κεφαλή
κάναν βαθιά ρωγμή…

Κι αφού εδώ διαβιώ
στη νήσο του Κεφάλου
ανεπανόρθωτη ζημιά
έγινε του εγκεφάλου

D. ARMODOROS

DIMITRIS ARMODOROS

15 Φεβρουαρίου σήμερα ειναι η παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου

15 Φεβρουαρίου...

Η σημερινή μέρα ανήκει στα παιδιά που μάχονται σε κάποιο νοσοκομείο για τη ζωή τους.

 Με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου, με στόχο την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνους) και για την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος σχετικά με τις ανάγκες των παιδιών που νοσούν από καρκίνο σε όλο τον πλανήτη.

Μια απίστευτη ιστορία αγάπης δημοσιευμένη με αφορμή την ημέρα των ερωτευμένων...

Μια γυναίκα με αφορμή την ημέρα των ερωτευμένων που καταφθάνει, αποφάσισε να γνωστοποιήσει τη δική της ιστορία αγάπης.
«Εγώ και ο αγαπημένος μου σύζυγος, Τζον, ήμασταν παντρεμένοι για 46 χρόνια.
Κάθε Αγίου Βαλεντίνου, εκείνος μου έστελνε τα πιο όμορφα λουλούδια μαζί με ένα σημείωμα που περιείχε πέντε απλές λέξεις: “Ο έρωτάς μου για εσένα μεγαλώνει”.
Τέσσερα παιδιά, 46 ανθοδέσμες και μια ζωή γεμάτη αγάπη, ήταν η κληρονομιά που άφησε σε εμένα όταν πέθανε πριν από δύο χρόνια», λέει η 68χρονη Σου Τζόνστον, ενώ στη συνέχεια αποκαλύπτει μια προσωπική της ιστορία που κάνει πολλούς ανθρώπους να δακρύζουν.
«Την πρώτη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου που έμεινα μόνη, δέκα μήνες αφότου τον έχασα, σοκαρίστηκα όταν παρέλαβα ένα εκπληκτικό μπουκέτο λουλουδιών, το οποίο μου έστελνε ο …Τζον!
Θυμωμένη και πληγωμένη, τηλεφώνησα στο ανθοπωλείο για να τους πω ότι είχαν κάνει λάθος.
Ο ανθοπώλης μου απάντησε:

“Όχι, κυρία μου. Δεν έχει γίνει λάθος. Πριν πεθάνει, ο σύζυγός σας προπλήρωσε να σας στέλνουμε ανθοδέσμες για πολλά χρόνια και μας ζήτησε να του εγγυηθούμε πως θα συνεχίζετε να λαμβάνετε ανθοδέσμες κάθε 14 Φεβρουαρίου”.
Με την καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει, έκλεισα το τηλέφωνο και διάβασα την κάρτα. Το σημείωμα έγραφε:
“Η αγάπη μου για εσένα είναι αιώνια”...
http://parapona-rodou.blogspot.gr/

Τσάι του βουνού που ειναι χρυσάφι από τον Κονιάκο Φωκίδας !!

Μια καλή φίλη μου έδωσε για ρεγάλο δύο ματσάκια τσάι του βουνού.
Η Γεύση του ειναι τόσο φανταστική.....

Η συλλογή του από τα Βαρδούσια όρη ειναι μια δύσκολη και ταυτόχρονα κουραστική επιχείρηση αλλά τόσο διασκεδαστική για όσους αγαπάνε την φύση.

Όχι δεν ειναι οποιοδήποτε τσάι, αλλά από τον Κονιάκο Φωκίδας. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 1.000μ. ανάμεσα στα Όρη Βαρδούσια & Γκιώνα. Οι λίγοι κάτοικοι που μένουν στον οικισμό ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

Ευχαριστώ Ρούλα για το δώρο αυτό...