Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

«Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»


-Έχουμε την ανάγκη της, γι' αυτό δεν έρχεται. Σ' αυτόν τον παραστρατημένο κόσμο μας λείπει ακριβώς εκείνο που θέλουμε.
-Μας λείπει, γι'αυτό το θέλουμε! Αν είχαμε όσα θέλαμε τι θα μας έλειπε; Κι αν δεν μας έλειπε τίποτα, τι θα επιθυμούσαμε; Και τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς πεθυμιές; Όχι, να μου απαντήσεις!
Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις.
Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.

Μενέλαος Λουντέμης
 Αποσπάσματα από το «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Νίκος Καζαντζάκης: Πάντα αληθινός κι επίκαιρος!

Ο Νικος  Καζαντζακης περιγράφει  απλά  τι  είμαστε εμείς οι Έλληνες....   και  δυστυχώς ισχύει   απόλυτα...

«Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι.
 «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα. Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος!
 « Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;» Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του:
 «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και ους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος. Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…!»

Νίκος Καζαντζάκης
Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”…

Συγνώμη και συγχώρεση!


Μέρα συγνώμης , μην ντραπείς
μια συγνώμη να την πεις
σε όποιον πλήγωσες και θες
να μην σε πνίγουν οι ένοχες

Κι αν συγχώρεση δεν δεις
γιατί ο πόνος που έδωσες πολύς
ζήτα συγνώμη ξανά και ξανά
δείξε πως το μετάνιωσες οικτρά

Συγνώμη, τι κίνηση τρανή
όταν από καρδιάς έχει ειπωθεί
και συνοδεύεται με πράξεις
τους φίλους έτσι να μη χάσεις

Θυμήσου σήμερα αυτό
συγνώμης μέρα κι συγχωρω
όσους σε έχουνε πληγώσει
κι δείξουν πως έχουν μετανιώσει!

Μάθε συγνώμη όταν ζητάς
να ειναι συγνώμη από καρδιάς
γιατι....
το μετανιωμένο λάθος που χεις κάνει
μες στην καρδια του άλλου φτάνει

Skouliki!

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Στο αυτοκολλητάκι μου

   
Στο αυτοκολλητάκι μου

Αργήσαμε ξέρω χρόνια πολλά
να δώσουμε μια αγκαλιά
δεν ανταμώσαμε νωρίς
και παραλίγο να χαθείς
μέσα στο πλήθος που περνά
αδιάφορα που σε κοιτά

Είχα άλλες εικόνες στο μυαλό
μου είχαν τυπώσει στο μυαλό
σαν απόμακρη και σιωπηλή
στον κοσμο σου που ζούσες εσύ

Μα η ζωή σαν μας χρωστά
από κάποιον μια αγκαλιά
κάνει τα αδύνατα να ναι δυνατά
για να μας φέρει πιο κοντά

Έτσι κι εμείς χωρίς λόγια πολλά
γίναμε αυτοκόλλητα παιδιά
ανοίξαμε έτσι διάπλατα καρδιά
και χώρεσαν μέσα όλα τα παλιά

Κι αν μας εκπλήσσει η ζωή
τώρα που είμαστε μαζί
μπορούμε να αντιστεκόμαστε γερά
σε ότι μας πληγώνει την καρδιά

Skouliki

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Παλιά το Ζακυνθινό, καρναβάλι : από την Καίτη Λυμούρη

  ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ BENETΣΙΑΝΙΚΗ ΜΑΣΚΑ(1800).
Ζακυνθινό, καρναβάλι.

Το ζακυνθινό καρναβάλι, αποτελούσε από τα παλιά χρόνια μια απο τις καλύτερες διασκεδάσεις και ήταν μια ξεχωριστή ευκαιρία για ξεφάντωμα τόσο για τους ίδιους τους ζακυνθινούς, όσο και για τόσους άλλους ξένους που έρχονταν στο νησί μας την περίοδο αυτή.
Όπως μας πληροφορούν διάφοροι ιστορικοί, χρονικογράφοι και μελετητές της ζακυνθινής εμπειρίας, το καρναβάλι χρονολογείται σχεδόν από την αρχή της βενετσιάνικης κατοχής. Το έφεραν δηλαδή οι βενετσιάνοι μαζί με πολλά άλλα ήθη και έθιμα που από αιώνες δέσποζαν στη ζωή της τότε μεγάλης αυτοκρατορίας.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα του εθίμου της αποκριάς, ήταν η μάσκα, μορέττα, προσωπίδα που επιτρεπόταν να φοριέται όλες τις μέρες του χρόνου. Και τούτο, για να μπορούν να διασκεδάζουν όλοι, χωρίς να γνωρίζονται. Επειδή όμως δημιουργήθηκαν κατά καιρούς πολλές παρεξηγήσεις και ανεπίτρεπτα σκάνδαλα, απαγορεύτηκε η μάσκα να χρησιμοποιείται όλο το χρόνο. Καθιερώθηκε να γίνεται χρήση της μάσκας καθώς και κάθε άλλου είδους αμφίεση στις γυναίκες και στους άνδρες, από την επομένη των Θεοφανείων, μέχρι την Κυριακή της τυρινής, για να περιοριστούν αργότερα στο τελευταίο 15ημερο των απόκρεω.
    

Πριν αποκτήσει η Ζάκυνθος τα δυο καζίνα της (το ρωμανικό: Λέσχη ο Ζάκυνθος και το Λομβαρδιανό: Λέσχη ο Λομβάρδος), οι χοροί και τα αποκριάτικα γλέντια γινόταν σε ταβέρνες. Εκεί όμως που άναβε το γλέντι, ήταν στις "καβαρκινες" η "καβαλκινες"- χορευτικά λαϊκά κέντρα με μεγαλύτερες αξιώσεις όπου οι μεγάλες τους αίθουσες φιλοξενούσαν όλους τους μποέμηδες και βιρτουόζους τροβαδούρους της εποχής εκείνης.
Μεγάλο ξεφάντωμα γινόταν επίσης στα διάφορα αρχοντικά, όπου οι πολυτελέστατες σάλες τους, ηλιοφώτιστες, άνοιγαν σε μια προσπάθεια καλού γλεντιού και επίδειξης του όλου πλούτου και διακόσμου. Μόνο που δεν μπορούσε να πλησιάσει ο καθένας.
Στους δρόμους της πόλης πηγαινοέρχονταν άντρες και γυναίκες μεταμφιεσμένοι κάθε ηλικίας, του λαού και της αριστοκρατίας με πολύ κέφι και χαρά. Εβραίοι στο δρόμο με τις άμαξες τους, υποδύονταν το ρόλο του οδοντιάτρου, άλλοι πάλι, ντυμένοι και μιμούμενοι διάφορα είδη προσώπων, ζώων, η πραγμάτων.
Άκουγες κι έβλεπες αυτοσχέδια νούμερα όπως του "νοδάρου συμβολαιογράφου", "της αρχόντισσας με το σέμπρο" κ.α. Με θαυμάσιους διαλόγους.
Κάθε συντεχνία-σωματείο, έφτιαχνε και το δικό της θέαμα που το παρουσίαζε την περίοδο της αποκριάς.
Κοπάδια από πρόβατα, μπαίνανε στη Χώρα όλες σχεδόν τις μέρες της αποκριάς με αρχηγούς, τα πιο περήφανα κριάρια. Μπροστά, παγαίνανε οι τσέλιγκες, χωριάτες εύσωμοι με αρειμάνια μουστάκια, με ζωνάρια στη μέση και με τις κάπες ριγμένες μονόμπαντα, καμαρώνοντας για την υποδοχή που τους έκανε ο κόσμος.
Παστελάδες, μαντολατάδες, φυτουράδες, γιαουρτάδες, φιστικάδες και ολόκληρες παδέλες πήλινες με τη ζεστή φάβα, καθώς και τόσοι άλλοι πλανόδιοι μικροπωλητές διαλαλούσαν το εμπόρευμα τους.
Παντού, μύριζε αποκριά...

Σχόλιο από Skouliki:
Ευχαριστώ θερμά την Καίτη Λυμούρη για την διάθεση της πνευματικής της ιδιοκτησίας προς δημοσίευση εδώ!!
Πηγή: Kaiti Limouri-ΖΑΚΥΝΘΟΣ: ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ...

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Στα γενέθλια μου αυτά



Στα γενέθλια μου αυτά

Όσοι στα αλήθεια αγαπούν
ξέρουν ποτέ να μην ξεχνούν
μια καλημέρα θα σου πουν
και στις γιορτές να ευχηθούν

Μια μέρα σαν κι αυτή
σαν σε ξεχνούνε οι γνωστοί
και οι τάχα φίλοι καρδιακοί
που δεν ειναι δίπλα σου εκεί

σου φθάνει εκεί στο πουθενά
μια τούρτα με ένα χρόνια πολλά
κι μια ανθοδέσμη: αχ τι γλυκό
από τις ψυχούλες που αγαπώ

Στα γενέθλια μου αυτά
τα τόσο για με σημαδιακά
το αυτοκολητακι μου στην ζωή
αλλά και η κόρη μου η μικρή
με κάναν να νιώσω ειλικρινά
σκιρτήματα μες  την καρδιά!

Skouliki

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Αποκριές ολοχρονής;;




Τις αποκριές μην καρτερείς
τους μασκαράδες για να δεις
αυτοί φορούν ολοχρονής
τις μάσκες της υποκριτικής

Στα καρναβάλια ολοχρονής
παίζονται δράματα ζωής
σαν κωμωδίες δυστυχώς
θέλουν να μένεις πάντα φτωχός

Είναι οι κόλακες πολλοί
τι υποκριτές φανταστικοί
τύφλα να έχουν οι ηθοποιοί
που παιζουν μόνο στην σκηνή

Είναι αυτοί που σε γελούν
κατάμουτρα και σε πουλούν
σε κάθε καμπύλη της ζωής
μάθε λοιπόν να τους αγνοείς

Στα καρναβάλια δεν θα δεις
την υποκρισία της ζωής
πολλοί δεν εκτιμούν δυστυχώς
όσο επιμένεις να σαι σωστός
Skouliki

13 Φεβρουαρίου και σήμερα παγκόσμια Ημέρα Κινηματογράφου -Ραδιοφώνου - Heavy Metal

13 Φεβρουαρίου και Παγκόσμια Ημέρα Κινηματογράφου
 

13 Φεβρουαρίου και Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου


13 Φεβρουαρίου και Παγκόσμια Ημέρα Heavy Metal
 

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Έδωσε το καλύτερο του!

     

Σε ένα χωριό της Λατινικής Αμερικής ήταν ένας νεαρός με μεγάλο σουξέ στα κορίτσια, ένας Καζανόβα.
Είχε περάσει από όλες τις συνομοταξίες του είδους: Ψηλές, κοντές, αδύνατες, χοντρές, όλες καλές!
Αλλά κατά κακή του τύχη ερωτεύθηκε σοβαρά. Με μια παρθένο άμεμπτου ηθικής που περίμενε το γάμο για να του κάτσει.
Η αθώα παρθένος, η Μαρία, δεν είχε ιδέα από σεξ.
Σκασίλα του βέβαια του Τίγρη μας, έτσι κι αλλιώς πάντα ανακουφιζόταν αλλού.
Επιτέλους παντρεύτηκαν, πέσανε και τα ρύζια και τη νύχτα του γάμου η μικρά πολύ εντυπωσιάστηκε με τα πρακτέα.
Εξομολογήθηκε μάλιστα στον άντρα της ότι δεν ήξερε ότι έτσι είναι φτιαγμένοι οι άντρες και τι ωραίο είναι αυτό το πράγμα που ευχαριστεί τα κορίτσια.
Ο Τίγρης μας δεν ήθελε να ξέρει η μικρά ότι όλοι οι άντρες είναι ίδιοι και της είπε:
– Θα σου πω ένα μυστικό. Είμαι ο μόνος άντρας που έχει αυτό το πράγμα που σου αρέσει… Και η Μαίρη φυσικά τον πίστεψε.
Ο Τίγρης του χωριού ήταν βοσκός αγελάδων και έπρεπε να πάει στους λόφους για μια εβδομάδα.
Μετά γύρισε και έψαχνε για τη σύζυγό του.
Στο σπίτι πουθενά, δρόμο πήρε, δρόμο άφησε και να την βρίσκει σε ένα στενό δίπλα.
– Μαρία, Μαρίαααααααα, μα που ήσουν;
– Ρε αϊ χάσου παλιοψευταρά!
– Μα τι σου έκανα;
– Ξέρεις τον Σάντσο τον τεμπέλη, τον γείτονα; Ε, έχει κι αυτός ένα τέτοιο ωραίο πράγμα!!!
– Μμμμμμμμ, ίσως τον είδε να κατουράει. Αλλά θα τα μπαλώσω…
– Ξέρεις αγάπη μου, κάποτε εγώ είχα δυο τέτοια και έδωσα στο φίλο μου τον Σάντσο το ένα… Χαμογελά και αγκαλιάζει τη Μαρία.
Η Μαρία τώρα είναι ακόμα πιο θυμωμένη και ρωτά:
– Βλάκα, άχρηστε, ηλίθιε και ήταν ανάγκη να του δώσεις το καλύτερο; !!

Εργολάβοι

    

Μια πανεύκολη και γρήγορη συνταγή για ένα παραδοσιακό γλύκισμα. Εργολάβοι για το απόλυτο, πατροπαράδοτο … κέρασμα στους επισκέπτες και όχι μόνο. Μια συνταγή του Στ. Παρλιάρου.

Υλικά συνταγής
320 γρ. αμύγδαλα λευκά + φιλέ αμυγδάλου για την επιφάνεια *
600 γρ. ζάχαρη άχνη
5 αυγών τα ασπράδια

Εκτέλεση συνταγής

Χτυπάμε τα ασπράδια σε πολύ πηχτή μαρέγκα [με μια πρέζα αλάτι].
Αλέθουμε στο μπλέντερ πολύ καλά τα 320 γρ. αμύγδαλα μαζί με τη ζάχαρη άχνη και το 1/3 της μαρέγκας, έως ότου γίνουν μία ομοιογενής σχετικά πηχτή αμυγδαλόπαστα.
Τα μεταφέρουμε σε μπολ, προσθέτουμε σιγά-σιγά την υπόλοιπη μαρέγκα και ανακατεύουμε καλά με μια μαρίζ να ενσωματωθούν πλήρως.
Πλάθουμε μικρούς εργολάβους σε σχήμα μπαστουνιού, τους βάζουμε σε ταψί πάνω σε λαδόκολλα τους πασπαλίζουμε με το φιλέ αμυγδάλου, αφήνοντας διάστημα μεταξύ τους ή εναλλακτικά βάζουμε το μείγμα σε σακούλα ζαχαροπλαστικής και δημιουργούμε μικρά στρογγυλά δισκάκια πάνω στη λαδόκολλα. Σε αυτή τη περίπτωση βάζουμε ένα ολόκληρο αμύγδαλο πάνω από κάθε εργολάβο.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 20 λεπτά έως ότου ροδίσουν. Αφήνουμε να κρυώσουν καλά. Αν θέλουμε μπορούμε να κολλήσουμε τους εργολάβους ανά δύο, βάζοντας ανάμεσά τους λίγη μαρμελάδα.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Δεν ήσουν έρωτας εσύ

 
Δεν ήσουν έρωτας εσύ

Δεν ήσουν έρωτας εσύ
μια καταιγίδα στην ζωή
που από τον λήθαργο με πέταξες
από όταν αναστέναξες

Μετά από σένα δεν μπορώ
πάλι στον εαυτό μου να κλειστώ
ψάχνω και βρίσκω αφορμές
να απολαμβάνω τις στιγμές
της ευτυχίας στην ζωή
που ειναι πολλές και δεν τις είχα δει

Δεν ήσουν απλός  έρωτας εσύ
μα μια αποκάλυψη τρανή
πως η αγάπη όλα τα μπορεί
και στα καμένα ακόμα φέρνει ζωή

Skouliki

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Στο περιθώριο μου σαν κυλώ

     
Στο περιθώριο μου    σαν  κυλώ

Σαν η σιωπή μου με οδηγεί
σε μια κατάθλιψη τρελή
ψάχνω να βρω μια αφορμή
για να ξεφύγω από αυτή

Σβήνω μηνύματα παλιά
αρχίζω και πάλι τα ποτά
ψάχνω να βρω το κάθε τι
χαρά που δίνει στην ζωή

Με μοναξιά σαν ποτιστεί
το άχαρο τούτο κορμί
ψάχνω τον τρόπο για να βγει
και πάλι στην κανονική ζωή

Είμαι στον πάτο  της ζωής
γι αυτό κι εσύ μην με αρνηθείς
μην με κλοτσήσεις στον γκρεμνό
τρόπο άλλο δεν έχω να σωθώ!

Στο περιθώριο  της ζωής μου
έσπασε και η αντοχή μου
κύλησα πάλι στην  σιωπή
αλλά κάνεις δεν το χει  δει!

Skouliki