Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι τα βράδια δύσκολα

 
Είναι τα βράδια δύσκολα

Είναι τα βράδια δύσκολα
μονά τους σαν κυλάνε
να βλεπεις μέσα από τα παλιά
όλα εκείνα που σε  πονάνε

Θέλεις να φύγει η μοναξιά
σε αναμνήσεις με ποτά
ειναι χειρότερα όμως αυτά
σαν πέτρα ριγμένη στην καρδιά

Είναι οι νύχτες μοναξιάς
ώρες που πάντοτε πονάς
όσο κι αν το προσπαθείς
σε αδιέξοδα θε να βρεθείς

Πνιγμένος μέσα σε σκέψεις
γαλήνη    να ξεκλέψεις
όμως σε καίνε ολες οι λέξεις
που  σου ΄ρχονται για να διαλέξεις

Skouliki

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Συναυλία με την Ελένη Βιτάλη & το Νίκο Ζιώγαλα στο Δήμο Κορυδαλλού

Πολιτιστικός Σεπτέμβρης Δήμου Κορυδαλλού
Συναυλία με την Ελένη Βιτάλη & το Νίκο Ζιώγαλα αφιερωμένη στην κατεδάφιση των πρώην γυναικείων φυλακών- Είσοδος ελεύθερη
Με μια μεγάλη συναυλία με την Ελένη Βιτάλη και τον Νίκο Ζιώγαλα, ο Δήμος Κορυδαλλού γιορτάζει ένα ιστορικό γεγονός για την πόλη: την κατεδάφιση της μάντρας των πρώην γυναικείων φυλακών στη λεωφόρο Γρ. Λαμπράκη και την παραχώρηση της έκτασης των 10 στρεμμάτων, η οποία θα μετατραπεί σε χώρο πρασίνου και αναψυχής.

Την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου, 8.30 το βράδυ, στο χώρο του Δημοτικού Πάρκινγκ, Γρ. Λαμπράκη και Πλαταιών, δίπλα στην παραχωρημένη έκταση, το κοινό θα απολαύσει τους δυο εκλεκτούς καλλιτέχνες σε ένα πρόγραμμα με επιλογές τραγουδιών από όλες τις μεγάλες δισκογραφικές τους επιτυχίες.  

Μια πινακιδα

 
Μια πινακίδα

Μια πινακίδα φωτεινή
βάζω που λέει δεν είσαι εκεί
αλλά η θέρμη του κορμιού
κλείνει τα μάτια και το νου

Μια πινακίδα φωτεινή
που λέει κανε  νέα αρχή
μα η καρδιά την αψηφά
κι όλο γυρνάει στα παλιά

Ψάξε μέσα σου να δεις
πόσες ταμπέλες αγνοείς
πόσα τα πρεπει στη ζωή
έχουν στο χρόνο πια σβηστεί

Μια πινακίδα ακόμα αρκεί
να σου αλλάξει την ζωή
τόσες που έβαλες παλιά
πως τις αγνόησες καρδιά;

Την πινακίδα που είχε πει
ποτέ να μη   ερωτευτεί
πως την  ξεπέρασες με μιας
στο βλέμμα  μόνο μιας ματιάς

Βάζω  τα όρια ξανά
μια πινακίδα να με οδηγά
νέα να κάνω πια αρχή
το παρελθόν για να σβηστεί
skouliki

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΖΩΗ ΜΟΥ ΧΑΡΤΙΝΗ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ


ΖΩΗ ΜΟΥ ΧΑΡΤΙΝΗ-
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΩΤΑ ΞΕΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Ζωή μου χάρτινη

Ζωή μου χάρτινη ο άνεμος σε παίρνει
Και μες στα πέρατα της πίκρας σε πετά
Ζωή μου χάρτινη ζωή μου κουρασμένη
Κανένας αν πληγώθηκες ποτέ δε σε ρωτά

Υποχωρήσεις έκανες για να σε αγαπάνε
Κορμί μου πίσω έκανες για να μη σε χτυπάνε
Τα λάθη τους συγχώραγες μα δεν σε υπολογίζαν
Οταν σε έβλεπαν να κλαις τη πλάτη τους γύριζαν

Κορμί μου ακούμπησες πολλές φορές στο χώμα
Σε πέτρες έγερνες για να ξεκουραστείς
Σε ξύπναγε η βροχή το ξεροβόρι
Γιατι δεν είχες μια γωνία να ζεσταθείς

Ζωή μου χάρτινη τα λόγια σε συντρίψαν
Σε καταράστηκαν φαντάσματα της γης
Στα μάτια σε κοιτούσαν από ζήλεια
Και δεν σε άφηναν τραγούδια να τους πεις

Γιωτα ξενου ,,

Αφήνομαι: Γιώργος Τσαρνάς

 

Τραγούδι :Γιώργος Τσαρνάς
Μουσική Στέλιος Χαλβατζής 
Στίχοι Καίτη Κασκαβέλη - Ηλιοπούλου

Ετοιμάζεις καρδιά μου και πάλι ταξίδια
μα ξέρω πως τώρα δεν θα ναι τα ίδια
σαν άλλα παλιά της ανάγκης παιχνίδια
αυτή την φορά θα με πας μακρυά...

Κι αφήνομαι  εσύ το τιμόνι κρατάς
κι εγώ γίνομαι καράβι που απλώνει πανιά
και πορεύεται
να βρει το λιμάνι αυτό που ονειρεύεται (δις)

Ζωγραφίζεις καρδιά μου, πάλι καράβια
μα βλέπω πως τώρα τους βάζεις κατάρτια
με άσπρα πανιά,  της αγάπης σημάδια
αυτή την φορά, θα με πας μακρυά

Κι αφήνομαι,   εσύ το τιμόνι κρατάς
κι εγώ γίνομαι, καράβι που απλώνει πανιά
και πορεύεται
να βρει το λιμάνι αυτό, που ονειρεύεται! (τρις)

Η κλανιόλα στα Επτάνησα


Η ιστορία μας αρχίζει (και τελειώνει φυσικά) στα Επτάνησα του περασμένου αιώνα, όπου οι ευγενείς σκαρφίστηκαν έναν ομολογουμένως ιδιαίτερο τρόπο για να απαλλαχθούν από τις δυσάρεστες αναθυμιάσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ναι, καλά καταλάβατε, η κλανιόλα ήταν απαραίτητο οικιακό σκεύος στα σπιτικά της υψηλής κοινωνίας των Επτανήσων, σαφώς ορισμένη στα προικοσύμφωνα της εποχής για το νυφικό κρεβάτι!
Η ιδιόρρυθμη συσκευή με την απλούστατη λειτουργία αποτελούταν από ένα χωνί και ένα μακρύ λάστιχο, το οποίο δεν χρησίμευε σε τίποτα άλλο από το να διοχετεύει τις ενοχλητικές οσμές της πορδής, που εγκλωβίζονται συνήθως κάτω από τα σκεπάσματα, μακριά από το κρεβάτι του αντρόγυνου.
Όσο κι αν ο όρος εγείρει σήμερα υποτιμητικές συνδηλώσεις, η ξακουστή κλανιόλα έζησε και βασίλεψε επί μακρόν στα Επτάνησα, με τον όρο να αντλεί την καταγωγή του από την κερκυραϊκή διάλεκτο, αν και οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των ετών.     

Το εργαλείο που κρατούσε τα πράγματα στην κρεβατοκάμαρα καθαρά και ευωδιαστά έφτανε μέχρι το παράθυρο, για να βρίσκουν τη λυτρωτική διέξοδό τους οι δυσώδεις αναθυμιάσεις της νύχτας. Συνήθως ήταν υφασμάτινο ή δερμάτινο, υπήρχαν ωστόσο και ασημένιες εκδοχές του.
Το καινοτόμο σύστημα εξαερισμού του κρεβατιού αποτελούσε μάλιστα απαραίτητο συμπλήρωμα της νυφιάτικης επτανησιακής προίκας, που όριζε ρητά την κλανιόλα στα απαραίτητα αξεσουάρ του κρεβατιού για το νιόπαντρο ζευγάρι: κοκετίνα με ντεστιέρες και μπαλντακί (κρεβάτι με κάγκελα και ουρανό δηλαδή), μαξιλάρια με ντεμέλες ρικαμάδες (μαξιλάρια με κεντημένες μαξιλαροθήκες), τσαγκούλι (δοχείο νυκτός), αναπαψόλια, σκαλνταλέτο και φυσικά η κλανιόλα (ή κλανιόρα), ο σωλήνας που κρέμεται πίσω από το κρεβάτι για την απομάκρυνση των δυσάρεστων οσμών.
Η κλανιόλα εισήχθη στην τάξη των επτανήσιων ευγενών από τους αριστοκράτες της Ευρώπης, κυρίως μέσω Ιταλίας («piritera»), όπου το οικιακό σκεύος χρησιμοποιούταν κατά κόρον. Ήταν μάλιστα η συχνή βρώση οσπρίων που επέβαλε τη χρήση της κλανιόλας στα σπιτικά των επτανήσιων ευγενών!

Εκδοχή της επτανησιακής κλανιόλας συναντούμε και στην Κύπρο, με το ένδυμα (που έμοιαζε με σκελέα) να φοριέται από τον άντρα και να δένεται σφιχτά στη μέση και τους αστραγάλους για να φυλακίζει εντός του τα δύσοσμα αέρια, τα οποία έβρισκαν διέξοδο από ελαστικό αγωγό εκτός δωματίου.
πηγη: http://www.newsbeast.gr/

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ακροβατώ


Ακροβατώ 

Ακροβατώ στα σύνορα
του λογικού της τρέλας
και λες μου φταινε τα όνειρα
που δεν θες ποτέ να τα ξεχνάς

Σαν ακροβάτης προχωρώ
από τα πρεπει στα μπορώ
βάζω στην σκέψη μου φραγμους
για να γλιτώσω τους λυγμούς

όμως κι η λογική με αγνοεί
σαν ακροβάτης με οδηγεί
μια στα πρέπει,  μια σε καημούς
μου έχει ξεφύγει πλέον ο νους....

Ακροβατώ στην λογική μου
πως κάποτε ησουνα δική μου
τώρα σε ξένα χέρια κλειδωμένη
όμως ζεις ξανά ευτυχισμένη!

Και   αφού σαν ακροβάτης  στην ζωή
άκρη για μένα  δεν θα βγει
να ρίξω θέλω από το σχοινί 
ότι στα  πίσω με οδηγεί!

skouliki

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπαυσόλια ή Αναπαψώλια στα Επτάνησα

πηγή φώτο
 Τα Αναπαψώλια
Δεν είναι δυνατόν να το ξέρουν αλλού και να μη το γνωρίζουμε εμείς οι Επτανήσιοι , όταν αυτό το αντικείμενο έμπαινε σαν όρος στα παλιά επτανησιακά σκαρτσοφόλια.
Τα δώριζε ο πατέρας στην κόρη την ημέρα του γάμου, ως μέρος της προίκας, με την ευχή να μην έχει άσχημη εμπειρία την πρώτη νύχτα του γάμου. Αποτελούνται από δύο σύνθετους κρίκους οι οποίοι στερεώνονται σε ράουλα (τροχαλίες) πάνω στο κρεβάτι. Οι κρίκοι είναι ντυμένοι με ύφασμα ώστε να μην πληγώνουν τα πόδια.
Απαραίτητο αξεσουάρ του κρεβατιού της νύφης, για μία ανώδυνη απολαυστική αλλά και παραγωγική πρώτη νύχτα γάμου.
Μετά την γενετήσιο πράξη η γυναίκα τοποθετούσε τα πόδια της στο ύψος των αστραγάλων και παρέμενε σε αυτή τη θέση για μικρό χρονικό διάστημα ώστε να σιγουρέψει την εισχώρηση του σπέρματος στη μήτρα. Επίσης και κατά την διάρκεια της γενετήσιας πράξης πολλές γυναίκες τοποθετούσαν τα πόδια εκεί για να μην κουράζονται να τα κρατάνε σηκωμένα, ειδικά οι ευτραφείς.   
πηγή φώτο

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Περπάτησα εκεί ξανά


Περπάτησα στην γειτονιά
που σε κρατούσα αγκαλια
μα πόσο μου ήταν οδυνηρό
μονάχος μου εκεί να περπατώ

Ένιωσα την ανάσα σου
θυμήθηκα το απαλό σου χάδι
μέχρι που το χέρι έγινε  γροθιά
γιατί δεν σε έχω διπλά μου πια
κι ένας κόμπος ήρθε στο λαιμό
και χάλασε της ανάσας τον ρυθμό
ώσπου το δάκρυ κύλησε γοργό
κι όμως το λαχταρούσα να σε δω!

Ήταν βλακεία μου αυτό
στο παρελθόν να περπατώ
η νοσταλγία με οδηγεί
εκεί που ζήσαμε τόσα μαζί
κι όλο έλπιζα να σε δω
μα θα μου ηταν κι αυτό σκληρό
να σε ανταμώσω με άλλον αγκαλιά
κι ας λέω η ευτυχία σου μου δίνει χαρά,....

Περπάτησα εκεί που εμείς
δίναμε κάποτε όρκους ζωής
μα τώρα στα σκουπίδια ένα σωρό
οι όρκοι που πατήσαμε έγιναν βουνό!
Skouliki

Καλημέρα!


Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Πάντα ένας καποιος κανένας και καμιά στο ποτέ!


Ένα δάκρυ
ένας καημός
ένα βράδυ
ένας πόνος
και μόνος!

Ένα όνειρο
ένας έρωτας
ένας Αύγουστος
Μια σκέψη
μια  αγάπη
κάποιο  φεγγαρι  μελαγχολικό

κάποιο καλοκαίρι
κάποια ψυχή
κάποια κορμιά
κάποιες  ανάσες
κάποιες υποσχέσεις
κάποιες ελπίδες
κάποια αρχή
και   τέλος σε όλα!

Καμιά ελπίδα
καμιά ζωή
καμιά αγάπη
κανένας έρωτας
κανένας άνθρωπος   ευτυχισμένος!

Ποτέ το καλοκαίρι
ποτέ στη ζωή
ποτέ η αρχή
ποτέ η ελπίδα
ποτέ τα όνειρα μέχρι το τέλος!
και
πάντα μόνος
πάντα άπονος
πάντα χαμένος
πάντα ένας καποιος κανένας και καμιά ακόμα   εδώ!
skouliki

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Για την Μάνα....


Για την μάνα...

Κλείνει ο κύκλος της ζωής
στο νεκροκρέβατο σαν δεις
τα μάτια της μάνας σου κλειστά
μάτια που δεν θα δεις πια ζωντανά

Όμως σε κάθε πόνο μια φωνή
θα σε ακολουθεί σαν ιαχή
παιδί μου πρόσεχε πολύ
να μην πονέσεις στην ζωή

κι εκεί στο τέλος οι ένοχες
πάντα καλύπτουν τις καρδιές
για λέξεις που δεν είπαμε πότες
και πράξεις που μεινανε μισές

Έλα παιδί μου να σε δω
φτάνει το τέλος μου, να σε χαρώ
Έλα βρε μάνα μην το λες
δεν θα πεθάνουμε πότες!

Και σαν δεν βρέθηκες εκεί
στην τελευταία της πνοή
μάθε και πάλι της μάνας την ευχή
είχες, για να σαι καλά μες την ζωή!

Στην μνήμη της μάνας η μορφή
κυριαρχεί σαν μια φιγούρα δυνατή
που όλα τα αντέχει στην ζωή
που εμείς μένουμε πάντα μικροί...

Έκλεισε ο κύκλος της ζωής
κι αν δεν πρόλαβες να δεις
για τελευταία σου φορά τη μάνα
θα χεις την παρέα της τώρα για πάντα!!!!
Skouliki

Αφιερωμένο στην Λουκία που άδικα νομίζει ότι έφυγε από κοντά της η μάνα της, όχι από την ζωή έφυγε Λουκία μου , μα τώρα θα ειναι για πάντα κοντά σου!