O Σκαντζόχοιρος έχει ψωρα.....

Η παραμόρφωση στο πρόσωπο , στο αυτί και τα πόδια του σκαντζόχοιρου οφείλονται σε ψώρα, ζει σε φυσική κατάσταση στην Άνδρο και μάλλον δεν θα έχει καλό τέλος...

Αν και νυκτόβιο ζώο, κυκλοφορούσε μέρα μεσημέρι στον δρόμο...
Έδειχνε να μην τον νοιάζει η ανθρώπινη παρουσία, πράγμα ασυνήθιστο για αυτά τα ζώα....

Παίζοντας με τα κοχύλια διακοσμώ!

Το καλοκαίρι τελείωσε, οι διακοπές έλαβαν τέλος, τα κοχύλια που πήραμε μαζί σαν αναμνηστικά είπα να τα αξιοποιήσω και να μην πάνε χαμένα....

Ένας ανεμομελωδός που στολίζει το μπαλκόνι μου πλέον

Κρεμάστηκαν σαν ανεμομελωδός στα κλαδιά του Ιβίσκου στην γλάστρα...

Μια διαφορετική κουρτίνα στο παράθυρο της κουζίνας εξωτερικά, ένας μεγάλος ανεμομελωδός;;

Και φυσικά οι κατασκευές συνεχίζονται....

Αχ τι έχει να τραβήξει και εφέτος ο κόκορας, καλή σχολική χρονιά!

Καλημέρα, καλή σχολική χρονιά....καλή εβδομάδα!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!!!!!!

Κι ένα νεκρό κουνάβι στον δρομο

Τελικά ο υπ αριθμόν ένα φυσικός εχθρός της φύσης και φυσικά των ζώων είναι ο άνθρωπος......
Εδώ ένα κουνάβι νεκρό από τροχαίο...

Γιατί έτσι πέφτουν όλα όταν....... έτσι για να γελάσουμε λίγο!

Μπροστά σε μία μικρή καφετέρια εμφανίζεται μία θεογκόμενα με την Transalp της (η μηχανή ολοκαίνουργια σχεδόν).
Την παρκάρει κανονικά κατεβαίνει και βλέπουν όλοι την μηχανή να τρώει ένα ξεγυρισμένο πέσιμο. Με το που το βλέπουν οι θαμώνες αυτό αρχίζουν τα γελάκια και οι μικροσχολιασμοί που ήταν αναμενόμενοι.
Κάποιος μάγκας πήγε να της την πει και να το παίξει έξυπνος με την εξής ατάκα:
«τα μεγάλα εργαλεία πρέπει να ξέρεις να τα συμπεριφέρεσαι, αλλιώς στην κουζίνα σου»
..και απάντηση:
«Τι γελάς ρε βλάκα, είμαι δύο ώρες πάνω στην μηχανή και έρχομαι από Κατερίνη. Και εσένα αν σε είχα δύο ώρες ανάμεσα στα πόδια μου, έτσι ξερός θα έπεφτες και εσύ!!!»

Ποιος θυμάται την ΒΕΓΓΕΡΑ στην Άνδρο...

Το μπαράκι αυτό μεσουρανούσε κάποιες δεκαετίες πριν.....
Για αυτό και η επιγραφή του είναι στην Ελληνική κι όχι στην αγγλική γλώσσα όπως συνηθίζουν όλα τα καταστήματα σήμερα.
Οι νεότεροι το θυμόνται στα τελευταία του και το περιγράφουν σαν "το μπαρ με.....τα ποντίκια" που χόρευαν στο ταβάνι του...
Σήμερα στέκει εκεί να μας θυμίζει τα παλιά μας χρόνια αλλά ...και τα ποντίκια σήμερα;;

Μια διάσωση δασομυωξών σαν παραμύθι...

φώτο :  www.texnikos.gr/ 

φώτο :  www.texnikos.gr/ 

. Mιά φορά κι έναν καιρό (αλλά όσα ακολουθούν δεν είναι παραμύθι) ένας ξυλοκόπος σε δάσος έξω από τη Pοδόπολη Σερρών, κόβοντας ένα δένδρο, σκότωσε, χωρίς να το θέλει, ένα μικρό ζωάκι, κυριολεκτικά «μια σταλιά».
Λίγα εκατοστά από την είσοδο της φωλιάς, που το μικρό ζωάκι στάθηκε μπροστά στο αλυσοπρίονό του, ο ξυλοκόπος αντίκρισε τα πέντε μικρά του και διαπίστωσε ότι μόλις είχε γεννήσει.
Eμοιαζε με σκίουρο και κατάλαβε ότι η τρομαγμένη μαμά σκίουρος θυσιάστηκε για τα παιδιά της. Kι αυτό τον συγκίνησε. Ξέροντας ότι και τα νεογέννητα δεν είχαν καμιά ελπίδα να επιζήσουν αν τα άφηνε εκεί, τα τύλιξε στην μπλούζα του και τα πήρε μαζί του.
Ξαφνικά το δάσος πίσω του τυλίχτηκε στη σιγαλιά. Δεν ακούγονταν κρωξίματα πουλιών, ούτε θροΐσματα στους θάμνους.
«Mπα, θα μου φάνηκε», σκέφτηκε κατηφορίζοντας προς τη Pοδόπολη.
Mέσα σ’ένα κουτί με το λεωφορείο τα έστειλε στη Θεσσαλονίκη, όπως είχε κάνει κάποτε ένας γνωστός του από την Kερκίνη μ’ έναν τραυματισμένο πελαργό.
«Δεν είναι σκιουράκια, δεν είναι ποντικάκια, είναι δασομυωξάκια», αναφώνησε η Eιρήνη, όταν παρέλαβε το κουτί με τα μικρά στο Kέντρο Περίθαλψης Aγρίων Zώων στη Θεσσαλονίκη. Πρώτη φορά στα 3,5 χρόνια που βρισκόταν στο Kέντρο υποδέχονταν τόσο μικρούς και βασανισμένους επισκέπτες, για τους οποίους δεν ήξεραν καλά καλά ούτε πώς τρέφονται.
«Eίναι από τα πιο μικρά θηλαστικά των Bαλκανίων», είπε κάποιος από τους εθελοντές, που πρόσθεσε «κι αν σώζονται οι αρκούδες που είναι από τα πιο μεγάλα θηλαστικά, γιατί να μην μπορούμε να σώσουμε και τα πιο μικρά;».
H Eιρήνη στρώθηκε στη δουλειά. Tα «μικρούλια» όπως τα έλεγε, χωρούσαν όλα στο χέρι της. Tα ματάκια τους ήταν ακόμη κλειστά και το δέρμα τους τόσο διάφανο που φαινόταν το γάλα στην κοιλιά τους μετά το τάισμα.
«Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να ζήσουν», είπε αργότερα. Yστερα από δύο ημέρες το μικρότερο απ’ όλα δεν άντεξε και παρά τις φροντίδες των παιδιών του Kέντρου πέθανε. Tα υπόλοιπα, αφού άνοιξαν πρώτα τα ματάκια τους, άρχισαν να ξεχωρίζουν τα χαρακτηριστικά του είδους. H τριχωτή ουρά, τα μακριά μουστάκια, οι μεγάλοι κοπτήρες της κάτω γνάθου, το τρίχωμά τους που είναι γκριζωπό από πάνω και άσπρο στην κοιλιά.
O δασομυωξός μοιάζει με τον σκίουρο αλλά στη νυχτερινή του παραλλαγή, γιατί του αρέσουν τα νυχτοπερπατήματα. Oταν τα άλλα ζωάκια του δάσους πάνε για ύπνο, αυτός ξυπνάει κι αρχίζει να γλιστράει από κλαδιά και κορμούς. Kαμία κάθετη επιφάνεια δεν είναι εμπόδιο στο επιδέξιο σκαρφάλωμα του, χάρη στα νύχια του και τις πατούσες του που τον βοηθούν να κολλάει σαν βεντούζα. Tρώει ό,τι και ο «ξάδελφός» του ο σκίουρος.
Oι δασομυωξοί που βρέθηκαν ανήκουν στο υποείδος Glis glis pindicus, που συχνάζουν σε πολλά ελληνικά δάση, αλλά τα «αδερφάκια» τους, glis glis argenteus, που ζουν στην Kρήτη, χάνονται σιγά ;σιγά και σπανίζουν.
O μεγάλος τους εχθρός είναι ο άνθρωπος, η καταστροφή των δασών, τα κουνάβια, οι κουκουβάγιες, ο βαρύς χειμώνας.
Tο μεγάλωμά τους στο Kέντρο, παρ ; όλο που ήταν μια δύσκολη υπόθεση, είχε τελικά αίσιο τέλος. Tο άβραστο κατσικίσιο γάλα, τα πολλά ταΐσματα, η φροντίδα της Eιρήνης και των άλλων αποδείχθηκαν σωτήρια.
Eτσι, πριν από λίγο καιρό τα μέλη του Kέντρου με τους τέσσερις δασομυωξούς επέστρεψαν στο δάσος της Pοδόπολης και άφησαν ελεύθερα ;όχι χωρίς συγκίνηση ; τα τέσσερα μικρά.
Tο δάσος ήταν ακόμα ήσυχο. Σαν ξένο. «Πολλή ησυχία βασιλεύει», παρατήρησαν σκορπίζοντας μήλα και φουντουκάκια κοντά στο σημείο όπου άφησαν τους δασομυωξούς.
Σε λίγες ημέρες επέστρεψαν. Tα μηλαράκια και οι ξηροί καρποί είχαν φαγωθεί, αλλά το δάσος είχε αλλάξει ξαφνικά. Φτερουγίσματα πουλιών, θροΐσματα και ζωάκια ακούγονταν απ τους θάμνους και για μια στιγμη πίστεψαν ότι τα δασομυωξάκια τούς παρατηρούσαν πίσω από τα κλαδιά και τα φύλλα. «Mπα, θα μας φάνηκε», είπαν και κατηφόρισαν προς τη Pοδόπολη....

Σχόλιο απο skouliki: Ευχαριστώ την Marfy Leontaraki που μου επέτρεψε να δημοσιεύσω το κείμενο με την εμπειρία της αυτή, γιατί όπως η ίδια είπε ο κόσμος πρέπει να μαθαίνει για τα πλάσματα της ελληνικής φύσης
Πηγή: κείμενο Marfy Leontaraki Facebook
φώτο :  www.texnikos.gr/ 

Ο πεζόδρομος στο Νημποριό της Άνδρου!

Όταν η δημοτική αρχή της Άνδρου αποφάσισε και έφτιαξε τον πεζόδρομο στο Νημποριο στην Άνδρο, πολλοί έτρεξαν να κακολογήσουν την κίνηση αυτή.
Το ότι πεζός δεν μπορούσες να πας με ασφάλεια προς το Λιμάνι ΄και τα μπαρ το βράδυ ήταν μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια για αυτούς.
Εδώ που τα λέμε ούτε με αυτοκίνητο μπορείς να κινηθείς εύκολα εκεί, καθώς τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και στις δυο πλευρές του δρόμου κάνουν τον δρόμο απροσπέλαστο, και σχεδόν μονόδρομο. Σε ώρες αιχμής επικρατεί ένα αλαλούμ κυκλοφοριακό εκεί. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα που πρέπει κάποτε να δει ο Δήμος και η αστυνομία.
Υπό αυτό το αλαλουμ και με το λιγοστό φως το βράδυ εκατοντάδες επισκέπτες της Άνδρου πριν γίνει το έργο προσπαθούσαν να πάνε για μπάνιο ή για διασκέδαση, γεγονός που σε έκανε να κινείσαι μεταξύ ζωής και θανάτου.

Όταν λοιπόν ξεκίνησε ο Δήμος το έργο πολλοί προέτρεξαν να μαντέψουν ότι η ξύλινη αυτή κατασκευή το επόμενο καλοκαίρι δεν θα υπήρχε καθώς θα την έτρωγε η θαλασσοταραχή, δυστυχώς για αυτούς ο χρόνος τους διέψευσε...

Η όλη κατασκευή έδεσε με το περιβάλλον, απομόνωσε κατά κάποιο τρόπο τον δρόμο με τα τροχοφόρα του από την παραλία με τους λουόμενους και τις ξαπλώστρες. Τώρα δεν κάνεις μπάνιο εκεί και να νιώθεις ότι απο πάνω σου περνάν αυτοκίνητα, έχει μπει ο πεζόδρομος- διαχωριστικό που σου δίνει μια άλλη αίσθηση απομόνωσης από την κίνηση οχημάτων του δρόμου.

Φυσικά οι πεζοί μπορούν πλέον να κινούνται με απόλυτη ασφάλεια χωρίς τον φόβο των ΙΧ, και να απολαύσουν επιτέλους την θέα προς την θάλασσα. Οι μαμάδες μπορούν να κάνουν την βόλτα τους με τα παιδιά στο Νημποριό χωρίς το φόβο και το άγχος μην χτυπήσουν τα παιδιά τους.

 Οι γιωταχίδες μπορούν να μποτιλιάρονται και να κλείνουν τα ανύπαρκτα πεζοδρομία  στον Νημποριό χωρίς να ενοχλούν ιδιαίτερα τους πεζούς,

Ατέλειες φυσικά σε αυτό το έργο και υπάρχουν, όπως ράμπες πρόσβασης αναπήρων στην θάλασσα, αλλά είναι σίγουρο ότι ο Δήμος και αυτό το θέμα θα το επιλύσει, αν συνεχίσει να δείχνει το ενδιαφέρον που έδειξε και σε αυτήν την περίπτωση για τους πεζούς.

Συγχαρητήρια λοιπόν στην δημοτική αρχή Άνδρου για το έργο της αυτό!
ΥΓ: 30 -10 2016 Αϊτή η επισήμανση μπαίνει στο αρχικό άρθρο με καθυστέρηση δυο μηνών  μετά την δημοσίευση, διότι τώρα  έμαθα ότι το έργο ήταν Δωρεά και χρηματοδοτήθηκε από τον εφοπλιστή Σ.Π. ο οποίος είναι τόσο σεμνός που δεν θέλει τα φώτα της δημοσιότητας για όσα κάνει για το νησί του.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ λοιπόν στον Σ.Π. για την όλη προσφορά του!

Καλημέρα! Καλή εβδομάδα με αέρα διακοπών ακόμα!

Από τα Βουλιαχτά στο Παραπόρτι της Άνδρου...