Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Μια διάσωση δασομυωξών σαν παραμύθι...


φώτο :  www.texnikos.gr/ 

φώτο :  www.texnikos.gr/ 
. Mιά φορά κι έναν καιρό (αλλά όσα ακολουθούν δεν είναι παραμύθι) ένας ξυλοκόπος σε δάσος έξω από τη Pοδόπολη Σερρών, κόβοντας ένα δένδρο, σκότωσε, χωρίς να το θέλει, ένα μικρό ζωάκι, κυριολεκτικά «μια σταλιά».
Λίγα εκατοστά από την είσοδο της φωλιάς, που το μικρό ζωάκι στάθηκε μπροστά στο αλυσοπρίονό του, ο ξυλοκόπος αντίκρισε τα πέντε μικρά του και διαπίστωσε ότι μόλις είχε γεννήσει.
Eμοιαζε με σκίουρο και κατάλαβε ότι η τρομαγμένη μαμά σκίουρος θυσιάστηκε για τα παιδιά της. Kι αυτό τον συγκίνησε. Ξέροντας ότι και τα νεογέννητα δεν είχαν καμιά ελπίδα να επιζήσουν αν τα άφηνε εκεί, τα τύλιξε στην μπλούζα του και τα πήρε μαζί του.
Ξαφνικά το δάσος πίσω του τυλίχτηκε στη σιγαλιά. Δεν ακούγονταν κρωξίματα πουλιών, ούτε θροΐσματα στους θάμνους.
«Mπα, θα μου φάνηκε», σκέφτηκε κατηφορίζοντας προς τη Pοδόπολη.
Mέσα σ’ένα κουτί με το λεωφορείο τα έστειλε στη Θεσσαλονίκη, όπως είχε κάνει κάποτε ένας γνωστός του από την Kερκίνη μ’ έναν τραυματισμένο πελαργό.
«Δεν είναι σκιουράκια, δεν είναι ποντικάκια, είναι δασομυωξάκια», αναφώνησε η Eιρήνη, όταν παρέλαβε το κουτί με τα μικρά στο Kέντρο Περίθαλψης Aγρίων Zώων στη Θεσσαλονίκη. Πρώτη φορά στα 3,5 χρόνια που βρισκόταν στο Kέντρο υποδέχονταν τόσο μικρούς και βασανισμένους επισκέπτες, για τους οποίους δεν ήξεραν καλά καλά ούτε πώς τρέφονται.
«Eίναι από τα πιο μικρά θηλαστικά των Bαλκανίων», είπε κάποιος από τους εθελοντές, που πρόσθεσε «κι αν σώζονται οι αρκούδες που είναι από τα πιο μεγάλα θηλαστικά, γιατί να μην μπορούμε να σώσουμε και τα πιο μικρά;».
H Eιρήνη στρώθηκε στη δουλειά. Tα «μικρούλια» όπως τα έλεγε, χωρούσαν όλα στο χέρι της. Tα ματάκια τους ήταν ακόμη κλειστά και το δέρμα τους τόσο διάφανο που φαινόταν το γάλα στην κοιλιά τους μετά το τάισμα.
«Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να ζήσουν», είπε αργότερα. Yστερα από δύο ημέρες το μικρότερο απ’ όλα δεν άντεξε και παρά τις φροντίδες των παιδιών του Kέντρου πέθανε. Tα υπόλοιπα, αφού άνοιξαν πρώτα τα ματάκια τους, άρχισαν να ξεχωρίζουν τα χαρακτηριστικά του είδους. H τριχωτή ουρά, τα μακριά μουστάκια, οι μεγάλοι κοπτήρες της κάτω γνάθου, το τρίχωμά τους που είναι γκριζωπό από πάνω και άσπρο στην κοιλιά.
O δασομυωξός μοιάζει με τον σκίουρο αλλά στη νυχτερινή του παραλλαγή, γιατί του αρέσουν τα νυχτοπερπατήματα. Oταν τα άλλα ζωάκια του δάσους πάνε για ύπνο, αυτός ξυπνάει κι αρχίζει να γλιστράει από κλαδιά και κορμούς. Kαμία κάθετη επιφάνεια δεν είναι εμπόδιο στο επιδέξιο σκαρφάλωμα του, χάρη στα νύχια του και τις πατούσες του που τον βοηθούν να κολλάει σαν βεντούζα. Tρώει ό,τι και ο «ξάδελφός» του ο σκίουρος.
Oι δασομυωξοί που βρέθηκαν ανήκουν στο υποείδος Glis glis pindicus, που συχνάζουν σε πολλά ελληνικά δάση, αλλά τα «αδερφάκια» τους, glis glis argenteus, που ζουν στην Kρήτη, χάνονται σιγά ;σιγά και σπανίζουν.
O μεγάλος τους εχθρός είναι ο άνθρωπος, η καταστροφή των δασών, τα κουνάβια, οι κουκουβάγιες, ο βαρύς χειμώνας.
Tο μεγάλωμά τους στο Kέντρο, παρ ; όλο που ήταν μια δύσκολη υπόθεση, είχε τελικά αίσιο τέλος. Tο άβραστο κατσικίσιο γάλα, τα πολλά ταΐσματα, η φροντίδα της Eιρήνης και των άλλων αποδείχθηκαν σωτήρια.
Eτσι, πριν από λίγο καιρό τα μέλη του Kέντρου με τους τέσσερις δασομυωξούς επέστρεψαν στο δάσος της Pοδόπολης και άφησαν ελεύθερα ;όχι χωρίς συγκίνηση ; τα τέσσερα μικρά.
Tο δάσος ήταν ακόμα ήσυχο. Σαν ξένο. «Πολλή ησυχία βασιλεύει», παρατήρησαν σκορπίζοντας μήλα και φουντουκάκια κοντά στο σημείο όπου άφησαν τους δασομυωξούς.
Σε λίγες ημέρες επέστρεψαν. Tα μηλαράκια και οι ξηροί καρποί είχαν φαγωθεί, αλλά το δάσος είχε αλλάξει ξαφνικά. Φτερουγίσματα πουλιών, θροΐσματα και ζωάκια ακούγονταν απ τους θάμνους και για μια στιγμη πίστεψαν ότι τα δασομυωξάκια τούς παρατηρούσαν πίσω από τα κλαδιά και τα φύλλα. «Mπα, θα μας φάνηκε», είπαν και κατηφόρισαν προς τη Pοδόπολη....

Σχόλιο απο skouliki: Ευχαριστώ την Marfy Leontaraki που μου επέτρεψε να δημοσιεύσω το κείμενο με την εμπειρία της αυτή, γιατί όπως η ίδια είπε ο κόσμος πρέπει να μαθαίνει για τα πλάσματα της ελληνικής φύσης
Πηγή: κείμενο Marfy Leontaraki Facebook
φώτο :  www.texnikos.gr/ 

4 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. hamomilaki. Gr καλησπέρα
      να είσαι καλα, Η Μαρφυ γράφει πολυ λογοτεχνικά κι όμορφα!

      Διαγραφή
  2. σας ευχαριστώ πολύ!!! (Μαρφυ Λεονταράκη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρφυ καλησπέρα
      Και πάλι σε ευχαριστώ για την έγκριση να δημοσιεύσω το...παραμύθι σου
      Έχεις πολυ καλη πένα, αξιοποίησε την!

      Διαγραφή

Σε ευχαριστώ που ήρθες να με επισκεφτείς, Μιας και ήρθες κανε τον κόπο και γράψε εδώ το σχόλιο σου!