Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Να τα δικά σου τα καρφιά....


Άλλη μια νύχτα αναμονής
πόσο μπορείς να καρτερείς
 μια αγκάλη παλιά, ερωτική
όπου δεν έχει ακόμα ξεχαστεί

Τρέχει στην καμάρα η νυχτιά
μαυρίλα πλακώνει κάθε γωνία
και στο κρεβάτι ένα κορμί
η μοναξιά το τυραννεί

Μιας χαραμάδας για φως αναμονή
μιας ελπίδας που δεν λέει να φανεί
σφίγγεσαι τόσο βασανιστικά
δεν θες να σου χτυπάει η καρδιά…

Μια σκοτεινιά που απ το πουθενά
ήρθε και σκέπασε κάθε καρδιά
κάδρα στον τοίχο οι ελπίδες
αυτά που θαύμαζες, μα είδες….

Ανάβεις το φως να σκορπιστεί
αυτή η μαυρίλα λες θα χαθεί
μακριά από σε να κρατηθεί
άλλο την σκέψη σου να μην τρυγεί….

Όμως , άδικος κόπος κι αυτός
μένει ο κόμπος και με το φως
ανακατεύει στομάχι σωθικά
νομίζεις πως χάνεις τα μυαλά

Όνειρα - ελπίδες κάδρα στην σειρά
από τον τοίχο που τα ΄χεις κρεμαστά
σου δείχνουν έναν δρόμο για φυγή :
Επιτέλους βρες το δικό σου το καρφί….

Μια σκοτεινιά και άπειρα καρφιά
στα μάτια φτάνει αργά η καταχνιά
στα κάδρα αύριο κάποιος θα βρει
ελπίδες όνειρα μα κι ένα κορμί….
skouliki

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε ευχαριστώ που ήρθες να με επισκεφτείς, Μιας και ήρθες κανε τον κόπο και γράψε εδώ το σχόλιο σου!