Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Το μυστήριο του πηγαδιού!

Ενας τυπάς περπάταγε αμέριμνος στην εξοχή. Θαύμαζε τα λουλούδια,  ανάπνεε τον καθαρό αέρα, όσπου ξαφνικά, περνάει δίπλα από τον γεμάτο  φυτά φράχτη μιας πανάκριβης εξοχικής κατοικίας.

Καθώς θαύμαζε τα πολυτελή παραθύρια, ακούει από τον κήπο μια παιδική φωνή να επαναλαμβάνει: οτό, οτό οτό ...

- Δεν πάμε καλά. Τι διάολο είναι τούτο πάλι, σκέφτεται. Κολάει το σώμα του στον φράχτη και προσπαθεί να κοιτάξει διακριτικά από πάνω. Πραγματικά, μέσα στην αυλή, ένα μικρό παιδάκι, πέντε με έξι χρονών, με τα χέρια ακουμπησμένα στο χείλος του πηγαδιού, κοιτούσε το χάος ίσια
κάτω και μονολογούσε: οτό, οτό, οτό.
- Δεν πάμε καθόλου καλά, σκέφτεται ο φίλος. Γεμάτος περιέργεια, σκυφτά - σκυφτά, περπατάει μέχρι την κοντινή αυλόπορτα. Μένοντας κρυμένος, κοιτάει με την άκρη του ματιού του να δει τι ακριβώς γίνεται.

Καμιά διαφορά. Ο μικρός, εξακολουθεί να σκέκεται με τα χέρια πάνω στο χείλος, ελαφρά γερμένος προς τα μέσα, και να μονολογεί:
οτό, οτό, οτό.
Ο φίλος κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, σηκώνεται όρθιος, βάζει τα χέρια στις τσέπες, σηκώνει το κεφάλι ψηλά και αρχίζει να περπατάει σφυρίζοντας. Διασχίζει την αυλόπορτα, φτάνει πάνω από τον
μικρούλη, και ρίχνει μια προσποιητή αφηρημένη ματιά μέσα στο πηγάδι, χωρίς να σταματήσει το σφύριγμα.
Τζίφος. Το πηγάδι είναι φοβερά βαθύ και το μόνο που διακρίνει είναι σκοτάδι. Και ο μικρός εξακολουθεί: οτό, οτό, οτό.
Ο φίλος αποφασίζει να το χειριστεί αλλιώς. Γονατίζει δίπλα στον μικρό, και με παιδική φωνή του λέει:
- Γεια σου, παιδάκι. Τι κάνεις εδώ; Ο μικρός το βιολί του: 
- Οτό, οτό, οτό.
- Τι είναι μες το πηγάδι; Τα ίδια.
Ο φίλος τα παίρνει στο κρανίο. Σηκώνεται ξανά όρθιος, αποφασισμένος να λύσει το όλο αίνιγμα. Πλησιάζει το χείλος του πηγαδιού. Κοιτάει έντονα μέσα. Αβυσσος. Ακουμπάει το χέρια του στο
χείλος και ξανακοιτάει. Σκοτάδι. Μεταφέρει το βάρος του στα χέρια του, γέρνει πάνω από το πηγάδι, και προσπαθεί να διακρίνει οτιδήποτε στο βάθος του. Ο μίκρος δίπλα το χαβά του. Οτό, οτό, οτό. Ο φίλος γέρνει ακομη περισσότερο. Βρίσκεται τώρα σχεδόν ολόκληρος πάνω από  το πηγάδι. Κοιτάζει με ένταση το σκοτάδι κάτω. ξαφνικά, ο μικρός, μετακινήται απότομα. Ερχεται από πίσω του και με μια ελαφριά σκουντιά, τον αναγκάζει να χάσει την ισοροπία του. Ο φίλος τρεκλίζει, προσπαθει να βρει κάτι να κρατηθεί, κουνάει απελπισμένα τα χέρια του γύρω-γύρω στον αερά και με ένα μακρόσυρτο ΑΑΑααααα ... βουτάει προς τον πάτο του πηγαδιού.
Ο μικρός, ατάραχος, επανέρχεται στην προηγούμενη θέση του, ακουμπάει τα χέρια του πάνω στο χείλος του πηγαδιού και συνεχίζει:
Εννιά, εννιά, εννιά ...

2 σχόλια:

  1. Τους ξέκανε ολους ο μικρος!!!

    Για χρυσαυγοπουλο το κοβω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημερααααααααααααααααααααα
    καλη Κυριακη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σε ευχαριστώ που ήρθες να με επισκεφτείς, Μιας και ήρθες κανε τον κόπο και γράψε εδώ το σχόλιο σου!